MasukShare
3 ไม่เต็มใจจะให้คนอื่นมาอยู่
Tanggal publikasi:
2026-03-23 13:59:26บ้านสุพัตรา
เมื่อมาถึงบ้าน สุพัตราก็โทรหาคนเป็นลูกชายทันที ตู๊ด “ครับแม่” (แม่ขออะไรลูกอย่างนึงสิ) “แม่จะขอผมกี่เรื่องก็ได้ครับ แล้วแม่จะขออะไรจากผมเหรอครับ” (ลูกสาวของเพื่อนบ้านแม่สอบเข้ามหาลัยได้ ได้มหาลัยเดียวกับลูก แม่จึงอยากให้เขาไปอยู่กับลูกที่คอนโดด้วย ลูกคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม) “เอ่อ…” เมื่อได้รู้ในสิ่งที่แม่ขอเขาถึงกับพูดไม่ออก จะบอกว่าไม่ได้ก็กลัวแม่จะเสียใจอีกเพราะรับปากไปเมื่อกี้แล้วว่าแม่จะขออะไรจากเขาก็ได้ (ไม่ได้เหรอลูก) “ได้ครับ” เขารับคำด้วยความรู้สึกลำบากใจ พลางคิดในใจว่าถ้าจะบอกแม่ว่าเขาอยู่กับแฟนจึงไม่สะดวกที่จะให้ใครมาอยู่ด้วยก็ไม่ได้อีก เพราะมันเป็นการหาข้ออ้าง เนื่องจากว่าแม่ยังไม่ได้รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว กะว่าอีกสักพักค่อยบอกว่าพาแฟนมาอยู่ด้วย (อันที่จริงเขาจะหาห้องเช่านั่นแหละ แต่แม่บอกให้เขาไปอยู่กับลูก เพราะจะได้ช่วยเขาประหยัดค่าใช้จ่ายด้วย แม่เขามีอาชีพกรีดยาง รายได้ในแต่ละเดือนก็ไม่เท่าไหร่หรอก ยิ่งถ้าช่วงไหนฝนตกกรีดยางไม่ได้ รายได้ก็ไม่มีเลย แต่ถ้าลูกเขาได้ไปอยู่กับลูก เขาก็จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าเดือนละหลายพันไง แม่สงสารเขาน่ะ เขาอยู่กันสองคนแม่ลูก สามีเขาเสียเมื่อสิบปีก่อน) “ครับ” (งั้นพอใกล้เปิดเทอม แม่จะบอกให้เค้กขึ้นไปนะ) “ลูกของเพื่อนบ้านแม่ เป็นผู้หญิงเหรอ” (ใช่ งั้นแค่นี้นะลูก) ว่าจบการสนทนาของแม่ลูกก็จบลง ด้านโซ่ “แม่โซ่โทรมาทำไมเหรอ” เมื่อเขากดวางสาย พายที่นั่งข้างๆก็เอ่ยถามขึ้น “ลูกสาวเพื่อนบ้านของแม่สอบได้มหาลัยที่เราเรียน แล้วแม่ก็ฝากให้เขามาอยู่ที่นี่ด้วย” “ทำไมโซ่ถึงไม่บอกแม่ไปล่ะว่าไม่สะดวกจะให้ใครมาอยู่ด้วย” เธอรู้ว่าแฟนหนุ่มไม่ชอบให้ใครมาอยู่ด้วย เขาชอบความเป็นส่วนตัว “ฉันไม่อยากขัดใจแม่น่ะ ให้เขามาอยู่ด้วยก็ไม่เป็นไรหรอก เรานอนห้องข้างบน ให้เขานอนห้องข้างล่าง เรากับเขาจะอยู่คนละส่วนกัน เธอต้องเข้าใจฉันนะเพราะมันจำเป็นจริงๆ” เขาอธิบายให้แฟนสาวได้เข้าใจและได้รู้ว่าเขาก็ไม่ได้เต็มใจที่จะให้คนอื่นมาอยู่ด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ “อืม พายเข้าใจโซ่นะ” เธอตอบออกไปด้วยความรู้สึกเข้าใจแฟนหนุ่ม “งั้นเราขึ้นห้องกันเถอะพาย” “ขึ้นไปทำอะไร” “สามวันแล้วนะที่เราไม่ได้เอากัน ฉันอยากแล้ว” ยิ้มกริ่ม “ไปสิ” จากนั้นทั้งสองก็พากันขึ้นชั้นบนไป เมื่อเข้ามาในห้องนอนร่างสูงก็จัดการสวมถุงยางอนามัยเข้าที่ความเป็นชายที่แข็งขืน ก่อนที่ทั้งสองจะร่วมรักกัน สองเดือนต่อมา บนรถ Rrrr! “ครับแม่” (เค้กจะขึ้นไปกรุงเทพวันนี้ ลูกมารับเค้กที่สนามบินด้วยสิ) “ให้เขานั่งรถมาเองไม่ได้เหรอครับแม่” (แม่ขอแค่นี้ไม่ได้เหรอลูก เค้กไม่เคยไปกรุงเทพ ดังนั้นแม่จึงอยากให้ลูกมารับ) “ได้ครับแม่ แล้วเขาจะมาถึงกี่โมง” เขาจำต้องตามใจแม่ (บ่ายโมงห้าสิบ ลูกมารับเค้กด้วยนะ อย่าให้เค้กต้องรอนานล่ะ) “ครับ” (งั้นแค่นี้นะลูก) จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่าย แฟนสาวที่นั่งเบาะข้างเอ่ยถามขึ้น “แม่โซ่โทรมาทำไมเหรอ” “วันนี้ฉันต้องไปรับคนที่สนามบินน่ะ” “ใครเหรอ” “ก็ลูกของเพื่อนบ้านของแม่ที่จะมาอยู่กับเราไง” “อ๋อ แล้วจะไปรับตอนไหน” “เครื่องลงบ่ายโมงห้าสิบ พายอยากไปด้วยไหม” “ไม่ไปดีกว่า” “ทำไมล่ะ” “พายปวดท้องเมนส์น่ะ ไม่อยากไปไหน อยากนอนอย่างเดียว” “งั้นพายก็นอนพักที่คอนโด ฉันไปคนเดียวก็ได้” จากนั้นเขาก็ไปส่งแฟนสาวที่คอนโด เวลาต่อมา ร่างสูงลงมาจากคอนโดแล้วเดินไปขึ้นรถหรูราคาหลายสิบล้านบาทพร้อมกับมุ่งหน้าไปยังสนามบินดอนเมือง เมื่อโซ่มาถึงสนามบินได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามาจากเบอร์แปลก คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยก่อนจะกดรับสายพร้อมกับเสียงทุ้มกรอกเข้าไปในสาย “ฮัลโหล” (ฮ ฮัลโหล) เค้กเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงกระอึกกระอักเมื่อได้คุยกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้า แต่ต้องไปอยู่กับเขา “เธอเป็นใคร โทรมาทำไม” (ชะ ชื่อเค้กค่ะ นั่นพี่โซ่ใช่ไหมคะ) “อืม เธอคือคนที่จะมาอยู่คอนโดฉันใช่ไหม” (ใช่ค่ะๆ รบกวนด้วยนะคะ) “รถฉันจอดอยู่ประตูหก ป้ายทะเบียนรถตองเก้า” “ค่ะๆ” จากนั้นนิ้วหนาก็กดวางสายทันที ก่อนที่ร่างเล็กจะลากกระเป๋าเดินทางพร้อมกับสาวเท้าออกไปยังประตูหก ร่างบางกวาดสายตามองจนได้เห็นรถเก๋งสีดำป้ายทะเบียนมีเลขเก้าสามตัวจอดอยู่ เค้กที่เห็นจึงรีบก้าวยาวๆไปที่รถทันที ก่อนที่ร่างสูงจะเปิดประตูลงมาจากรถด้วยสีหน้านิ่งขรึม เค้กที่เห็นคนตัวสูงจึงชะงักเพราะเขามีสีหน้าดุจนเธอรู้สึกประหม่า ชายหนุ่มเดินมาที่ท้ายรถที่เปิดอยู่แล้วหันไปบอกหญิงสาวที่ยืนอยู่อีกฝั่ง “ยกกระเป๋าขึ้นมาเก็บในนี้” ว่าแล้วหญิงสาวก็ยกกระเป๋าด้วยความทุลักทุเลนิดหน่อยเพราะกระเป๋าค่อนข้างใหญ่และหนัก เสร็จแล้วร่างสูงก็เข้ามานั่งหลังพวงมาลัย ก่อนที่ร่างบอบบางจะเข้ามานั่งเบาะข้างด้วยความเกรงใจ จากนั้นชายหนุ่มจึงออกรถมุ่งหน้าไปยังคอนโดด้วยความเร็ว
Bab terbaru
วิศวะเลวทวงรัก 29 ได้รับโอกาส (จบ)
