All Chapters of ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น: Chapter 41 - Chapter 50

“เจ้าหวงเคยขาหักค่ะแม่ คล้าย ๆ กับพ่อเลย” นึกถึงความเป็นไปได้ที่ผิงโจวต้องฝืนดื่มยาจีนหลายเดือนเพราะความหัวดื้อชั่ววูบของลูก หลินหว่านจึงพูดว่า“ล้มเลิกความคิดนั้นเถอะ”“ไม่ค่ะ ต้องดื่มให้ครบสามเดือน” เจียงสวี่เชื่อเต็มร้อยพ่อเลี้ยงจะต้องกลับมาเดินได้ หากขาพ่อเลี้ยงเธอหาย ชีวิตต่อจากนี้ของแม่ก็จะมีความสุข“เริ่มพรุ่งนี้ เช้าก่อนไปทำงาน หนูจะเอายามาส่งให้ทุกวันค่ะ”“เด็กนี่ดื้อจริง ๆ เลย” แม้ว่าหลินหว่านจะโมโหก็เถอะ แต่…ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีผิงโจวรีบดื่มยาทีเดียวหมดถ้วย แล้วหันมาพูดว่า “เสี่ยวสวี่หวังดีกับผม ต้าหวงยังรักษาได้เลย ใครจะรู้ บางที…ขาผมอาจจะหายก็ได้ คุณไม่อยากให้ผมกลับมาเดินได้เหรอ”“ฉัน…” หลินหว่านพูดอะไรไม่ได้ ได้แต่ถอนหายใจ“ผิงโจว ฉันแล้วแต่คุณ ให้เสี่ยวสวี่ป่วนไปเถอะ เพราะยังไง คนที่ลำบากก็ไม่ใช่ฉัน”สิ้นเสียง…หลินหว่านก็ยัดบ๊วยเค็มเม็ดหนึ่งให้ผิงโจว ยาจีนขมปี๋ในปาก แต่…หัวใจของผิงโจวกลับรู้สึกหวาน“แม่ หนูไปก่อนนะ พรุ่งนี้…หนูเอายามาให้อีก” พอห้ามลูกสาวไม่ได้ หลินหว่านก็ได้เอ่ยว่า“ลูกหิ้วยามาที่นี่ทุกวันลำบากลูกเปล่า ๆ เอาอย่างนี้ดีกว่า หนูเอายามาให้แม่ เดี๋ยวแม่ต้มใ

“เสี่ยวสวี่ เสี่ยวสวี่ อะไรก็เสี่ยวสวี่ ทำไมเธอถึงเอาแต่เข้าข้างผู้หญิงคนนั้นล่ะ ? ไม่คิดจะเข้าข้างพี่สาวตัวเองหรือไง ? พี่คือพี่สาวแท้ ๆ ของเธอนะถิงเซียง”ได้ยินชื่อเจียงสวี่ถิงอวี่ก็โกรธขึ้นมาทันที ตอนแรก…คิดว่าน้องสาวจะดีใจซะอีกที่เธอกลับมา ที่ไหนได้ แม้แต่น้องสาวแท้ ๆ ยังไม่เข้าข้างเธอ ถิงอวี่เขย่าถิงเซียงแรง ๆ จนถิงเซียงรู้สึกเจ็บไปหมด“กู้ถิงเซียง จำไว้ให้ดีนะ เราสองพี่น้องเป็นแค่เด็กที่บ้านกู้เก็บมาเลี้ยง เราเป็นคนนอก อยู่บ้านนี้ได้ไม่นานหรอก ยังไงก็ต้องจากบ้านนี้ไป พี่ต้องเป็นพี่สะใภ้ของเธอเท่านั้น เราถึงจะได้อยู่ที่บ้านกู้เหมือนครอบครัวจริง ๆ”รู้อย่างนี้ เธอไม่หนีจากบ้านกู้ไปหรอก ตอนนี้…ทั้งย่าทั้งน้องสาวต่างก็เย็นชากับเธอ ไม่มีใครสนใจไยดีเธอเลยสักคน แต่…ลึก ๆ แล้วถิงอวี่ไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเสียดายเลยสักนิด หากวันนั้นไม่ตัดสินใจออกจากบ้านกู้ไป เธอก็คงเปลี่ยนไปใช้แซ่อื่นไม่ได้ ตอนนี้…เธอไม่ใช่น้องสาวของชิงชวนแล้ว สามารถกลับมาบ้านนี้ในถานะใหม่ นั่นคือความตั้งใจก่อนที่เธอจะกลับมาที่นี่ถิงเซียงได้ยินสิ่งที่พี่สาวบอก เธอถึงกับหายง่วง ตาใสแจ๋ว ถิงอวี่ดึงถิงเซียงมาถามเรื่องราวที

