ไร้รักจากแฟนคนเดิม

วินเทอร์ อายุ 24 ปี สูง 186 cm.

มีธุรกิจส่งออก

เบลล์ อายุ 19 ปี สูง 160 cm.

นักศึกษาปี1

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ได้เจอกันแล้วเหรอ แกจำเบลล์ได้หรือเปล่าวินเทอร์” ลินดาเอ่ยถามน้องชายที่ยังยืนมองเบลล์ด้วยสีหน้านิ่งอยู่ ก่อนที่วินเทอร์จะหันไปตอบพี่สาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้”

“…” เบลล์ถึงกับหน้าชาพลางหน้าถอดสี เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อเขาบอกว่าไม่รู้จักเธอ พลันหยาดน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้มขาวอมชมพูด้วยความรู้สึกเสียใจ เธอรอเขามาสามปีกว่า แต่เขากลับบอกว่าไม่รู้จักเธอ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“พ่อได้ติดต่อหมอผ่าตัดที่ลอนดอนให้ลูกแล้วนะ อาทิตย์หน้าเราจะต้องเดินทางกันเลย” ผู้เป็นพ่อพูดกับลูกชายร่างสูงที่นั่งตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในขณะคนเป็นแม่ที่นั่งมองใบหน้าหล่อเหลาของลูกชายก็มีสีหน้าตึงเครียดไม่ต่างกัน

“ครับ” วินเทอร์รับคำอย่างว่าง่ายเพราะมันถึงเวลาแล้วจริงๆที่เขาต้องไปรักษาตัว

วินเทอร์มีอาการปวดหัวเรื้อรังมาหลายเดือนแล้ว กินยาก็ไม่หาย กระทั่งเมื่อเดือนก่อนเขาไปหาหมอจึงได้รู้ว่ามีเนื้องอกในสมองและต้องได้รับการผ่าตัดด่วน ถ้าปล่อยไว้จะเป็นอันตราย

วันต่อมา

วินเทอร์ขับรถหรูเข้ามาจอดหน้าตึกคณะที่แฟนสาวเรียนอยู่ ก่อนที่ไม่นานจะเห็นร่างบอบบางสมส่วนในชุดนักศึกษาเดินลงมาจากอาคารเรียน

หญิงสาวที่เห็นรถหรูของแฟนตัวสูงก็สาวเท้ามุ่งตรงมายังรถหรูที่จอดรออยู่ ซึ่งบ่อยครั้งที่เขาจะมารับเธอหลังเลิกเรียน

“มารอนานหรือยังคะ” เจ้าของใบหน้าสวยใสหันถามแฟนหนุ่มที่คบกันมาสองปีด้วยรอยยิ้มร่าเริง

“พี่เพิ่งมาถึงน่ะ” เขาตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนๆก่อนจะออกรถมุ่งหน้าพาแฟนสาวไปทานข้าว จากนั้นจึงไปส่งเธอที่บ้านและกลับคอนโดของตัวเอง

ตั้งแต่วินเทอร์ตรวจพบว่าเป็นเนื้องอกในสมอง เขาก็รู้สึกคิดมากตั้งแต่นั้นมา แต่เขาไม่เคยบอกแฟนสาวให้รู้เพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกไม่สบายใจไปด้วย ดังนั้นในช่วงหนึ่งเดือนมานี้ ถ้าต้องอยู่ต่อหน้าเธอ เขาจะแสร้งทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไรให้คิดมาก เขาจะทำตัวเป็นคนอารมณ์ดี มีสีหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่ในใจเป็นทุกข์และวิตกกังวลเพราะกลัวว่าถ้าเขาเกิดเป็นอะไรไปแล้วจะไม่ได้อยู่กับเธอ

วันต่อมา

เมื่อวินเทอร์มารับเบลล์ออกไปจากมหาวิทยาลัย เขาก็เอ่ยบอกกับคนตัวเล็กด้วยใบหน้าที่พยายามทำให้ดูเหมือนไม่มีอะไรให้คิด

“วันนี้ไปแวะคอนโดพี่ก่อนนะ พี่จะซื้อของกินไปกินที่คอนโด พอกินเสร็จพี่ค่อยไปส่งที่บ้านนะ”

“ได้ค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มสดใส

เธอเป็นแฟนกับเขามาตั้งแต่ขึ้นมอหกใหม่ๆได้หนึ่งเดือน พอขึ้นปีหนึ่งเขาจะพาเธอไปที่คอนโดของเขาบ่อยๆในช่วงหลังเลิกเรียน พอทานข้าวกันเสร็จ อยู่คุยกันสักพักเขาถึงจะไปส่งเธอที่บ้าน แต่เธอไม่เคยนอนค้างที่คอนโดของเขา

คอนโดวินเทอร์

เมื่อทั้งสองพากันเข้ามาในห้องคอนโด วินเทอร์ก็วางถุงของกินลงบนโต๊ะก่อนที่เบลล์จะเข้าครัวไปหยิบจานช้อนและน้ำสองขวดมาวางบนโต๊ะ จากนั้นทั้งสองจึงรับประทานอาหารกัน

