2 ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

วันต่อมา

วันนี้วินเทอร์มารับเบลล์ที่มหาวิทยาลัยหลังจากเรียนเสร็จในเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง

ปกติวินเทอร์จะเข้าบริษัททุกวัน แต่พอตั้งแต่รู้ว่าเป็นเนื้องอกในสมอง พ่อกับแม่ก็บอกว่าให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ดังนั้นถ้าวันไหนเบลล์เลิกเรียนก่อนเที่ยงเขาก็จะมารับเธอทุกวัน ซึ่งก่อนที่เขาจะรู้ว่าเป็นเนื้องอกเขาจะมารับเธอหลังเลิกเรียนในตอนบ่ายสามหรือสี่โมงเย็น

“วันนี้เราไปกินอาหารญี่ปุ่นกันดีกว่าไหม” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันถามร่างบางที่นั่งด้านข้างพร้อมกับขับรถออกไปจากมหาวิทยาลัย

“ดีค่ะ วันนี้เบลล์นึกอยากกินอาหารญี่ปุ่นอยู่พอดีเลยค่ะ” เธอตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานตามประสา

“ในช่วงเวลาห้าหกวันนี้ ถ้าเป็นไปได้ พี่อยากอยู่กับเบลล์ทั้งวันทั้งคืนเลย” เขายิ้มอ่อนๆ

“ถ้าทั้งคืนคงจะไม่ได้ค่ะ เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยอยู่ด้วยกันทั้งคืนนะคะ”

ที่ผ่านมาถ้าเธอไม่มีเรียนและเป็นวันที่เขาไม่เข้าบริษัท เขาก็จะไปรับเธอที่บ้านและพาออกไปเที่ยวแล้วพาเธอไปอยู่ที่คอนโดของเขาจนค่ำเขาถึงจะไปส่งที่บ้าน

“ก็ลองอยู่กับพี่ทั้งคืนดูสิ”

“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่แบงค์จะว่าเอา” พี่แบงค์คือพี่ชายของเธอ พี่แบงค์เป็นพนักงานบริษัทของพี่วินเทอร์มาสี่ปีแล้ว พี่แบงค์ได้เข้าทำงานหลังจากเรียนจบ และพี่แบงค์นี่แหละที่เป็นคนทำงานหาเงินให้เธอเรียนตลอดสี่ปีที่ผ่านมานี้

เบลล์กับแบงค์อยู่กับพ่อมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะแม่เสียไปหลายปีแล้ว แม่เสียตอนที่เบลล์อายุได้สามขวบ และตอนนั้นแบงค์อายุสิบขวบ

พ่อมีอาชีพเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างบ้านขนาดเล็กๆและเลี้ยงลูกทั้งสองคนมา กระทั่งพ่อได้มาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อสี่ปีก่อน ซึ่งตอนนั้นแบงค์ได้เข้าทำงานในบริษัทของวินเทอร์พอดี ส่วนเบลล์ก็เรียนอยู่มอสี่

“เบลล์ลองขอพี่ชายดูสิ เพราะตอนนี้เบลล์ก็เรียนมหาลัยแล้ว เบลล์โตแล้ว พี่ว่าพี่ชายเบลล์คงไม่ว่าหรอก”

“แต่เบลล์ไม่กล้าขอค่ะ เบลล์เกรงใจพี่แบงค์” เธอพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ เธอเกรงใจพี่ชายมากเพราะพี่ชายดูแลเธอและส่งเสียให้เธอได้เรียนหนังสือ

“งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก ถึงพี่จะไม่ได้อยู่กับเบลล์ทั้งคืน แต่ถ้าพี่ได้อยู่กับเบลล์ทั้งวันก็ดีใจมากแล้ว” เขาไม่ได้อะไร เพราะเขาเข้าใจเธอดีว่าเธอเกรงใจพี่ชายของเธอมาก เขารู้ว่าพี่ชายของเบลล์แก่กว่าเบลล์ตั้งเจ็ดปีและดูแลเธอมาตลอดหลายปีหลังจากพ่อเสีย ดังนั้นถ้าเธอจะรู้สึกเกรงใจพี่ชายก็ไม่ได้แปลกอะไร

“รอให้เบลล์ขึ้นปีสองก่อนนะคะ แล้วเบลล์จะลองขอพี่แบงค์ดูค่ะ” ตอนนี้เบลล์กำลังจะจบปีหนึ่งแล้ว อีกไม่กี่วันเธอก็จะสอบปลายภาคแล้ว

“ครับ” เขาหันมาขานรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแล้วหันกลับไปมองทางและมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เมื่อทานเสร็จเขาก็พาแฟนสาวกลับคอนโดเพราะเขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้นานที่สุด

