บททั้งหมดของ ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น: บทที่ 11 - บทที่ 20

แต่ว่า...เจียงสวี่อยากเข้าทำงานที่โรงงานเครื่องกล ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะมีงานทำ เธอยังมีเหตุผลอื่นอีก เมื่อชาติที่แล้ว มีบางเรื่องที่เธอสงสัยยังหาคำตอบไม่ได้ เธออยากใช้โอกาสนี้เข้าไปสืบหาความจริงที่โรงงาน เธอจึงหันไปพูดกับปู่ว่า“ปู่คะ งานที่โรงงานเครื่องกลมีหน้ามีตาและมั่นคง หนูเองก็จบมัธยมปลาย งานเอกสารต่าง ๆ หนูทำได้อยู่แล้ว อีกอย่าง...บ้านที่ปู่ให้หนูตรงสะพานชวีสุ่ยเฉียวก็อยู่ใกล้กับโรงงานพอดี เดินทางไปมาสะดวก หนูอยากจะทำงานที่นั่นจริง ๆ นะปู่”“ได้ ๆ หนูขึ้นไปหยิบวุฒิการศึกษามา ปู่จะพาหนูไปที่โรงงานเดี๋ยวนี้” ต้าโหย่วหันมาโบกมือให้กั๋วจู้ ก่อนจะพูดว่า“กั๋วจู้ ไปอบรมสั่งสอนเมียแกให้ดี ๆ นะ ในบ้านหลังนี้ฉันเป็นใหญ่ ไม่ใช่เมียแก” กั๋วจู้ชักสีหน้าไม่พอใจใส่กุ้ยเซียง ก่อนจะดึงหล่อนกลับมายืนข้าง ๆ“คุณกลับไปดูแลเด็ก ๆ ที่บ้านพักรับรองก่อน ผมไปทำเรื่องหย่ากับหลินหว่านเสร็จ แล้วค่อยออกไปหาบ้านเช่ากัน เรื่องงาน พ่อก็สัญญาแล้วว่าจะจัดหาให้ ผมเชื่อว่าพ่อจะไม่ผิดคำพูด”กุ้ยเซียงไม่รู้จะต้องทำยังไงจำใจอยู่เฉย ๆ ไปก่อน ดูท่าจะห้ามไม่ให้เจียงสวี่ไปทำงานที่โรงงานไม่ได้แล้ว งั้น...ก็รอให้เธอออกจาก

แต่...วันนี้ของกินที่พี่เจียงสวี่เอามาให้นั้นอร่อยมาก ย่ากินข้าวเพิ่มได้อีกชามเลยนะ เด็กน้อยยิ้มแหยง ๆ เหมือนตัวเองเพิ่งทำอะไรผิดมา“พี่เจียงสวี่ซื้อมาจากร้านอาหารรัฐค่ะ มีซี่โครงตุ๋นเผือก แล้วก็ซุปเห็ดป่ากับเต้าหู้เมนูโปรดย่าด้วยนะ”ชิงชวนได้ยินอย่างนั้นก็อึ้งนิ่งไป ถุงที่อยู่ในมือถึงกับร่วงตกลงไปที่พื้น เขาก้าวพรวดไปที่ห้องโถง เจียงสวี่นั่งรออยู่ข้างในก็เงยหน้ามอง ก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้เขา“พี่ชิงชวน ~” ชิงชวนรู้สึกหน้าอกบีบรัดแน่น ปีก่อน...เขาทำร้ายจิตใจเธอ ทำไม...เธอถึงกลับมาที่นี่อีก ?เจียงสวี่เห็นย่ากับถิงเซียงกินเสร็จ เธอก็วางตะเกียบในมือลง ชิงชวนสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงสวี่ ก่อนจะเอ่ยถาม“กินเสร็จแล้วเหรอ ?”“อืม” เจียงสวี่มีท่าทีเก้อ ๆ เธอรู้ว่าชอบคืออะไรก็ตอนอายุ 16 เธอจึงตรงมาบอกกับเขาว่าเธอชอบเขาตอนนั้น...ชิงชวนยืนอึ้งไปนาน ก่อนจะตอบกลับมาว่า เขาเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่ง และห้ามไม่ให้เธอกลับมาที่นี่อีก เมื่อชาติที่แล้ว เจียงสวี่ดันเชื่อคำโกหกของชิงชวนจนได้ แล้วเธอก็ไม่ได้กลับมาที่นี่ 1 ปีเต็มจนกระทั่ง เธอถูกผลักตกลงมาจากเขา แล้วก็เป็นชิงชวนเองที่แบกเธอไปส่งที่

