All Chapters of ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Chapter 61 - Chapter 70

‘ขอให้ความรักที่ผมตามหา สมหวังด้วยเถอะครับ ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นใคร ผมจะรักและถนอมเขาให้ดีที่สุด เท่าที่ผมจะทำได้’ทั้งสองหันมามองหน้ากัน หลังจากที่ขอพรในใจเสร็จแล้วแม้เรื่องที่ขอไป จะเป็นจริงหรือไม่ก็ตาม แต่มันก็สร้างความสบายใจ ให้พวกเขาอย่างน่าประหลาด“ดาวที่นี่สวยมาก เสียดายฉันไม่ได้เอากล้องดี ๆ มาถ่ายพวกมันไว้” หยางบ่นออกมาอย่างเสียดาย“ครั้งหน้าก็เอามาด้วยสิครับ”“อือ ครั้งหน้าฉันจะเอามาด้วย” หยางตอบรับ“เออ! ฉันลืมส่งรูปให้เธอเลย” หยางลุกขึ้นนั่ง และกดส่งรูปที่ถ่ายเมื่อตอนกลางวัน ส่งไปในแชตให้ดาวทันทีดาวก็ลุกขึ้นนั่ง หลังจากที่ได้รับข้อความจากหยาง เขากดเข้าไปดูรูป“เธอได้เล่นแอป’ไอเจไหม?” หยางถามดาว เพราะเขาจะได้กดติดตาม“ผมไม่ได้เล่นครับ มีแต่เพจของไร่เท่านั้น”“มาฉันจะสอนสมัคร”หยางจัดการดาวน์โหลดแอปพลิเคชันไอเจมา แล้วก็ให้ดาวกรอกข้อมูลต่าง ๆ“เธอจะใช้ชื่อว่าอะไร?”“อือ ชื่อว่า Nubdao แล้วกัน” ดาวขี้เกียจตั้งชื่อใหม่ขึ้นมาหยางสอนดาวสร้างบัญชีขึ้นมาจนสำเร็จ

ดาวขับรถกระบะไปส่งปุ๋ยสูตรลับ ให้กับลุงโชคในเช้าวันต่อมา“หวัดดีครับลุง ผมเอาปุ๋ยมาส่ง” ดาวลงจากรถกระบะ แล้วเข้าไปสวัสดีลุงโชค ที่กำลังถอนหญ้าอยู่บริเวณหน้าบ้าน“ขอบใจมากหลาน มา ๆ นั่งพักก่อน”“เดี๋ยวผมยกปุ๋ยลงเลยดีกว่าครับ จะได้สอนวิธีผสมปุ๋ยให้ลุงด้วย”“อ้าวเหรอ มาลุงช่วย”ไม่นานปุ๋ยจากน้ำวารีทิพย์ ทั้งหนึ่งร้อยขวด ก็ยกลงจากหลังรถกระบะจนหมด“วิธีใช้นะครับ ปุ๋ยหนึ่งขวด ขนาด 1 ลิตร ให้ผสมกับน้ำเปล่าประมาณ 1,000 ลิตร นะครับ แล้วลุงก็ใช้รดต้นกล้าได้เลย ทางที่ดีให้ลุงแช่เมล็ดพืชกับปุ๋ยไว้สักหนึ่งคืน จะดีมากครับ แล้วก็ปุ๋ยนี้ใช้ได้กับพืชผัก และผลไม้ทุกชนิดเลยครับ”“ขวด 1 ลิตร ผสมน้ำ 1,000 ลิตร ลุงจะจำไว้ ขอบใจหลานมาก”“ครับ ถ้าลุงสงสัยโทรมาถามผมได้เลยครับ”เมื่อดาวอธิบายเรื่องปุ๋ยให้ลุงโชคเสร็จ ก็ขอตัวกลับมาที่ไร่ เพราะเขาคิดว่า หากเดินทางไปเรียนต่อที่เมืองหลวง เขาคงต้องซื้อถังบรรจุน้ำขนาดใหญ่มาหลาย ๆ ถังเสียแล้ว เพื่อใส่น้ำวารีทิพย์ ไว้ให้คนงานนำไปเทใส่สระน้ำไว้ ดาวเดินทางไปที่ร้านขายถังเก็บน้ำในเมืองทั

