ไร้รักจากแฟนคนเดิม의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

วันต่อมาวันนี้วินเทอร์มารับเบลล์ที่มหาวิทยาลัยหลังจากเรียนเสร็จในเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งปกติวินเทอร์จะเข้าบริษัททุกวัน แต่พอตั้งแต่รู้ว่าเป็นเนื้องอกในสมอง พ่อกับแม่ก็บอกว่าให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ดังนั้นถ้าวันไหนเบลล์เลิกเรียนก่อนเที่ยงเขาก็จะมารับเธอทุกวัน ซึ่งก่อนที่เขาจะรู้ว่าเป็นเนื้องอกเขาจะมารับเธอหลังเลิกเรียนในตอนบ่ายสามหรือสี่โมงเย็น“วันนี้เราไปกินอาหารญี่ปุ่นกันดีกว่าไหม” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันถามร่างบางที่นั่งด้านข้างพร้อมกับขับรถออกไปจากมหาวิทยาลัย“ดีค่ะ วันนี้เบลล์นึกอยากกินอาหารญี่ปุ่นอยู่พอดีเลยค่ะ” เธอตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานตามประสา“ในช่วงเวลาห้าหกวันนี้ ถ้าเป็นไปได้ พี่อยากอยู่กับเบลล์ทั้งวันทั้งคืนเลย” เขายิ้มอ่อนๆ“ถ้าทั้งคืนคงจะไม่ได้ค่ะ เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยอยู่ด้วยกันทั้งคืนนะคะ” ที่ผ่านมาถ้าเธอไม่มีเรียนและเป็นวันที่เขาไม่เข้าบริษัท เขาก็จะไปรับเธอที่บ้านและพาออกไปเที่ยวแล้วพาเธอไปอยู่ที่คอนโดของเขาจนค่ำเขาถึงจะไปส่งที่บ้าน“ก็ลองอยู่กับพี่ทั้งคืนดูสิ”“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่แบงค์จะว่าเอา” พี่แบงค์คือพี่ชายของเธอ พี่แบงค์เป็นพนักงานบริษัทของพี่วินเทอร์มาสี่ป

บ้านเบลล์เมื่อเบลล์อาบน้ำใส่ชุดนอนเสร็จก็ออกมานั่งในห้องโถงที่ตอนนี้พี่ชายกำลังดูโทรทัศน์อยู่ เบลล์มีสีหน้าดูลำบากใจเมื่อคิดว่าถ้าขออนุญาตพี่แบงค์แล้ว ถ้าเกิดว่าพี่แบงค์ด่าเอาล่ะ แบงค์ที่เห็นว่าคนเป็นน้องสาวเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่กล้าพูดจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“มีอะไรจะบอกพี่หรือเปล่า”“คือ…วันมะรืนเบลล์ไม่มีเรียนค่ะ”“แล้ว?” “แล้วทีนี้ พี่วินเทอร์ก็ชวนเบลล์ไปเที่ยวต่างจังหวัดพรุ่งนี้ แล้วต้องค้างคืนที่โน่นคืนนึงค่ะ” พูดจบเธอก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความรู้สึกกลัวๆ“ต้องค้างคืนด้วยเหรอ”“ค่ะ แต่ถ้าพี่แบงค์ไม่อยากให้เบลล์ไป ก็ไม่เป็น…” เธอพูดไม่ทันจบ แบงค์ก็เอ่ยขึ้น“ไปสิ พี่อนุญาตให้ค้างคืนได้” เขาระบายยิ้มใจดี“ห๊ะ! พี่แบงค์ให้เบลล์ไปค้างคืนกับพี่วินเทอร์ได้เหรอคะ” เธอถามอย่างกับไม่เชื่อหูของตัวเอง“ตอนนี้เราก็อายุใกล้จะยี่สิบแล้ว พี่คิดว่าเราโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว และคิดได้แล้วว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ พี่ขออย่างเดียวคือให้เราเรียนจบ และไม่ทำให้ตัวเองเสียหายก็พอ อย่าลืมนะว่าเราเป็นผู้หญิง”“เบลล์จะดูแลตัวเองและจะไม่ทำให้ตัวเองเสียหาย แล้วเบลล์ก็จะเรียนให้จบค่ะ” เธ

บ้านเบลล์แบงค์ที่กลับมาถึงบ้านเมื่อเห็นน้องสาวนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างหยอกล้อ“ข้อสอบยากไปเหรอ ถึงกับนั่งเหม่อเชียว”“ที่เบลล์นั่งเหม่อ ไม่ใช่เพราะเรื่องข้อสอบยากหรอกค่ะ” เธอหันมาพูดกับพี่ชายด้วยสีหน้าหม่นหมอง“แล้วเหม่อเรื่องอะไร”“เบลล์ติดต่อพี่วินเทอร์ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้ว วันนี้เบลล์จึงเข้าไปหาเขาที่บริษัท ก็เจอกับพี่สาวของพี่วินเทอร์ จึงได้รู้ว่าพี่วินเทอร์ไปลอนดอนกับคุณพ่อคุณแม่เขาค่ะ…”“พี่วินเทอร์เป็นเนื้องอกในสมองค่ะ ก็เลยต้องไปผ่าตัดที่โน่น”“อ๋อ” แบงค์ที่รู้อย่างนั้นก็รู้สึกตกใจไม่น้อย และเขาก็รู้ว่าที่วินเทอร์ไม่บอกเบลล์ก็เพราะไม่อยากให้เบลล์รู้สึกไม่สบายใจ“เบลล์เป็นห่วงพี่วินเทอร์จังเลยค่ะ”แบงค์เดินเข้ามาลูบหัวน้องสาวพร้อมกับพูดให้กำลังใจ“คุณวินเทอร์ต้องปลอดภัยและจะกลับมาหาเบลล์แน่นอน เขาจะต้องหายเป็นปกติและกลับมาหาคนรักของเขาสิ”“ค่ะ พี่วินเทอร์จะต้องปลอดภัย” เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเมื่อได้รับกำลังใจจากพี่ชายที่แสนดีย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อนตอนนั้นเบลล์ขึ้นชั้นมอหกใหม่ๆเย็นของวันหนึ่งเมื่อเบลล์ออกมาจากโรงเรียนก็นั่งรถมาหาพี่ชายที่ทำงานบริษัทที

บริษัท วันต่อมา เมื่อเบลล์มาถึงที่ทำงานได้ไม่นาน ร่างสูงของวินเทอร์ก็สาวเท้าเข้ามายังหน้าห้องทำงานของตัวเองที่มีคนตัวเล็กที่พี่สาวเขาบอกว่าเธอเป็นแฟนของเขานั่งอยู่ เบลล์ที่เห็นคนตัวสูงยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอก็เม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกประหม่า ซึ่งผิดกับเมื่อก่อนที่เธอจะไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ตอนที่อยู่กับเขา แต่มาตอนนี้เธอกลับรู้สึกเกร็งๆที่เขามาอยู่ใกล้ๆ “เป็นเรื่องจริงใช่ไหม ที่ฉันกับเธอเป็นแฟนกัน” เขาจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กแล้วเอ่ยถามย้ำออกไปด้วยสีหน้านิ่งๆ “จริงค่ะ เบลล์กับพี่วินเทอร์เป็นแฟนกันมาสองปี ก่อนที่พี่จะไปผ่าตัดที่อังกฤษค่ะ” “เมื่อคืนฉันไปนอนคิดทั้งคืน แต่ฉันก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าฉันกับเธอไปเป็นแฟนกันตอนไหน” “ตอนนั้นเบลล์เรียนอยู่มอหก แล้วตอนเย็นวันหนึ่ง เบลล์มาหาพี่ชายที่ทำงานอยู่ที่นี่ แล้วเบลล์ก็เจอกับพี่ค่ะ และพี่ก็ขอไลน์ของเบลล์” “ฉันเจอเธอครั้งแรกก็ขอไลน์เลยเหรอ” “ใช่ค่ะ” “ฉันคงจะชอบเธอมากสินะ ถึงได้ขอไลน์ตั้งแต่วันแรกที่เจอ” เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อรู้อย่างนั้น “ค่ะ” “แล้วฉันกับเธอคุยกันกี่เดือนถึงได้เป็นแฟนกัน” “คุยกันสามเดือน แล้วพี่วินเทอร์ก็นัด

เวลาต่อมา เบลล์ที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็สวมใส่ชุดเดิม จากนั้นจึงออกจากห้องน้ำมาก็เห็นร่างสูงยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ จึงทำให้หน้าอกของเธอปะทะเข้ากับหน้าอกกำยำอย่างไม่ได้ตั้งใจ พลัก! “อ๊ะ!” หมับ! วินเทอร์เอื้อมมือไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวเองพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยออกไป “ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ไม่ได้เอาผ้ามาให้เธอเปลี่ยน ฉันก็เลยเอามาให้ นี่เสื้อฉัน เอาไปเปลี่ยนสิ” แขนแกร่งผละจากร่างเล็กแล้วยกเสื้อชุดนอนแขนยาวให้เธอดู “เบลล์ใส่ชุดนี้ก็ได้ค่ะ เวลากลับจะได้ไม่ต้องเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา” “ชุดนั้นเธอใส่มาทั้งวันแล้ว ถ้าจะใส่ต่อไปอีก เธออาจจะคันก็ได้นะ” “ไม่คันหรอกค่ะ” “เปลี่ยนเถอะ” เขายังคะยั้นคะยอแล้วยัดเสื้อชุดนอนใส่ในมือเล็ก เบลล์ที่เห็นว่าอีกคนดูจะไม่ยอมจึงยอมกลับเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนเสียงทุ้มแกมหยอกจะเอ่ยขึ้น “ถอดเสื้อในกับกางเกงในออกด้วยนะ จะได้ไม่รู้สึกอึดอัด” เบลล์ที่ได้ยินว่าเขาสั่งแบบนั้นก็ถึงกับหน้าร้อนผ่าว เธอปิดประตูแล้วล็อกก่อนที่จะถอดชุดเดรส และถอดชุดชั้นในออก จากนั้นจึงจัดการสวมเสื้อนอนของเขา ตั้งแต่เป็นแฟนกันมา เธอไม่เคยต้องใส่เสื้อของเขาแบบนี้เลย เบลล์ออกมาจากห้องน้ำก