คอนโดวินเทอร์

เมื่อทั้งสองพากันเข้ามาในห้องคอนโด เบลล์ก็ดึงชายเสื้อนักศึกษาออกจากกระโปรงเพื่อจะได้รู้สึกสบายตัว ก่อนที่ร่างสูงจะหันมาบอกกับเธอ

“พี่อยากนอนน่ะ เราเข้าห้องไปนอนเล่นกันดีกว่านะ”

“ค่ะ” เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมาก เพราะที่ผ่านมาเธอมักจะนอนเล่นบนเตียงกับเขาบ่อยๆ

ห้องนอน

วินเทอร์ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์ ก่อนที่เขาจะดึงรั้งร่างเล็กลงมานอนหนุนแขนของเขาอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

“เบลล์อย่ามีใครนะ”

“หือ? ทำไมพี่พูดแบบนั้นคะ เบลล์มีพี่อยู่แล้ว แล้วจะให้เบลล์ไปมีใครได้ล่ะคะ” เธอรู้สึกแปลกใจกับคำพูดของเขา

“พี่รู้สึกหวงเบลล์น่ะ พี่ก็เลยต้องพูดแบบนี้”

“เบลล์ไม่ใช่คนหลายใจนะคะ”

“พี่รู้ว่าเบลล์ไม่ได้เป็นคนหลายใจ แต่พี่ก็อยากพูด”

“เบลล์จะมีแต่พี่วินเทอร์คนเดียวค่ะ”

“พี่ก็จะมีแต่เบลล์คนเดียวเท่านั้น หลังจากเบลล์เรียนจบ พี่จะแต่งงานกับเบลล์นะ”

“ค่ะ” ว่าแล้ววินเทอร์ก็ตวัดร่างเล็กให้ขึ้นมานอนบนตัวของเขาแล้วกอดไว้ ทั้งสองสบสายตากันอย่างลึกซึ้งก่อนที่เขาจะขยับใบหน้าเข้ามาจูบริมฝีปากสีหวานด้วยความละมุนละไม

ชายหนุ่มงับกลีบปากของเธอทั้งบนล่างอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากหยักลิ้มเลียไปทั่วเรียวปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่มจนเกิดเป็นความเร่าร้อน จึงส่งผลให้ความเป็นชายที่อยู่ภายใต้กางเกงเหยียดขยายและดันหน้าท้องแบนราบจนเธอรู้สึกได้ เพราะที่ผ่านมามักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เขาจูบเธอ

วินเทอร์ที่วันนี้รู้สึกควบคุมอารมณ์นั้นไม่อยู่หลังจากที่เขามักจะควบคุมมันทุกครั้งที่ได้จูบเธอ จึงพลิกร่างบางให้นอนลงก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมร่างของเธอไว้ ในขณะที่ริมฝีปากยังจูบกันอย่างดูดดื่ม

เขาเลื่อนมือไปปลดประดุมเสื้อของเธอออกจนหมดทุกเม็ดแล้วสอดมือเข้าใต้แผ่นหลังของเธอพร้อมกับปลดตะขอเสื้อใน เบลล์ที่เห็นว่าวันนี้เขาทำเกินขอบเขตกว่าทุกๆครั้งจึงได้สติและพูดออกไป

“พี่วินเทอร์คะ หยุดค่ะ”

“…” ร่างสูงชะงักและจับจ้องใบหน้าสวยพลางคิดว่าเขาจะต้องอดทนให้ได้สิ ไม่ควรทำให้เธอเสียหาย รอให้เธอโตกว่านี้หน่อยแล้วค่อยทำ

“พอแค่นี้นะคะ เราไม่ควรทำมากไปกว่าการกอดและจูบนะคะ”

“พี่ขอโทษนะ ที่พี่เกือบจะยับยั้งใจตัวเองไม่ได้” พูดจบเขาก็ก้มลงไปจูบกลางหน้าผากเกลี้ยงเกลาและหอมแก้มขาวทั้งสองข้างของเธอที่เขามักจะทำมาตลอดตอนที่พาเธอมาคอนโด

“พี่จะรอให้เบลล์โตกว่านี้อีกหน่อยนะ” เขาพูดพร้อมกับติดกระดุมเสื้อให้เธอจนครบทุกเม็ด จากนั้นคนตัวสูงก็ผละออกจากคนตัวเล็กแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำและถอดกางเกง ก่อนที่เขาจะใช้มือสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง

ตั้งแต่เขากับเบลล์เป็นแฟนกัน เวลาที่มีอารมณ์เขาก็จะช่วยตัวเองทุกครั้ง เขาจะไม่ออกไประบายอารมณ์นั้นกับผู้หญิงคนไหนเลย แต่ถ้าก่อนที่จะมาเป็นแฟนกับเบลล์ก็มีออกไปปลดปล่อยกับสาวๆบ้างตามประสาผู้ชาย ซึ่งเป็นเวลาสองปีแล้วที่เขาต้องสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง