Masukเมื่อวินเทอร์ออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าแฟนตัวเล็กหลับไปแล้ว เขาระบายยิ้มอ่อนๆอย่างนึกเอ็นดูก่อนที่จะเดินมาล้มตัวนอนข้างเธอและผล็อยหลับไป
วันต่อมา วันนี้เบลล์ไม่มีเรียน วินเทอร์จึงไปรับเธอที่บ้านตั้งแต่เช้าแล้วให้มาอยู่กับเขาที่คอนโด “เดี๋ยวเบลล์จะทำอาหารให้พี่กินนะคะ พี่ยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม” เมื่อเข้ามาในห้องคอนโดเบลล์ก็เอ่ยถามทันที “ยังเลย พี่ว่าเบลล์ไม่ต้องทำหรอก เดี๋ยวสั่งมากินก็ได้” “หลายวันแล้วที่เบลล์ไม่ได้ทำอาหารให้พี่กิน วันนี้เบลล์รู้สึกอยากทำค่ะ” “เอางั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่ช่วยนะ” “พี่นั่งรออย่างเดียวค่ะ เดี๋ยวเบลล์ทำคนเดียว” “ได้” “พี่ไปนั่งรอก่อนค่ะ เบลล์ทำแปปเดียว” พูดจบร่างสูงก็ไปนั่งบนโซฟาในห้องโถงก่อนที่หญิงสาวจะเข้าครัวไปจัดการทำอาหารด้วยความคล่องแคล่ว เนื่องจากอยู่ที่บ้านเธอมักจะเข้าครัวทำอาหารบ่อยๆ เวลาต่อมา เมื่อทั้งคู่รับประทานอาหารเสร็จก็พากันไปนั่งในห้องนั่งเล่นแล้วเปิดเน็ตฟลิกซ์ดูซีรี่ย์กันด้วยความเพลิดเพลินใจ จนกระทั่งผ่านไปหลายชั่วโมง เบลล์ที่รู้สึกง่วงนอนจึงล้มตัวลงนอนบนหมอน วินเทอร์ลุกจากโซฟาหรูพร้อมกับช้อนร่างบอบบางขึ้นมาอุ้มพลางเอ่ยออกไป “เข้าไปนอนในห้องกันดีกว่านะ จะได้หลับสบาย” “ค่ะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็พาแฟนสาวเข้าไปในห้องนอน เขาวางเธอลงบนเตียงด้วยความเบามือก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างเธอ วินเทอร์ดึงคนตัวเล็กเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง จากนั้นไม่นานทั้งสองก็หลับไหลไปพร้อมกัน เมื่อทั้งสองรู้สึกตัวตื่นหลังจากหลับไปเกือบสามชั่วโมง วินเทอร์ก็พาคนตัวเล็กลงไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่ใต้คอนโดก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอ วันต่อมา บ้านเบลล์ 20.00 น. เมื่อวินเทอร์มาส่งเบลล์ที่บ้านก็ขับรถกลับคอนโดทันที หญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านจึงเห็นว่าพี่ชายนั่งดูทีวีอยู่ในห้องโถง แบงค์ที่เห็นน้องสาวเดินเข้ามาจึงหันถามด้วยรอยยิ้มบางๆ “วันนี้แฟนพาไปไหนมาล่ะ” “พาไปดูหนัง แล้วก็ไปอยู่ที่คอนโดของพี่วินเทอร์ค่ะ” เธอเดินเข้ามานั่งพร้อมกับตอบคำถามของพี่ชาย “เราเป็นแฟนกับคุณวินเทอร์มาสองปีแล้ว คุณวินเทอร์เขาเป็นยังไงบ้าง” คนเป็นพี่ชายถามอย่างเอาใจใส่ “พี่วินเทอร์ดีกับเบลล์มากค่ะ เขาเป็นคนที่ดีเสมอต้นเสมอปลาย” “ดีแล้วแหละ แต่พี่ก็อยากให้เราเผื่อใจเอาไว้บ้างนะ เพราะต่อไปข้างหน้าไม่มีอะไรที่แน่นอนหรอก” “พี่แบงค์กำลังจะเตือนเบลล์ว่า ถ้าเกิดต่อไปพี่วินเทอร์เกิดเปลี่ยนใจไปจากเบลล์ แล้วไปมีคนอื่น คือต้องให้เบลล์ทำใจเอาไว้เหรอคะ” “ใช่ เผื่อใจเอาไว้บ้างก็ดี แต่ก็ใช่ว่ามันจะต้องเกิดขึ้นจริงๆเสมอไป บางทีเรากับคุณวินเทอร์อาจจะคบกันไปจนถึงแต่งงานกันก็ได้” แบงค์เตือนน้องสาวด้วยความหวังดี เพราะถ้าน้องได้สมหวังกับแฟนก็ดีไป