ซิ่วหลานเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า เมื่อห้าสิบปีก่อน ตอนที่ตระกูลเหมียวยังไม่ตกอับ ปีนั้น…ปู่ของตนบริจาคเงินให้กับทางการมากถึง 2 ล้านตำลึงเงินขาว ตอนที่ตนแต่งงานออกเรือน แม่เป็นคนช่วยซ่อนของพวกนี้ไว้ มีแต่ของดีของชั้นเลิศทั้งนั้น ของที่ซ่อนไว้ในเสาเตียง ของที่ถูกที่สุดก็ถือไข่มุกพวกนี้ แต่…ไข่มุกน่ะใช้ได้จริง ไม่ว่าเวลาไหนก็เอาออกไปแลกของหรือเปลี่ยนเป็นเงินได้“หลินหว่าน วันนี้…น้ามาที่นี่ น้าอยากจะมาสู่ขอเสี่ยวสวี่ให้เสี่ยวชวนหลานชายน้า เด็กสองคนนั้นแต่เดิมก็มีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่แล้ว น้าอยากจะรับเสี่ยวสวี่ไปอยู่ด้วยให้เร็วหน่อย ตอนนี้…ของที่พอจะยกเป็นสินสอดได้ก็มีแค่เท่านี้ รับแค่นี้ไปก่อนนะ วันหน้า…เสี่ยวชวนจะขยันทำมาหากิน ไม่ปล่อยให้เสี่ยวสวี่ลำบากแน่นอน”มีแค่นี้จริงเหรอ ? น้าซิ่วหลานพูดถ่อมตัวเกินไปแล้ว ผิงโจวถึงกับลิ้นพันกันพูดอะไรไม่ออก ผู้เฒ่าผู้แก่ในเมืองนี้ต่างยังจำได้ไม่ลืมว่า ปีที่น้าซิ่วหลานแต่งงานนั้น ขบวนขันหมากแดงยาวสิบลี้ โฉนดสมบัติของบ้านถูกริบไปจนเกลี้ยงเมื่อสิบปีก่อน ไม่นึกว่าน้าซิ่วหลานยังงัดเอาของล้ำค่าโบราณพวกนี้ออกมาได้อีกแต่ไหนแต่ไรมีข่าวลือว่า ก่อนจะถู