“ช่วยเปิดโอกาสให้ผัวเลวๆคนนี้ได้ทำความดีเพื่อเมียเถอะนะ…” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน แววตาเว้าวอน“…” “ได้ไหมครับ พี่อยากเป็นสามีที่ดีของเค้กและอยากเป็นพ่อที่ดีของลูกนะ พี่จะทำแต่สิ่งดีๆให้ลูกได้เห็นเพื่อเป็นแบบอย่างให้ลูก พี่จะสอนลูกให้ทำแต่สิ่งดีๆ และพี่จะบอกลูกว่าในสมัยวัยรุ่นพี่เคยทำตัวแย่มาก่อน แล้วพี่ก็จะตักเตือนลูกว่าห้ามทำแบบพี่”“…” เธอเริ่มลังเลนิดหน่อยกับความในใจที่เขาเอ่ยออกมา“ให้พี่ได้ลูแลเค้กกับลูกนะ พี่จะดูแลเค้กกับลูกให้ดีที่สุด เค้กอยากได้อะไรพี่จะให้เค้กทุกอย่าง”“…” “อยู่กับพี่ที่นี่นะ พี่ขอร้อง…”หลังจากที่เค้กครุ่นคิดและชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจแล้วพูดออกไป“ก็ได้ค่ะ”เขายิ้มร่าด้วยความดีใจและเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเมื่อเธอจะอยู่ที่นี่กับเขา ก่อนน้ำตาแห่งความดีใจจะไหลลงอาบแก้มสากแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะความตื้นตันใจ“งั้นเราขึ้นคอนโดกันเถอะ” ว่าแล้วเขาก็ลงจากรถแล้วเดินมาโอบเมียตัวน้อยอย่างทะนุถนอมก่อนจะพากันขึ้นคอนโดไปเมื่อเข้ามาในห้องคอนโดเขาก็หันบอกเธอที่ยืนข้างๆ“ขึ้นไปนอนห้องนอนชั้นบนดีกว่านะ”“เค้กจะไม่ขึ้นไปชั้นบน เค้กจะนอนห้องเดิม”“ได้ ง
วิศวะเลวทวงรัก 28 พิสูจน์ตัวเอง
ย้อนกลับไปตอนที่เค้กย้ายออกไปจากคอนโด‘นั่นเค้กจะไปไหนเหรอ’‘เค้กจะย้ายไปอยู่หอพักค่ะ’โซ่ที่นั่งทานข้าวอยู่เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักพลางใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง แต่เขาก็ทำทีไม่ได้ใส่ใจ‘โซ่ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ เอาแต่กินอย่างเดียวเลยนะ’‘แล้วพายจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ’‘ก็เรื่องที่เค้กไปอยู่ที่อื่นไง’‘เขาจะไปอยู่ที่ไหนก็ช่างเขาสิ เพราะฉันก็ไม่ได้อยากให้เขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’ พูดจบเขาก็ทานข้าวต่อ ทว่าหัวใจของเขารู้สึกโหวงๆเมื่อคนที่เคยเป็นรูมเมทของเขามาสองปีไม่อยู่ที่นี่แล้วหนึ่งเดือนต่อมาหนึ่งเดือนหลังจากที่เค้กย้ายออกไป ทุกคืนโซ่มักจะออกไปดื่มแล้วกลับมาเกือบเช้า เพราะหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้อารมณ์ของเขาแปรปรวน หงุดหงิดง่ายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนพายต้องพูด‘ช่วงหลังๆมานี้โซ่ออกไปดื่มบ่อยจังเลยนะ แล้วก็กลับมาเกือบเช้าเกือบทุกวันด้วย แล้วโซ่ก็หงุดหงิดบ่อยด้วย’ ‘ช่วงนี้ฉันมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ’ โซ่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วพูดออกไป‘เรื่องอะไรเหรอ โซ่บอกพายได้ไหม’‘ฉันขอถามพายหน่อยสิ’‘อยากถามเรื่องอะไรล่ะ’‘เรื่องที่ฉันไปมีผู้หญิงอื่น ใครเป็นคนบอกพายเหรอ’‘ก