แต่ถ้าเกิดวันหนึ่งมันไม่เป็นไปอย่างที่คิด เธอจะได้ไม่ต้องเสียใจมากนัก “พี่วินเทอร์บอกว่าถ้าเบลล์เรียนจบ พี่วินเทอร์ก็จะแต่งงานกับเบลล์ค่ะ” เธอบอกด้วยรอยยิ้มแจ่มใส “พี่ก็หวังให้เป็นแบบนั้นนะ ถ้าเป็นอย่างที่คุณวินเทอร์พูดจริง พี่ก็จะดีใจมาก” “ตอนนี้พี่แบงค์ก็อายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ยังไม่เจอผู้หญิงที่ชอบเหรอคะ” “พี่สนใจแต่งาน พี่ไม่มีเวลาไปมองใครเขาหรอก” “เดี๋ยวพอถึงเวลาที่เหมาะสมก็มีผู้หญิงมาให้พี่มองเองแหละค่ะ” เธอยิ้มแซว “ตอนนี้พี่อยากทำงานหาเงินเอาไว้ให้เราได้เรียนหนังสือก่อน ส่วนเรื่องผู้หญิง พี่ไม่รีบหรอก” เขายิ้มอ่อนๆมองน้องสาวด้วยแววตานึกเอ็นดู “ขอบคุณนะคะพี่แบงค์ ที่ทำงานหาเงินเพื่อเบลล์และดูแลเบลล์มาอย่างดี” พูดจบเธอก็สวมกอดพี่ชายด้วยความรู้สึกรักและซาบซึ้งใจ แบงค์ยกมือขึ้นกอดน้องสาวพลางลูบหัวเล็กและแผ่นหลังของเธอเบาๆด้วยความรักและเป็นห่วง “งั้นเบลล์ไปอ่านหนังสือก่อนนะคะ” เธอผละออกจากอ้อมกอดของพี่ชายแล้วพูดด้วยรอยยิ้มบางๆก่อนที่คนเป็นพี่ชายจะเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ก็จะเข้าห้องไปอาบน้ำเหมือนกัน” ว่าแล้วสองพี่น้องก็ลุกจากโซฟาแล้วแยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเองไป วันต่อมา ตอนเย็น คอนโดวินเทอร์ “วันมะรืนเบลล์ไม่มีเรียนใช่ไหม” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันถามยังคนตัวเล็กที่นั่งแนบชิดกับตัวเองบนโซฟาหรู “ใช่ค่ะ พี่ถามทำไมเหรอคะ” “พี่อยากพาเบลล์ไปเที่ยวต่างจังหวัด เราจะไปตอนเย็นวันพรุ่งนี้ แล้วก็นอนค้างที่โน่นกันสักคืน” “ต้องค้างคืนเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้ากังวล “ใช่ เบลล์ลองไปขอพี่ชายเบลล์ดูสิ เผื่อเขาจะให้ไป” “เบลล์กลัวพี่แบงค์ไม่ให้ไปค่ะ ถ้าต้องไปนอนค้างคืน” “ถ้าอย่างนั้นให้พี่ลองไปขอพี่ชายเบลล์ดีไหม เผื่อว่าพี่ชายเบลล์จะอนุญาตให้ไป ถ้าพี่เป็นคนไปขอเอง” “พี่วินเทอร์ไม่ต้องไปขอเองหรอกค่ะ เอาเป็นว่าเบลล์จะลองไปขอพี่แบงค์ดูค่ะ แต่ถ้าพี่แบงค์ไม่อนุญาต พี่วินเทอร์ก็อย่าเสียใจนะคะ” “อืม งั้นเบลล์ลองไปขอดูนะ” “ค่ะ งั้นพี่ก็ไปส่งเบลล์เถอะค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันออกจากคอนโดไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอวินเทอร์วางร่างเล็กลงบนเตียงแล้วถอดชุดของเธอพร้อมกับกางเกงในจนร่างกายเธอเปลือยเปล่า ก่อนที่เขาจะมาจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเอง ร่างแกร่งยืนเข่าแล้วขยับเข้าไปแทรกในหว่างขาเรียว ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปไซ้ซอกคอที่มีกลิ่นหอมทั้งสองข้างพลางขบเม้มเบาๆ จากนั้นจึงเคลื่อนลงมางับสองเต้าเต่งตูมที่ชูชันท้าสายตาของเขา พร้อมกับดูดเลียอย่างหิวกระหาย พลางฝ่ามือใหญ่ก็ขยำสองเต้าอวบที่ล้นออกมาตามง่ามนิ้วด้วยความรู้สึกชอบใจกับขนาดใหญ่เต็มไม้เต็มมือ วินเทอร์ผละริมฝีปากออกจากสองเต้าคู่สวยแล้วไล้เลียลงมาเรื่อยๆบนหน้าท้องเรียบเนียน กระทั่งลงมาถึงเนินเนื้ออวบอิ่ม