“เกลี้ยกล่อมทำไมคะ ? ยุคสมัยนี้มันสุคสมัยไหนแล้ว สมรสเสรีแล้วค่ะ อารองชุยยังโสด แม่ฉันเองก็เพิ่งหย่ายังไม่มีใคร ถ้าตาชุยไม่เห็นด้วย แม่ฉันกับอารองจะแต่งกันไม่ได้หรือไง ?”เป่าอิงอึ้งนิ่งไปถึงกับพูดอะไรไม่ออก ไม่แปลกใจเลยที่หงอู่เคยบอกว่าเด็กคนนี้ปากกล้า ปะทะคารมกับใครก็ไม่มีใครสู้ได้“เจ้าเด็กคนนี้นี่ ช่างไม่รู้ความ ถ้าตาเฒ่าชุยไม่อนุญาต ผิงโจวก็ไม่กล้ารับแม่เธอเป็นเมียหรอก ถึงตอนนั้น แม่เธอก็จะเสียงาน ถ้าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา บ้านเธอเองก็จะขายขี้หน้าด้วย เกิดปู่เธอโกรธ อาจจะยึดทั้งงานทั้งบ้านคืนก็ได้นะ ท้ายที่สุดแล้ว แม่ลูกเธอก็ต้องไปนอนข้างถนน กินลมหนาวประทังชีวิต” เป่าอิงพูดอ้อม ๆ ล่อให้เจียงสวี่คล้อยตาม“ว่าอย่างไร เห็นด้วยกับฉันมั้ย ?” เจียงสวี่ปัดใบไม้ที่ตกบนไหล่ทิ้ง ม้วนผมไปมาอย่างสบาย ๆ“สมัยที่เธอแต่งงานกับตาชุยน่ะ พ่อของตาชุยโมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาล ยังเอาปืนจ่อหน้าผากเธอไม่ให้เข้าไปเหยียบในบ้านไม่ใช่เหรอ ? แต่สุดท้าย เธอก็เข้าไปเหยียบบ้านหลังนั้นจนได้ไม่ใช่เหรอ ? อารองชุยแค่อยากจะทำเหมือนเธอบ้างก็แค่นั้นเอง อารองชุยทำสำเร็จแน่ คำพูดแต่ละคำที่เธอพ่นออกมา ฉันไม่เชื
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-05
เข้าสู่ระบบ