วิศวะเลวทวงรัก 27 ยอมและเชื่อฟังทุกอย่าง
“มึงต้องพยายามหน่อยนะไอ้โซ่ เพราะกว่าเค้กจะเชื่อใจว่ามึงหยุดที่เธอคนเดียว คงต้องใช้เวลา และอีกเรื่องคือตอนนั้นมึงวู่วามเอง ไม่สืบให้ดีก่อนว่าใครกันแน่เป็นคนบอกเรื่องนั้นกับพาย”“กูรู้ว่ากูผิด แต่กูกำลังทำดีเค้กอยู่นี่ไง”“ผู้หญิงบางคนถ้าได้โกรธแล้วง้อยากนะ”“ต่อให้มันจะยากแค่ไหน แต่กูก็ไม่ยอมแพ้หรอก เค้กเป็นเมียกู ต่อให้ต้องง้อไปทั้งชีวิต กูก็จะง้อ” พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าไปขึ้นรถแล้วขับมุ่งหน้ากลับคอนโดไปหนึ่งอาทิตย์ต่อมาบริษัทดราก้อน ตอนเย็นในขณะที่เค้กสาวเท้าออกไปจากบริษัท เธอก็ต้องหยุดฝีก้าวไว้เพราะรู้สึกเวียนหัวและหน้ามืด เธอยกมือคลึงที่ขมับและส่ายศีรษะเบาๆเพื่อให้หายจากอาการหน้ามืด แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะมันยิ่งทำให้เธอยิ่งรู้สึกเวียนหัวมากขึ้นเค้กหย่อนตัวนั่งบนพื้นเพราะหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม ดราก้อนที่ออกมาเห็นพอดีจึงตกใจมากที่เห็นเธอนั่งบนพื้นแบบนั้น“เค้ก! เป็นอะไร!” เขาโผเข้ามาย่อกายนั่งข้างๆ เค้กที่มีใบหน้าซีดเซียวหันมองชายหนุ่มด้วยสายตาปรือปรอย ก่อนที่เธอจะหมดสติและฟุบไปบนหน้าอกของเขา“เค้ก!” ดราก้อนอุทานพร้อมกับเขย่าร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมอกของเขา เขาพยายามตั้งสติแล้วอุ้มเธอพาไ
วิศวะเลวทวงรัก 26 ไม่ย่อท้อ
ห้องทำงาน“เรื่องมันเป็นยังไง มึงเล่ามาให้หมด” เมื่อนั่งกันเรียบร้อยแล้ว ดราก้อนก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง“เค้กเป็นคนบ้านเดียวกับแม่ แม่ของเค้กกับแม่เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน เมื่อสี่ปีก่อนตอนเค้กเข้าปีหนึ่ง แม่ฝากให้เค้กมาอยู่กับกูที่คอนโด”“ตอนนั้นพายก็อยู่กับมึงด้วยใช่ไหม”“อืม”“แล้วไงต่อ”“เค้กมาอยู่คอนโดกูได้ปีนึง พายก็จับได้ว่ากูไปยุ่งกับคนอื่น กูก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนบอกพาย”“แล้วเค้กรู้ด้วยเหรอว่ามึงไปยุ่งกับคนอื่น”“รู้”“เค้กรู้ได้ไง”“เค้กเห็นตอนที่กูกับนักศึกษามีอะไรกันในห้องสมุด แล้วเค้กก็ไม่ได้เห็นแค่ครั้งเดียว”“มึงก็เลยคิดว่าเค้กเป็นคนเอาเรื่องที่มึงไปเอากับอื่นไปบอกพาย?”“อืม”“พอพายบอกเลิก มึงก็โกรธเค้กเพราะคิดว่าเค้กเป็นคนไปฟ้องพาย แล้วมึงก็เอาความโกรธไปลงกับเค้ก แล้วมึงก็แก้แค้นเค้กด้วยวิธีนั้น”“อืม”“พอมึงมีอะไรกับเค้กแล้วก็ไปง้อพาย แล้วพากลับมาอยู่ด้วยกันอีก โดยที่เค้กก็ยังอยู่กับมึง”“หลังจากพายกลับมาเป็นแฟนกับกูได้ปีนึง เค้กก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”“แล้วพอมาตอนนี้มึงก็มาทำตัวหวงก้าง อยากได้คืน?”“…”“คืนนั้นที่กูโทรไปชวนมึงออกมากินเหล้า แล้วมึงไม่ออกมาเพ
วิศวะเลวทวงรัก 25 มีสิทธิ์
เมื่อรถของอัมพรลับสายตาไปแล้ว โซ่ก็ไม่รอช้าที่จะลุกจากม้าหินแล้วเข้าบ้านไปหาเจ้าของบ้านตัวเล็กจึงเห็นว่าเธอนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหย่อนกายนั่งข้างเธอพรึบ“คุณ!” เค้กที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอทีวีถึงกับตกใจเมื่อร่างสูงเข้ามาในบ้าน แล้วเขามาทำไม“ดูอะไรอยู่เหรอ เห็นตั้งใจดูจัง”“…” เค้กไม่ตอบคำถาม เธอลุกจากโซฟาหมายจะเข้าห้อง แต่เขาเอื้อมไปรั้งเอวบางให้มานั่งบนตัก พร้อมกับสวมกอดไว้จากทางด้านหลังหมับ!“ปล่อยนะ” เสียงนิ่ง หน้านิ่ง“จะรีบไปไหนล่ะ อยากดูโทรทัศน์ไม่ใช่เหรอ”“ไม่อยากดูแล้ว เสียบรรยากาศ” เธอบิดกายดิ้น แต่สองแขนแกร่งกลับโอบร่างเล็กไว้อย่างอ่อนโยน“เกลียดฉันมากเลยเหรอ”“รู้อยู่แล้วนี่ ยังจะถามอีก แล้วมาทำไม ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ”“ก็มาหาเมียไง หลายวันแล้วไม่ได้เห็นหน้าเมีย คิดถึงใจจะขาดอยู่แล้ว” พูดจบจมูกโด่งเป็นสันก็กดจูบไปบนพวงแก้มนุ่มพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมที่เขาถวิลหามาหลายวันแล้วจนเต็มปอดฟอด“กลับบ้านไปได้แล้ว”“ขอกอดเมียให้หายคิดถึงก่อนนะ” ว่าแล้วก็หอมแก้มขาวอีกทีฟอด“ไปเที่ยวในเมืองกันไหม พาแม่เธอไปด้วย”“ไม่ไป เค้กไม่อยากไปไหนกับคุณ
วิศวะเลวทวงรัก 24 อยากตามไปอยู่ด้วย
ห้าวันต่อมาเป็นเวลาห้าวันแล้วที่โซ่ไม่ได้เจอกับเค้ก หลายวันที่ผ่านมานี้เขารู้สึกกระสับกระส่ายที่ไม่ได้เจอเธอ วันนี้เขาจึงคิดได้ว่าถ้าอยากเจอเธอต้องไปหาดราก้อนที่บริษัทเพราะดราก้อนจะพาเธอออกไปกินข้าวเที่ยงทุกวันเมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็ออกจากบริษัทไปขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังบริษัทของดราก้อนทันทีบริษัทดราก้อนคนตัวสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเพื่อนอย่างร้อนใจ ดราก้อนละสายตาออกจากงานตรงหน้าแล้วเอ่ยถามเพื่อนของตัวเอง“มึงมีธุระอะไรถึงได้มาหากูถึงนี่ หรืออยากจะให้เค้กแก้แบบตรงไหนอีก”“เพื่อนกันมาหากันไม่ได้หรือไง” โซ่เอ่ยด้วยท่าทีไขสือแล้วหย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเอ่ยออกไป“นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวออกไปกินข้าวกันนะ”“อืม วันนี้เราคงต้องออกไปกินกันสองคนนะ เพราะเค้กไม่มาทำงาน”“เขาไปไหน” โซ่ถามด้วยสีหน้าสงสัยและตกใจ“เค้กลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด กูไปส่งที่สนามบินเมื่อเช้า”“ลากลับบ้าน?”“อืม ลาห้าวัน”พรึบ!โซ่ลุกพรวดจากเก้าอี้ ดราก้อนเอ่ยถามด้วยสีหน้างงงวย“มึงจะไปไหน” “กูไม่ได้ไปกินข้าวกับมึงแล้วนะ พอดีกูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่จะต้องไปทำ กูไปนะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ออกจากบริษัท
วิศวะเลวทวงรัก 8 ไม่มีน้ำใจ
หนึ่งเดือนต่อมาเค้กไปอยู่บ้านหนึ่งเดือนในช่วงปิดเทอม ตอนนี้ก็กลับมาเรียนตามปกติแล้วมหาวิทยาลัยในขณะที่เค้กเดินออกมาจากตึกคณะสถาปัตยกรรม รถหรูของโซ่ที่มีพายนั่งมาด้วยก็ขับผ่านเธอไปอย่างช้าๆบนรถ“โซ่นั่นเค้กนี่ รับเค้กกลับคอนโดด้วยสิ” เมื่อพายเห็นเค้กก็หันบอกแฟนหนุ่มทันที“ให้เขากลับเองนั่นแหละดี
วิศวะเลวทวงรัก 7 ฝากเอาไปทิ้งให้ด้วย
เค้กรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปเกือบสองชั่วโมง ร่างเล็กขยับตัวลุกจากเตียงแล้วออกมาจากห้องนอน เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นใครจึงเดินออกมาหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาในห้องโถงสายตาของเธอบังเอิญเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ตกอยู่ข้างโซฟา เธอเพ่งมองอยู่นานนับนาที จึงรู้ว่าสิ่งที่เธอเห็นนั้นคือถุงยางอ
วิศวะเลวทวงรัก 6 ทำผิดต่อแฟนนับครั้งไม่ถ้วน
มหาวิทยาลัยเมื่อเค้กทานข้าวเสร็จก็เดินมาเข้าห้องสมุดที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย เธอหยิบหนังสือที่วางอยู่บนชั้นมาเพื่อจะอ่านก่อนจะถึงเวลาเข้าเรียนในวิชาต่อไปเธอเปิดหนังสือแล้วอ่านได้ไม่ถึงห้านาทีก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงดังมาจากมุมหนึ่ง และเสียงเหมือนกับมีอะไรกระทบกันดังกึกก้องไปทั้งห้อง เธอที่อยากรู้
วิศวะเลวทวงรัก 5 ไม่อยากมีภาระ
เมื่อพายลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นว่ารูมเมทนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงเดินเข้าไปพร้อมกับทักทายด้วยท่าทีเป็นกันเอง“สวัสดีจ๊ะ”เค้กที่ได้ยินเสียงทักทายจึงละสายตาจากหน้าจอมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองก็ทำเอาเธอชะงักและสงสัยว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเป็นใคร ก่อนที่พายจะเอ่ย
Anda juga akan menyukai
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.1K Dibacaพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่602.0K Dibacaสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา373.7K Dibacaบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn98.1K Dibacaจะเขียนคำว่ารักให้เธอรู้ ( Aimaun )
อิ่มอุ่น ยิปซี82 Dibacaเมียสุดเขต
สามินี557 Dibacaอายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่
โกลัญญา59 Dibacaวิวาห์ศพซ่อนบัลลังก์
Ladyporn49 Dibaca