นิ้วเรียวยาวก็แหวกกลีบรักจนเห็นเนื้อในสีชมพู ก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากพร้อมกับส่งลิ้นร้อนละเลียดเลียในร่องกลีบที่มีน้ำหล่อลื่นเริ่มไหลออกมาจนร่องสาวเปียกเยิ้ม แผล่บๆๆ เบลล์แอ่นสะโพกพลางอ้าขาออกกว้างด้วยความรู้สึกเสียวซ่านอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา เบลล์ครางในลำคอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พี่วินเทอร์ เบลล์เสียวมากเลย” บอกออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าพลางแอ่นสะโพกพร้อมกับส่ายไปมาและกระดกรับกับจังหวะที่ลิ้นสากลากเลีย แจ๊ะๆๆ ร่างสูงตวัดลิ้นลิ้มเลียในร่องกลีบสีหวา
สามเดือนผ่านไป เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่วินเทอร์กับเบลล์ใช้ชีวิตกันแบบแฟน และเบลล์ก็ยังมานอนที่คอนโดของวินเทอร์อาทิตย์ละสามวัน ในใจของวินเทอร์อยากให้เบลล์มาอยู่กับเขาทุกวัน เพราะเขารู้สึกไม่อยากให้เธอต้องอยู่ห่างจากเขาเลย เนื่องจากเขารู้สึกผูกพันกับเบลล์มาก ทั้งที่เขาเพิ่งจะได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอแค่ไม่กี่เดือน แต่เขากลับรู้สึกว่าเหมือนเขาได้อยู่กับเบลล์มานานแล้วอย่างนั้นแหละ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าความทรงจำของเขากำลังจะกลับมา บ้านเบลล์ ตอนเย็น เมื่อเบลล์ลงจากรถของแฟนหนุ่ม เขาก็ขับออกไปทันทีก่อนโทรศัพท์ของเบลล์จะมีสายโทรเข้ามาจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนตอนเรียนอยู่มอปลาย “ว่าไงเจย์” (อาทิตย์หน้าเพื่อนๆในห้องของเราจะนัดเลี้ยงสังสรรค์กัน เธอไปด้วยนะเบลล์) “เราจะไป แล้วจะเลี้ยงกันที่ไหน” (ที่บาร์xxx เพราะบาร์นี้จะมีโซนส่วนตัวที่จุคนได้ประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน) “ได้เลย เราก็คิดถึงเพื่อนในห้องเรียนมากเหมือนกัน หลายปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกับเพื่อนๆเลย” (ฉันก็คิดถึงเพื่อนๆเหมือนกัน ว่าแต่…เบลล์มีรถส่วนตัวหรือเปล่า) “รถเราไม่มีหรอก มีแต่รถของพี่ชาย วันงานเราจะนั่งแกร็ปไป ขากลับค่อยให้พี่แบงค์
วันต่อมา เบลล์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบเที่ยงวันในสภาพร่างกายที่รู้สึกเมื่อยขบไปทั้งตัว หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ก่อนจะหันมามองด้านข้างเพราะคิดว่าร่างสูงคงจะนอนอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่มีพลางคิดว่าเขาอาจจะไปบริษัทแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นร่างเล็กก็ขยับตัวลุกจากเตียงอย่างยากลำบากเพราะรู้สึกเจ็บแสบตรงกึ่งกลางกาย พลางคิดว่าที่เขาพูดเมื่อคืนก็ถูก วันนี้เธอคงไปทำงานไม่ได้เพราะตรงนั้นอักเสบ ร่างบางก้าวขาลงจากเตียงแล้วไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ จากนั้นไม่กี่นาทีจึงออกมาก่อนที่โทรศัพท์ของเธอจะมีข้อความแจ้งเตือนเข้ามา เบลล์เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าสะพายมาดู จึงเห็นว่าคนตัวสูงส่งข้อความมาทางไลน์ เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงรีบเปิดเข้าไปดู วินเทอร์ : กินยาคุมฉุกเฉินด้วยนะ พี่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เบลล์หันไปมองบนโต๊ะข้างเตียงจึงเห็นว่ามีแผงยาคุมวางอยู่ วินเทอร์ : เจ็บมากหรือเปล่า เบลล์ : ค่ะ วินเทอร์ : ถ้าเจ็บมาก งั้นเดี๋ยวพี่จะให้คนเอายาแก้ปวดกับแก้อักเสบไปให้นะ เบลล์ : ไม่ต้องหรอกค่ะ ถึงจะเจ็บ แต่เบลล์ทนได้ วินเทอร์ : พี่สั่งของกินให้แล้วนะ อยู่ใน
ดวงตาคมจดจ้องไปยังสองเต้าคู่สวยที่ยอดอกเป็นสีชมพูอ่อนๆด้วยแววตาหลงใหล ก่อนที่จะก้มลงไปงับยอดถันเข้ามาไว้ในโพรงปากพร้อมกับดูดเลียอย่างหื่นกระหาย จ๊วบๆ ลิ้นร้อนดูดเม้มยอดอกอย่างเมามันสลับกันทั้งสองเต้าอย่างไม่ให้เสียเปรียบกัน คนตัวเล็กที่รู้สึกเสียววาบหวามก็แอ่นหน้าอกให้เขาอย่างเต็มใจ มือใหญ่เคล้นคลึงเต้านมอวบอั๋นทั้งสองข้างด้วยความมันมือ ในขณะที่ปากก็ทั้งงับทั้งเลียหัวนมอย่างไม่หยุดหย่อนด้วยความหิวโหย หน้าอกของเบลล์ยกขึ้นเมื่อถูกปากหนาดูดดื่มอย่างเอาเป็นเอาตาย วินเทอร์เลื่อนมือลงไปตรงหว่างขาของเธอแล้วจับโคนขาให้อ้าออกกว้าง ก่อนจะใช้ฝ่ามือแตะลงไปบนเนินอวบนุ่มนิ่มของเธอด้วยความเบามือ จากนั้นก็ใช้นิ้วกลางแหวกกลีบรักที่ยังปิดกันสนิทพร้อมกับค่อยๆกดปลายนิ้วเข้าไปและขยับเข้าออกอย่างนุ่มนวลจนเกิดเสียงของความฉ่ำแฉะ แจ๊ะๆๆ “พี่วินเทอร์…” เสียงหวานของเบลล์ครางกระเส่าออกมาเบาๆเมื่อถูกนิ้วเย็นๆขยับเข้าออกในส่วนอ่อนไหวของเธอ “เสียวไหมเบลล์” “เสียวค่ะ” “ถ้าเสียวก็อ้าขาให้พี่กว้างๆเลยนะ” สิ้นเสียงทุ้มบอก เรียวขาสวยก็ค่อยๆแยกออกกว้างอย่างไม่นึกอาย ก่อนที่วินเทอร์จะผละจากหน้าอกอวบอัดแล้วเคลื่อนล
ตอนเย็น เมื่อเลิกงานวินเทอร์ก็พาเบลล์มาทานข้าวที่ห้างสรรพสินค้าเพราะเขาอยากพาเธอมาช้อปปิ้งด้วย ในขณะที่รับประทานอาหารกัน ทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกัน ซึ่งปกติแล้วทั้งสองจะคุยกัน แต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติ วินเทอร์รู้ว่าสาเหตุที่ไม่ได้คุยอะไรกัน นั่นก็เพราะเรื่องที่เชอรินมาหาเขาที่บริษัทแล้วเบลล์บังเอิญเข้าไปเห็นภาพที่ดูเหมือนว่าเขากับเชอรินกอดกัน กระทั่งรับประทานอาหารกันเสร็จทั้งสองก็พากันเดินออกไปจากร้าน ก่อนที่ร่างสูงจะหันพูดกับเจ้าของร่างบอบบางหวังจะทำลายความเงียบ “ไปเดินดูของกันดีกว่านะ เผื่อเธออยากซื้ออะไรบ้าง” “วันนี้เบลล์รู้สึกเหนื่อยๆค่ะ ไม่อยากเดิน เบลล์อยากกลับบ้านเลย” เธอพูดด้วยสีหน้าอ่อนล้า “ได้ งั้นฉันจะพาเธอกลับบ้านนะ” พูดจบร่างสูงก็โอบไหล่เล็กแล้วพากันเดินไปขึ้นรถและขับออกไป เบลล์ที่รู้สึกเหนื่อยๆจึงผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย จนกระทั่งรถหรูของวินเทอร์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในลานจอดใต้คอนโดของเขา ก่อนที่เบลล์จะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หญิงสาวยกมือขยี้ตาด้วยความงัวเงีย วินเทอร์ที่เห็นเธอตื่นแล้วจึงเอ่ยขึ้น “ถึงแล้ว ลงไปสิ” “ทำไมถึงไม่ไปส่งเบลล์ที่บ้านล่ะคะ” เธอมองออกไปนอกรถเมื
หนึ่งเดือนผ่านไป เป็นเวลาหนึ่งเดือนมาแล้วที่วินเทอร์กับเชอรินไม่ได้ติดต่อกัน จากที่เมื่อก่อนเขาจะโทรไปหาเธอบ้างตามประสาเพื่อนกัน แต่พอเขารู้ว่าเชอรินคิดกับเขาแบบคนรัก เขาจึงคิดว่าคงไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกับเธออีก ที่สำคัญเขาไม่อยากให้เบลล์ไม่สบายใจถ้ารู้ว่าเขายังคุยอยู่กับเชอริน เขาไม่ได้โกรธเชอรินหรอกที่รักเขา เพราะเรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้ เชอรินเดินมาหน้าห้องทำงานของวินเทอร์แล้วเอ่ยถามเบลล์ที่นั่งอยู่หน้าห้อง “วินเทอร์อยู่หรือเปล่าคะ” “อยู่ค่ะ” “คุณชื่อเบลล์ใช่ไหม” “ค่ะ” “วันนั้นที่ฉันโกหกคุณว่าฉันกับวินเทอร์เป็นแฟนกัน เพราะฉันรักวินเทอร์มานานแล้ว ก็เลยอยากพูดแบบนั้น” “…” เบลล์มีสีหน้าอึ้งเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าบอกว่ารักคนตัวสูง “งั้นฉันขอเข้าไปหาวินเทอร์ก่อนนะ คุณเอากาแฟเข้าไปให้ฉันด้วยนะคะ” “ได้ค่ะ” ว่าแล้วเชอรินก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของคนที่ตัวเองรัก พร้อมกับทักทายด้วยรอยยิ้ม “หวัดดีวินเทอร์” “นั่งสิ” เขาละจากงานตรงหน้าแล้วหันมาพูดกับเชอรินด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่หญิงสาวจะหย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับพูดออกไป “เดือนนึงแล้วนะคะที่เราไม่ได้เจอกัน ฉันคิดถึงคุณ
วันต่อมาห้องนอนเบลล์ 20.30 น.เมื่อเบลล์ใส่ชุดนอนเสร็จก็เดินมาหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาดูว่าพี่วินเทอร์โทรเข้ามาบ้างหรือเปล่า เธอรู้สึกแปลกๆที่วันนี้ไม่มีสายโทรเข้าหรือข้อความจากเขาเข้ามาเลย ซึ่งปกติเขาจะส่งข้อความมาทักเธอทุกวัน“พี่วินเทอร์อาจจะยุ่งมากแหละ ก็เลยไม่มีเวลาส่งข้อความ” เธอพ
บ้านเบลล์เมื่อเบลล์อาบน้ำใส่ชุดนอนเสร็จก็ออกมานั่งในห้องโถงที่ตอนนี้พี่ชายกำลังดูโทรทัศน์อยู่ เบลล์มีสีหน้าดูลำบากใจเมื่อคิดว่าถ้าขออนุญาตพี่แบงค์แล้ว ถ้าเกิดว่าพี่แบงค์ด่าเอาล่ะ แบงค์ที่เห็นว่าคนเป็นน้องสาวเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่กล้าพูดจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“มีอะไรจะบอกพี่หรือเปล่า”
วันต่อมาวันนี้วินเทอร์มารับเบลล์ที่มหาวิทยาลัยหลังจากเรียนเสร็จในเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งปกติวินเทอร์จะเข้าบริษัททุกวัน แต่พอตั้งแต่รู้ว่าเป็นเนื้องอกในสมอง พ่อกับแม่ก็บอกว่าให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ดังนั้นถ้าวันไหนเบลล์เลิกเรียนก่อนเที่ยงเขาก็จะมารับเธอทุกวัน ซึ่งก่อนที่เขาจะรู้ว่าเป็นเนื้องอกเขาจะมารับ
วินเทอร์ อายุ 24 ปี สูง 186 cm.มีธุรกิจส่งออกเบลล์ อายุ 19 ปี สูง 160 cm.นักศึกษาปี1....ตัวอย่าง“ได้เจอกันแล้วเหรอ แกจำเบลล์ได้หรือเปล่าวินเทอร์” ลินดาเอ่ยถามน้องชายที่ยังยืนมองเบลล์ด้วยสีหน้านิ่งอยู่ ก่อนที่วินเทอร์จะหันไปตอบพี่สาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้”“…” เบลล์ถึ







