All Chapters of ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Chapter 71 - Chapter 80

พิธีการขานชื่อของคนที่ได้รางวัลจนครบ ระหว่างนั้น คนที่มีชื่อ ก็เริ่มเดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อรับรางวัล และถ่ายรูปรับของรางวัลด้วย คนที่ได้รางวัล ก็ต่างพากันดีใจ ส่วนกองเชียร์ ก็ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น ดีใจกับเพื่อนร่วมงานด้วยจากนั้นก็เข้าสู่ช่วงที่สองของงาน ทุกคนก็สนุกสนานครึกครื้นกันต่อ“เข้าสู่ช่วงที่สองของการจับรางวัลแล้วนะครับ ใครที่ยังไม่มีชื่อ ก็อย่าเพิ่งหมดหวังนะครับ ยังมีโอกาสกันอยู่ ของรางวัลในช่วงนี้คือ พัดลม และหม้อชาบู ทั้งสองอย่าง ราคาเท่ากันนะครับ มีจำนวนยี่สิบรางวัล เชิญรองผู้จัดการไร่ คุณน้อย ขึ้นมาจับรางวัลด้วยครับ”แปะ ๆ แปะ ๆ เสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อต้อนรับน้อยน้อยเดินขึ้นเวที ด้วยท่าทางคล้ายนางแบบที่เดินบนแคตวอล์ก เธอสะบัดผมที่ยาวสลวยไปมา อย่างมั่นใจ วันนี้เธอแต่งตัวมาในธีมชุดบ้านไร่ในอุดมคติ ซึ่งสีสัน และดีไซน์ดูโดดเด่นไม่แพ้ใคร ใบหน้าก็ถูกแต่งแต้มอย่างสวยงามเมื่อน้อยจับรายชื่อครบยี่สิบคนแล้ว พิธีกรก็ประกาศรายชื่อ คนที่ได้รางวัลทุกคน งานเลี้ยงดำเนินไป จนถึงช่วงสุดท้ายของงาน นั่นคือการประกาศรางวัลใหญ่

เช้าวันใหม่ ดาวตื่นแต่เช้าเหมือนตอนที่อยู่ไร่ เด็กหนุ่มทำอาหารง่าย ๆ กินเอง เขาคิดว่า คงต้องซื้อของสดมาไว้บ้างแล้ว จะกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบ่อย ๆ ไม่ได้ดึงดึ่งดึ้ง ๆ ดึงดึ่งดึ้ง ๆ เสียงโทรศัพท์ดังอย่างต่อเนื่อง ดาวคว้าโทรศัพท์มาดู ก็เห็นรายชื่อของคนที่โทรมา จึงกดรับสายแบบไม่ลังเล“ฮัลโหลครับ”[อืม สวัสดีตอนเช้า]“สวัสดีตอนเช้าครับ คุณมีอะไรหรือเปล่า? โทรมาแต่เช้าเลย”[ไม่มีอะไร โทรมาไม่ได้เหรอ?]“ได้สิครับ ผมก็แค่ถาม เผื่อมีอะไร”[บ้านเช่าเป็นยังไงบ้าง ถูกใจไหม?]“ถูกใจครับ แต่หลังใหญ่ไปหรือเปล่า ผมอยู่คนเดียวด้วย แล้วราคาเช่าทำไมถูกจัง ไม่ใช่ว่าเป็นบ้านผีสิงนะครับ”[หึ หึ คิดอะไรของเธอเนี่ย ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก เอาเป็นว่า ถูกใจเธอก็พอ]“ผมถามคุณหน่อย คุณมีเบอร์เจ้าของบ้านไหม?”[จะเอาเบอร์ไปทำไมเหรอ?]“ผมจะถามเจ้าของบ้านว่า พื้นที่ว่างหน้าบ้าน ผมจะปลุกผักได้ไหม กลัวปลูกไปแล้วเขาให้ถอนทิ้ง เสียดายแย่ เลยจะถามก่อน”[ปลูกได้ เจ้าของเขาไม่ว่าหรอก]“คุณทำไมรู้ว่าเขาจะให้?”

ดาวเรียนที่มหาวิทยาลัย มาสามเดือนแล้ว อาจารย์สอนถึงเรื่องสมุนไพรเบื้องต้น และสรรพคุณต่าง ๆ ส่วนไหนมีพิษ ส่วนไหนเป็นยา อาจารย์จะมีสอบ และวัดผลเมื่อถึงปลายภาคเรียน แต่สำหรับดาวนั้น ไม่ค่อยยากเท่าไหร่ เพราะโลกเก่า เขาก็เรียนเรื่องพวกนี้มาแล้ว สมองของเขา ยังจดจำสิ่งต่าง ๆ ที่เรียนรู้มาในโลกเก่า ได้เป็นอย่างดี ดาวได้รู้จักกับเพื่อนใหม่อีกสามคน คือคนที่หนึ่ง เข็มทิศ อายุ 19 ปี สูง 180 เซนติเมตร หน้าตาจัดว่าหล่อตี๋เลยล่ะ ผิวขาว เป็นคนนิ่ง ๆ ตั้งใจเรียนมาก เพื่อนว่าไงก็ว่างั้น ไม่ค่อยปฏิเสธ เป็นคนเมืองหลวง คนที่สอง คิมหันต์ อายุ 19 ปี สูง 183 เซนติเมตร หน้าตาหล่อคมเข้ม ผิวขาว เป็นคนกวนตีนนิด ๆ เฮฮา อารมณ์ดี พูดบ่อย ชอบชวนเพื่อนไปนู่นมานี่ เหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเลยก็ว่าได้ เป็นคนจังหวัดเวียงเวหาคนที่สาม เนรีน หญิงสาวเพียงคนเดียวของกลุ่ม อายุ 19 ปี สาวแว่น ตัวเล็ก สูง 165 เซนติเมตร หน้าตาน่ารัก เป็นคนตั้งใจเรียนมาก จริงจังกับการเรียน เป็นคนจังหวัดเวียงดาราไม่รู้ว่าวาสนานำพา หรืออะไรก็ตาม ที่ทำให้พวกเขามาเจอกัน สุดท้ายก็ได้มาเ