เจียงสวี่เหลือบมองกุ้ยเซียงด้วยสายตาสุดแสนจะเย็นชา ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าเพิ่มเงื่อนไขเข้ามา เธอก็จะเพิ่มเงื่อนไขเหมือนกัน“ได้ ถ้าภายใน 1 ปีฉันหาเงิน 5000 หยวนมาจ่ายให้ไม่ได้ ฉันจะคืนงานกับบ้านเล็กให้คุณปู่” เจียงสวี่เว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า“แต่...ถ้าฉันหามาได้ ส่วนของกั๋วจู้จะต้องยกให้คุณปู่ไว้ใช้บั้นปลายชีวิต ส่วนเธอ...ก็ห้ามมาเหยียบที่นี่เหมือนกัน ถ้ากั๋วจู้อยากจะแต่งงานกับเธอ ก็ห้ามกลับมาเหยียบบ้านนี้อีกเหมือนกัน”กุ้ยเซียงคิดคำนวณในใจ กั๋วจู้ก็แค่บันไดให้หล่อนเหยียบชั่วคราว ชาติที่แล้ว หล่อนเคยใช้ชีวิตสุขสบายมาแล้ว เวลานี้...สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเงิน อีกไม่กี่ปี บ้านใหญ่หลังนี้ราคาจะพุ่งสูงถึง 50,000 หยวน หล่อนอยากจะครอบครองบ้านหลังนี้แต่เพียงผู้เดียวกุ้ยเซียงคิดว่า หล่อนเองยังหาเงิน 5000 หยวนภายใน 1 ปีไม่ได้เลย แล้วเจียงสวี่เป็นใคร ? คิดว่าจะหาเงินจำนวนนั้นมาได้อย่างนั้นเหรอ ? เพราะอยากจะเหยียบเจียงสวี่ให้จมดิน ตอนแรก...หล่อนกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอม ที่ไหนได้ อีกฝ่ายกลับโง่หลงกลตอบตกลงทันทีกุ้ยเซียงแอบยิ้มเยาะในใจ ขอแค่เจียงสวี่ออกไปขายของที่ตลาดมืดทุกวัน หล่อนก็จะมีโอกา

ข้ออ้างเรื่องสายเลือดกับไม่ใช่สายเลือดอะไรนั่น ต้องเป็นแผนของเป่าอิงแน่ ๆ เป่าอิงไม่อยากให้หลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองต้องไปเป็นลูกบุญธรรมของอารอง ถึงได้ยกเรื่องนี้มาพูดไม่มีใครอยากเอี่ยวกับการหมั้นหมายครั้งนี้หรอก แต่…พวกเขากลับมารังแกแม่หม้ายลูกติดอย่างเธอ จ้องจะเอาตัวตัวไปเป็นคู่หมั้นชิงชวนให้ได้“คราวก่อน…ชิงชวนมาขอยกเลิกการหมั้น พ่อก็ไม่ยอม คราวนี้…พ่อไปคุยกับบ้านน้องสามเถอะ ตัวตัวกำลังจะได้เข้าไปทำงานที่คณะศิลปะการแสดงนะพ่อ”ด้วยหน้าตาและภูมิหลังของตัวตัว พอได้เข้าไปอยู่ในคณะศิลปากรแล้ว วันข้างหน้าก็มีสิทธิ์ที่จะได้แต่งกับนายทหาร เธอจะไม่ยอมให้พ่อสามีทำลายอนาคตของลูกสาวเธอเด็ดขาด !หย่วนซานบี้บุหรี่ทิ้งด้วยท่าทีเฉียบขาดไม่ต่างจากเมื่อครั้งส่งลูกชายทั้งสองออกไปรบ แม้ว่าภรรยาจะสั่งห้ามก็เถอะ เขาก็ไม่ได้สนใจ“หนังสือสมัครเข้าคณะของตัวตัว ฉันสั่งให้คนเอากลับมาแล้ว กลับไปบอกลูกสาวของเธอเตรียมตัวแต่งงานได้เลย”ได้ยินอย่างนั้น หลิ่นฉินก็อึ้งนิ่งไปพูดอะไรไม่ออก แค่คำพูดเดียวของเขาก็ทำลายอนาคตของลูกสาวเธอแล้ว หยิ่นฉินหันไปมองตรงประตูห้องของเป่าอิงที่ปิดเงียบ ยายแก่นั่นแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดเ

เมื่อชิงชวนเดินอ้อมมาที่ลานหน้าบ้าน เขาก็ไม่เห็นเจียงสวี่แล้ว เขาเดินกลับไปที่ห้องย่า ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าท่าน ซุปแป้งต้ม เมนูที่เขาไม่ได้แตะมานานนับปี ปีที่แล้ว...เขาลองทำอยู่หลายครั้ง ก็ไม่ได้รสชาติเหมือนครั้งนั้น สุดท้าย...เขาจึงล้มเลิกความพยายามยายกับน้องสาวของเขาโปรดแผ่นแป้งหัวหอมทอด มาก ส่วนเขากลับชอบซาลาเปาไส้หมู แต่...ซุปแป้งต้มกลับเป็นเมนูโปรดของทั้งสามแป้งสาลีคือของดี ไม่มีบ้านไหนเอาแป้งสาลีมาทำแป้งต้ม มาทำซาลาเปากินเป็นมื้อเช้ากันหรอก...อยู่ ๆ ชิงชวนก็รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว เขาก้มหน้ากินมื้อเช้าจนหมดโดยไม่ปริปากพูดอะไร ซิ่วหลานลืมตากึ่งหลับกึ่งตื่น พอได้ยินเสียงวางตะเกียบลงก็เอ่ยถามว่า“อยากจะแต่งหรือเปล่า ?”“แต่ง ? แต่งใครกันครับ ?” ชิงชวนเอ่ยถามด้วยความงุนงง อยู่ ๆ ย่าพูดถึงเรื่องแต่งงานทำไม ?“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับย่า” ซิ่วหลานง้างมือกลางอากาศเหมือนอยากจะตีสักฉาด คราวนี้...ชิงชวนหลบได้ จึงยิ้มเจื่อน“ย่า ~ ในสายตาของชาวบ้าน ผมก็เป็นแค่ไอ้หนุ่มหัวแข็งเกเร ไม่มีงานทำ จะถูกส่งตัวไปดัดนิสัยถูกส่งเข้าคุกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมไม่มีปัญญาแต่งใครเข้าบ้านหรอกครับย่า”หมู่นี้..