เช้าวันใหม่ ดาวตื่นมาก็ไม่เจอหยางแล้ว เพราะเจ้าตัวออกไปทำงานแต่เช้า ชายหนุ่มจึงได้เจอแต่วรรณา“คุณป้าครับ คุณหยางเขาจะกลับมากี่โมงเหรอครับ?”“ปกติก็ดึก ๆ สองถึงสามทุ่ม แต่บางวันก็มีกลับเร็วนะ ห้าโมงเย็น ก็กลับแล้วจ้ะ”“อ๋อครับ”“อยากถามตาหยาง เรื่องมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”“ใช่ครับ” ดาวพยักหน้า“วันนี้พี่เขาให้หนูดาวพักผ่อนก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เขาจะพาหนูไปดูมหาวิทยาลัยจ้ะ”เมื่อได้คำตอบแบบนั้น ดาวจึงขึ้นห้องไปค้นหาข้อมูล มหาวิทยาลัยที่น่าสนใจในโน้ตบุ๊ก และโทรสอบถามเจเรื่องที่ไร่ ว่าเรียบร้อยดีไหม ตอนเย็น ดาวรอหยางกลับมาจากที่ทำงาน แต่รอแล้วรอเล่า ก็ยังไม่เห็นเจ้าตัว เมื่อเวลาสี่ทุ่ม ชายหนุ่มเห็นว่าดึกแล้ว จึงขึ้นห้องไปพักผ่อนดาวไม่นึกเลยว่า หยางจะทำงานเลิกดึกขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะกลับมากี่ทุ่ม เขาคงต้องรอเจอชายหนุ่มพรุ่งนี้แล้วแหละ เช้าวันต่อมา หยางพาดาวไปดูมหาวิทยาลัยชื่อดังอยู่สามแห่ง หลังจากที่ดาวบอกว่า อยากจะเข้าคณะอะไร“เป็นยังไงบ้าง เธอชอบที่ไหนบ้างหรือเปล่า?” หยางถามดาว หลังจากท

“ดาวกลับมาแล้วเหรอ? ลุงมีเรื่องจะบอกหลาน ตั้งแต่ที่ลุงใช้ปุ๋ยของหลาน ต้นข้าวโพดกับลูกเดือยก็โตวันโตคืนเลยนะ ดูท่าจะโตเร็วกว่าปกติด้วย ขอบใจหลานมากนะ ถ้าไม่ได้หลานไร่ลุงคงแย่”“ผมต้องช่วยลุงอยู่แล้วครับ ถ้าจะให้ดีมากขึ้น ลุงก็ใช้ปุ๋ยรดที่พื้นดินด้วยนะครับ ดินรอบ ๆ จะได้รับสารอาหารจากปุ๋ยไปด้วย แล้วถ้าปุ๋ยหมดแล้ว บอกผมนะครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้อีก”“โอ้! ได้สิ แต่คราวนี่ลุงขอซื้อนะ ของซื้อของขาย ให้ฟรีไม่ได้หรอก”“งั้นก็ได้ครับ ผมจะคิดราคาพิเศษให้ลุง”“เอางั้นก็ได้ ขอบใจหลานนะ” ลุงโชคขอบคุณดาว แล้วก็กลับไร่ของตัวเองไป หลังจากเกิดเหตุการณ์รอบวางเพลิงครั้งนั้น ดาวคิดว่าน่าจะซื้อกล้องวงจรปิดมาติดที่ไร่ เพื่อไว้ใช้ดูเหตุการณ์ต่าง ๆ และอาจจะใช้เป็นหลักฐาน ในบางกรณีก็ได้ดาวขับรถเข้าไปในตัวเมือง เพื่อมายังร้านกล้องวงจรปิด ที่ดูมีมาตรฐานร้านหนึ่ง“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าลูกค้าต้องการดูสินค้าชนิดไหนครับ?”พนักงานกล่าวต้อนรับ ด้วยน้ำเสียงสุภาพ และยิ้มแย้มให้กับลูกค้า ดาวพอใจเป็นอย่างมาก“สวัสดีครับ ผมต้องการดูกล้องวงจรปิดค

เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็น วงดนตรีก็เปิดเพลงให้ความสนุกสนาน ทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยงปีใหม่ ครึกครื้นขึ้นมาทันทีโต๊ะกลมงานเลี้ยงนั่งได้ประมาณแปดคน และอาหารก็เริ่มทยอยเสิร์ฟตามโต๊ะทันที และมีอาหารของไร่อีก ตามที่คนงานร้องขอ ก็เริ่มเสิร์ฟออกมาแล้วเช่นกันเมื่อถึงเวลาเปิดงาน พิธีกรก็เชิญดาว ซึ่งเป็นเจ้าของไร่ ขึ้นไปกล่าวเปิดงาน ชายหนุ่มเดินขึ้นเวทีไป พร้อมเสียงปรบมือของเหล่าคนงานชาย-หญิง“สวัสดีครับ หลายคนในที่นี้ อาจจะรู้จักผมอยู่แล้ว แต่ก็จะขอแนะนำตัวอีกครั้งนะครับ ผมนับดาว ปัญญาพร หรือดาว เจ้าของไร่เคียงดาวแห่งนี้”แปะ ๆ แปะ ๆ แปะ ๆ เสียงปรบมือดังขึ้น และหยุดลงให้ดาวพูดต่อ“ปีนี้ครบสามปีแล้ว ที่ไร่เคียงดาวก่อตั้งขึ้น และผลตอบรับก็ดีมาเรื่อย ๆ คนงานทุกคน ทำงานให้ไร่ของเราอย่างขยันขันแข็ง ผมจึงจัดงานเลี้ยงครั้งนี้ขึ้น เพื่อให้ทุกคนผ่อนคลาย สนุกสนาน มีกำลังใจในการทำงานมากขึ้น ปีนี้เป็นปีแรก ที่ไร่ของเราจัดงานเลี้ยงปีใหม่ อาจมีหลายอย่างที่ผิดพลาดไปบ้าง ก็ขออภัยด้วยครับ”ดาวหยุดพูดแป๊บหนึ่ง“แล้วก็เรื่องการดื่มเครื่องดื่มมึนเมา ทุกคนดื