แต่…งานนี้ก็เสี่ยงอยู่ไม่น้อย อย่างไรเสีย ชิงชวนก็ไม่ใช่ทหารลาดตระเวนที่ผ่านการฝึกอย่างเป็นทางการ ผิงโจวเองก็ดูเหมือนยังลังเล“ชิงชวน นายจะปฏิเสธก็ได้นะ แค่ปิดเอกสารนี้แล้วเดินออกจากห้องไป ก็ถือว่าเรื่องเราไม่เคยคุยเรื่องนี้กัน”ชิงชวนลังเลไม่กี่วินาที ก่อนจะเปิดเอกสารลับหนากว่า 10 หน้าขึ้นมาอ่าน เขาอ่านไม่เร็ว แต่ละหน้ากินเวลาหลายนาที จนกระทั่งอ่านครบทั้งหมดถึงเงยหน้าขึ้น“อาชุยครับ ผมรับงานนี้ โบราณวัตถุพวกนั้นเป็นสมบัติของชาติเรา จะปล่อยให้พวกโจรกลุ่มนั้นขนออกนอกประเทศไม่ได้เด็ดขาด”“ดี” ผิงโจวพยักหน้ารัว พอใจกับคำพูดของลูกเขยคนนี้มาก“เรื่องนี้…อย่าบอกเสี่ยวสวี่นะ ช่วงที่นายไม่อยู่ ฉันจะบอกว่านายลงใต้ไปช่วยฉันเตรียมของหมั้น” แต่…ชิงชวนกลับรู้สึกว่าเหตุผลนี้ฟังดูฝืน ๆ ยังไงไม่รู้“อาชุยครับ เหตุผลของอา จะมีคนเชื่อเหรอครับ ?”“ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ ?” ผิงโจวเอ่ยบอกพลางหัวเราะเบา ๆ“อาคือชุยผิงโจวเชียวนะ จะยกลูกสาวให้บ้านกู้ทั้งที ลงใต้ไปเตรียมของหมั้นนิด ๆ หน่อย ๆ จะเป็นไรไป”“......” ก็จริงอย่างที่อาชุยพูด“ไม่เอาเอกสารนี้กลับไปอ่านทำความเข้าใจต่อเหรอ ?” ผิงโจวเห็นชิงชวนไม่หยิบเอกสารกล

แค่เห็นสัญลักษณ์เฉพาะที่ก้นทองแท่งเล็ก ซื่อหรงก็สะดุ้งโหยงรีบยัดคืนทันที เขาจะไม่รู้ไม่เข้าใจได้ยังไง เมื่อ 10 ปีก่อน ตอนที่เขายังอยู่คณะปฏิวัติ พอได้รับคำร้องทุกข์จากตงเหอ เขาก็รีบจูงมือเธอบุกคลังสมบัติของซิ่วหลาน ตอนนั้น…เขาแอบเก็บทองแท่งใหญ่ไว้ 8 แท่ง ซึ่งปั๊มสัญลักษณ์ชุดเดียวกับแท่งนี้เป๊ะตงเหอให้ลูกชายมาบอกเป็นนัย อย่าให้ซิ่วหลานได้ถอดหมวกเจ้าที่ดินสินะ เรื่องนี้…ตอนแรกเขาไม่อยากจะยุ่ง เสียดายทอง 8 แท่งนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังหาทางขายออกไม่ได้“กลับไปบอกแม่ ว่าพี่รู้แล้ว” ซื่อหรงเอ่ยบอกเสียงแผ่ว สีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนักหลังจากที่เฉิงหลงกลับออกไปแล้ว ซื่อหรงก็ไม่ได้กลับบ้าน แต่…วกไปอีกทางหนึ่งเดินออกจากเขตที่พักข้าราชการไป เลี่ยงคนรู้จักตามทาง แล้วมุ่งดิ่งไปบ้านหญิงงามขายเต้าหู้ ‘หลูชุ่ยเหลียน’ ที่โรงงานแปรรูปเต้าหู้ชุ่ยเหลียนอายุเลยสามสิบแล้ว หย่ามาแล้ว 10 ปี หล่อนไม่มีลูก อยู่ตัวคนเดียว ซื่อหรงรับปากกับหล่อนเสมอมาว่าจะหย่ากับภรรยามาแต่งกับหล่อน แล้วก็ได้เอาของมีค่าทั้งหมดที่ซุกซ่อนมาเก็บไว้ที่นี่ ชุ่ยเหลียนถึงได้เชื่อสนิทใจ“แปลกนะคะ วันนี้…คุณมาที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ?” พอ