เบลล์รับประทานด้วยความเอร็ดอร่อย ส่วนวินเทอร์นั้นเขาไม่ได้รู้สึกเอร็ดอร่อยเลยหลังจากที่รู้ว่าตัวเองเป็นเนื้องอกในสมอง ซึ่งหนึ่งเดือนมาแล้วที่เขาทานอะไรไม่ค่อยได้

เบลล์ที่กำลังตักของกินเข้าปากด้วยสีหน้าดูมีความสุขเพราะเธอรู้สึกหิวมาก เมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงที่นั่งตรงข้ามดูสีหน้าไม่ค่อยอยากทานเท่าไหร่จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความใส่ใจ

“พี่วินเทอร์ไม่หิวเหรอคะ ทำไมสีหน้าของพี่ถึงดูไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่”

“อ อ๋อ หิวสิ พี่หิว” เขาเงยหน้ามองคนตัวเล็กแล้วพูดตะกุกตะกักเมื่อเธอทักขึ้น เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยทักแบบนี้ ก่อนที่เขาจะรีบตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวให้เธอเห็นว่าเขากินได้

“เบลล์รู้สึกว่าช่วงนี้พี่วินเทอร์ดูซูบลงนะคะ น้ำหนักลดหรือเปล่า” เธอขมวดคิ้วถามพลางสำรวจใบหน้าและร่างกายที่ดูผอมลงกว่าเก่าเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

“พี่ดูซูบไปเหรอ” เขาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเมื่อเธอทัก

“ใช่ค่ะ”

“แต่น้ำหนักพี่ก็ยังเท่าเดิมเลยนะ คงจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้พี่คิดเรื่องงานมากไปหน่อย และบวกกับนอนดึกด้วยแหละ ก็เลยดูโทรมๆไปหน่อย” เขาปั้นหน้ายิ้มให้เธอเห็นว่าเขาสบายดี

“ถึงพี่จะผอมไปนิด แต่พี่ก็ยังหล่อนะคะ” เธอยิ้มสดใส

“หึ แฟนพี่ก็น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ” เขาหัวเราะยิ้มอย่างนึกเอ็นดูกับความสดใสและน่ารักของแฟนสาว แต่พอนึกไปถึงเรื่องที่ต้องไปผ่าตัดที่เมืองนอกก็ทำให้เขามีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะก้มหน้าตักข้าวเข้าปากเพราะไม่อยากให้เธอเห็นสีหน้าของเขาที่แสดงความทุกข์ใจออกมา

กระทั่งกินเสร็จวินเทอร์ก็เก็บจานไปไว้ในครัวก่อนที่ทั้งคู่จะพากันมานั่งบนโซฟาในห้องโถง

“ถ้าพี่ไม่อยู่แล้ว เบลล์ต้องดูแลตัวเองดีๆนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าเมื่อคิดว่าถ้าต่อไปเขาเกิดไม่ได้อยู่กับเธออีก

“พี่วินเทอร์ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ ไม่เอาค่ะ ไม่พูดแบบนั้นนะ เบลล์ใจไม่ดีเลยที่พูดเหมือนคนที่สั่งลาเลย” เธอรู้สึกหัวใจวาบหวิวที่เขาพูดเหมือนกับคนสั่งลา

“พี่หมายถึงเวลาที่พี่ต้องไปทำงานต่างจังหวัดหลายวันน่ะ พี่ก็เลยพูดเผื่อไว้”

“อ๋อค่ะ แต่ถึงพี่จะไปทำงานที่ต่างจังหวัด ก็คงไม่ไปหลายวันหรอกใช่ไหมคะ”

“ก็ไม่แน่นะ ต่อไปพี่อาจจะไปหลายวันหรืออาจจะหลายเดือนก็ได้ หรืออาจจะ…” ‘ไม่กลับมาอีกเลย’ ประโยคนี้เขาพูดต่อในใจ บางทีเขาอาจจะไม่ได้กลับมาอีกก็ได้หลังจากผ่าตัดไปแล้ว เพราะการผ่าตัดมีความเสี่ยง

“ถึงพี่จะไปหลายวันก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะยังไงเบลล์ก็รู้ว่าพี่วินเทอร์ต้องกลับมากรุงเทพอยู่แล้ว เพราะที่นี่คือบ้านของพี่” เธอยิ้มด้วยใบหน้าแจ่มใส ก่อนที่วินเทอร์จะดึงเธอเข้าไปโอบกอดไว้อย่างอ่อนโยนพร้อมกับจูบบนหัวเล็กและพูดออกไป

“ถึงจะไปอยู่ในที่ไกลๆ แต่พี่ก็จะกลับมาหาเบลล์นะ พี่สัญญา”

“ต่อให้พี่จะไปทำงานในที่ไกลๆ แต่เบลล์ก็จะรอพี่ค่ะ” ว่าแล้วเธอก็สวมกอดร่างแกร่งไว้อย่างแนบแน่น ทั้งสองกอดกันอยู่เนิ่นนานก่อนที่จะผละออกจากกัน

“เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะ”

“ค่ะ” ว่าแล้วทั้งคู่ก็พากันลงไปขึ้นรถ จากนั้นวินเทอร์จึงไปส่งเธอที่บ้าน