“เรื่องนี้สบายมาก” เข็มทิศมาดหมายในใจ“เราด้วย อย่าลืมเรานะ” คิมหันต์ยกมือ ด้วยท่าทางน่าสงสาร“ก็บอกแล้วว่าได้ทุกคน” ดาวยิ้มน้อย ๆ ให้เพื่อน หลังจากนั้น ทุกคนก็ช่วยกันจัดโต๊ะที่ลานหน้าบ้าน เพื่อกินชาบู คิมหันต์เปิดเพลงคลอเบา ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศ“ทำไมผักพวกนี้อร่อยจัง? อร่อยมากที่สุด เท่าที่เราเคยกินมาเลย” เนรีนพูดขึ้น“ใช่ เราก็ว่าผักอร่อยมากเลย กรอบ หวาน กินแล้วรู้สึกมีพลัง” อลันพูดตามความรู้สึกของตัวเอง“เราก็ว่าใช่นะ ทั้งที่เราไม่ค่อยชอบกินผัก แต่นี่เรากินได้ตั้งเยอะ” คิมหันต์ก็นึกสงสัย“แล้วมึงล่ะ ไอ้เข็ม กินเงียบเชียว” คิมหันต์หันไปถามเข็มทิศ ที่นั่งข้าง ๆ“อร่อยสิ กูก็เลยรีบกินอยู่นี่ไง” เข็มทิศพูดกวนคิมหันต์จะถือว่าเข็มทิศ และคิมหันต์ สนิทกันมากที่สุดก็ได้ พวกเขาทั้งสอง ใช้สรรพนาม มึง กู พูดกันตลอด แต่เวลาพูดกับดาว อลัน และเนรีน ใช้คำว่า เรา แทน“ดาวไปซื้อผักพวกนี้มาจากไหน? เราจะไปซื้อบ้าง” เนรีนถามถึงแหล่งที่มา เธอจะซื้อไปทำอาหารที่ห้องพัก“เราไม่ได้

“ถือว่าเป็นการต้อนรับจากไร่เราก็ได้ครับ เชิญครับ” เจเดินนำสองพ่อลูกไปที่โรงอาหารเจให้แม่ครัวเตรียมอาหารให้ทั้งสองคน เมื่อเรียบร้อยแล้ว จึงไปสั่งคนงาน ให้นำลูกท้อที่ชั่งน้ำหนัก และเก็บใส่ตะกร้าไว้แล้ว มาเตรียมรอขึ้นรถ “อาหารอร่อยมากเลยพ่อ ผลไม้ก็อร่อย ไม่เคยกินที่ไหนอร่อยแบบนี้เลย” อนิลพูดชมอาหารไม่ขาดปาก“ใช่ อร่อยจริง ๆ น่าจะเหมือนที่อลันบอกว่า ผักผลไม้ของไร่นี้ ใช้ปุ๋ยสูตรลับ จึงทำให้ผักผลไม้ มีรสชาติที่อร่อยเป็นพิเศษ”“งั้นผลไม้ที่สวนเรา ก็จะมีรสชาติที่อร่อยขึ้นใช่ไหมพ่อ? เราก็จะได้ขายพวกมันได้ในราคาที่สูง” อนิลฝันไปถึงวันที่ครอบครัวเขา ขายผลไม้ได้เงินเยอะ ๆ และปลดหนี้ได้“ดูไร่ผลไม้ แล้วก็แปลงผักที่ไร่นี้แล้ว พ่อคิดว่าเพื่อนอลัน คงไม่หลอกขายปุ๋ยให้เราหรอก”สองพ่อลูกคุยกัน ถึงเรื่องอนาคตข้างหน้า ด้วยดวงตาที่มีความหวัง “คุณลุงกับลูกชาย จะนอนพักก่อนไหมครับ? ต้องขับรถกลับอีกหลายชั่วโมงเลยนะครับ” เจพูดด้วยความเป็นห่วง“ผมให้เมียอยู่บ้านคนเดียว เป็นห่วงน่ะ แล้วนี่ผมกับลูกก็เตรียมกาแฟกับยาชูกำลังไว้แล้