Mag-log inบ้านเบลล์
เมื่อเบลล์อาบน้ำใส่ชุดนอนเสร็จก็ออกมานั่งในห้องโถงที่ตอนนี้พี่ชายกำลังดูโทรทัศน์อยู่ เบลล์มีสีหน้าดูลำบากใจเมื่อคิดว่าถ้าขออนุญาตพี่แบงค์แล้ว ถ้าเกิดว่าพี่แบงค์ด่าเอาล่ะ แบงค์ที่เห็นว่าคนเป็นน้องสาวเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่กล้าพูดจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “มีอะไรจะบอกพี่หรือเปล่า” “คือ…วันมะรืนเบลล์ไม่มีเรียนค่ะ” “แล้ว?” “แล้วทีนี้ พี่วินเทอร์ก็ชวนเบลล์ไปเที่ยวต่างจังหวัดพรุ่งนี้ แล้วต้องค้างคืนที่โน่นคืนนึงค่ะ” พูดจบเธอก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความรู้สึกกลัวๆ “ต้องค้างคืนด้วยเหรอ” “ค่ะ แต่ถ้าพี่แบงค์ไม่อยากให้เบลล์ไป ก็ไม่เป็น…” เธอพูดไม่ทันจบ แบงค์ก็เอ่ยขึ้น “ไปสิ พี่อนุญาตให้ค้างคืนได้” เขาระบายยิ้มใจดี “ห๊ะ! พี่แบงค์ให้เบลล์ไปค้างคืนกับพี่วินเทอร์ได้เหรอคะ” เธอถามอย่างกับไม่เชื่อหูของตัวเอง “ตอนนี้เราก็อายุใกล้จะยี่สิบแล้ว พี่คิดว่าเราโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว และคิดได้แล้วว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ พี่ขออย่างเดียวคือให้เราเรียนจบ และไม่ทำให้ตัวเองเสียหายก็พอ อย่าลืมนะว่าเราเป็นผู้หญิง” “เบลล์จะดูแลตัวเองและจะไม่ทำให้ตัวเองเสียหาย แล้วเบลล์ก็จะเรียนให้จบค่ะ” เธอยิ้มอย่างดีใจที่พี่ชายเชื่อมั่นในตัวเธอว่าเธอจะไม่ทำอะไรที่เสียหาย เธอรู้ว่าสิ่งที่พี่แบงค์กลัวคือพลาดท้องขณะที่ยังเรียนไม่จบ ซึ่งเรื่องนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน “ถ้าเราคิดว่าสามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองกับเรื่องที่จะทำให้ตัวเองเสียหายได้ ต่อไปนี้เราจะไปไหนมาไหนกับแฟน หรือจะค้างคืนกันบ้าง พี่ก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ขอให้มาบอกพี่ก่อนก็พอ” “ได้ค่ะพี่แบงค์ งั้นเบลล์เข้าห้องก่อนนะคะ เบลล์จะโทรไปบอกพี่วินเทอร์ค่ะ” เธอพูดอย่างตื่นเต้นแล้วลุกไปเข้าห้องนอนก่อนจะจัดการโทรหาแฟนหนุ่มทันที ตู๊ด “ครับเบลล์” (เบลล์ขออนุญาตพี่แบงค์แล้วค่ะ พี่แบงค์ให้ไปค้างคืนได้ค่ะ) “จริงเหรอเบลล์!” เขาถามด้วยน้ำเสียงดีใจและตื่นเต้น (จริงค่ะ พี่แบงค์บอกว่าเบลล์โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ต่อไปถ้าเบลล์จะไปไหนกับพี่หรือจะนอนค้างคืนบ้าง พี่แบงค์ก็ไม่ว่าค่ะ แต่ขอให้บอกพี่แบงค์ก่อน) “งั้นเบลล์ก็เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าคืนนี้เลยนะ พรุ่งนี้พอเบลล์เรียนเสร็จจะได้ไปกันเลย” (ได้ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะพี่วินเทอร์ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ) “ครับ” จากนั้นทั้งคู่ก็กดวางสายก่อนที่เบลล์จะจัดการเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าขนาดกะทัดรัด พรุ่งนี้เธอจะเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปมหาวิทยาลัยด้วย เพราะจะได้ไม่ต้องเสียเวลามาเอากระเป๋าที่บ้าน วันต่อมา โรงแรมห้าดาว เมื่อวินเทอร์ไปรับเบลล์ที่มหาวิทยาลัยก็ขับรถมุ่งหน้าไปต่างจังหวัดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพมหานคร วินเทอร์พาแฟนสาวไปทานข้าวในร้านอาหารชื่อดังของจังหวัดนี้ เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จก็พากันเข้ามาพักในโรงแรมหรูที่อยู่ใกล้ๆกับทะเลและอยู่ไม่ไกลจากสถานที่เที่ยวที่เขาจะพาเธอไป “เหนื่อยไหมนั่งรถ” วินเทอร์เอ่ยถามคนตัวเล็กเมื่อเข้ามาในห้องพักหรู “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แค่ร้อยกว่ากิโลเอง” ยิ้มสดใส “คืนนี้นอนพักผ่อนให้เต็มที่กันก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้พี่จะพาเบลล์ออกไปเที่ยวทั้งวันเลย” เขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้เต็มที่เพราะวันมะรืนเขาต้องไปต่างประเทศแล้ว “ค่ะ งั้นเบลล์ไปอาบน้ำก่อนนะคะ” “อืม” ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูกับชุดนอนแล้วเข้าไปในห้องน้ำ เวลาต่อมา เมื่อร่างสูงอาบน้ำเสร็จก็ออกมาสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ เขารั้งคนตัวเล็กเข้ามาซบกับอกแกร่งพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หนาวหรือเปล่า” “ไม่หนาวค่ะ” เธอเงยมองเขาพลางระบายยิ้มบางๆ “ไปนอนบนเตียงดีกว่านะ” “ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็พากันไปนอนบนเตียง วินเทอร์สอดแขนรองคอให้คนตัวเล็กหนุน พร้อมกับรั้งร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้อย่างอ่อนโยน เขาจูบหน้าผากมนพลางเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ “พี่ดีใจจังเลย ที่คืนนี้ได้นอนกอดเบลล์ทั้งคืน และพรุ่งนี้ก็ได้อยู่กับเบลล์ทั้งวัน” “เบลล์ก็ดีใจเหมือนกันค่ะ” เธอยกมือขึ้นกอดร่างแกร่งพลางเอ่ยด้วยความรู้สึกดีใจเช่นกัน ก่อนที่ไม่นานทั้งคู่จะเข้าสู่ห้วงนิทราไป วันต่อมา วินเทอร์กับเบลล์พากันออกจากโรงแรมแล้วเที่ยวในสถานที่ต่างๆที่ขึ้นชื่อในจังหวัดนี้ เขาพาเธอไปรับประทานอาหารในร้านที่ตั้งอยู่ในทะเลซึ่งมีชื่อเสียงที่สุดในจังหวัดนี้ จากนั้นจึงพากันไปยังจุดชมวิวสวยๆและได้ถ่ายรูปกัน ออกจากจุดชมวิววินเทอร์ก็พาเธอไปทำบุญที่วัด ออกจากวัดเขาก็พาเธอกลับบ้านในเวลาสามทุ่ม บ้านเบลล์ “พรุ่งนี้ทำข้อสอบดีๆนะเบลล์ ขอให้ได้เกรดดีๆ” เมื่อรถจอดสนิทเขาก็หันมาพูดกับเธอ “ขอบคุณค่ะ เบลล์จะสอบให้ได้คะแนนเยอะๆเลยค่ะ” เธอยิ้มร่าเริง “พรุ่งนี้พี่ไม่ได้ไปรับเบลล์ที่มหาลัยนะ พี่…มีธุระน่ะ” เขารู้สึกใจหายเมื่อคิดว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เขากับเธอไม่ได้เจอกันอีก เพราะพรุ่งนี้เขาต้องเดินทางไปอังกฤษ “อ๋อค่ะ ไม่เป็นไร ช่วงนี้พี่มารับเบลล์ทุกวันเลย พี่จะไม่มารับเบลล์บ้างก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” “พี่ก็อยากมารับเบลล์ทุกวันนะ แต่…” เขามีสีหน้าลำบากใจเมื่อคิดว่าตัวเองมีเรื่องที่ปิดบังเธออยู่ “เบลล์เข้าใจพี่ค่ะ งั้นเบลล์เข้าบ้านแล้วนะ ขับรถกลับดีๆค่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน วินเทอร์มองตามคนตัวเล็กจนลับสายตาก่อนเรียวปากหยักจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า “ลาก่อนเบลล์ อีกไม่นานเราจะได้เจอกันอีก พี่รักเบลล์นะ” ว่าแล้วเขาก็ออกรถแล้วมุ่งหน้ากลับคอนโดไปวินเทอร์วางร่างเล็กลงบนเตียงแล้วถอดชุดของเธอพร้อมกับกางเกงในจนร่างกายเธอเปลือยเปล่า ก่อนที่เขาจะมาจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเอง ร่างแกร่งยืนเข่าแล้วขยับเข้าไปแทรกในหว่างขาเรียว ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปไซ้ซอกคอที่มีกลิ่นหอมทั้งสองข้างพลางขบเม้มเบาๆ จากนั้นจึงเคลื่อนลงมางับสองเต้าเต่งตูมที่ชูชันท้าสายตาของเขา พร้อมกับดูดเลียอย่างหิวกระหาย พลางฝ่ามือใหญ่ก็ขยำสองเต้าอวบที่ล้นออกมาตามง่ามนิ้วด้วยความรู้สึกชอบใจกับขนาดใหญ่เต็มไม้เต็มมือ วินเทอร์ผละริมฝีปากออกจากสองเต้าคู่สวยแล้วไล้เลียลงมาเรื่อยๆบนหน้าท้องเรียบเนียน กระทั่งลงมาถึงเนินเนื้ออวบอิ่ม นิ้วเรียวยาวก็แหวกกลีบรักจนเห็นเนื้อในสีชมพู ก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากพร้อมกับส่งลิ้นร้อนละเลียดเลียในร่องกลีบที่มีน้ำหล่อลื่นเริ่มไหลออกมาจนร่องสาวเปียกเยิ้ม แผล่บๆๆ เบลล์แอ่นสะโพกพลางอ้าขาออกกว้างด้วยความรู้สึกเสียวซ่านอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา เบลล์ครางในลำคอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พี่วินเทอร์ เบลล์เสียวมากเลย” บอกออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าพลางแอ่นสะโพกพร้อมกับส่ายไปมาและกระดกรับกับจังหวะที่ลิ้นสากลากเลีย แจ๊ะๆๆ ร่างสูงตวัดลิ้นลิ้มเลียในร่องกลีบสีหวา
สามเดือนผ่านไป เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่วินเทอร์กับเบลล์ใช้ชีวิตกันแบบแฟน และเบลล์ก็ยังมานอนที่คอนโดของวินเทอร์อาทิตย์ละสามวัน ในใจของวินเทอร์อยากให้เบลล์มาอยู่กับเขาทุกวัน เพราะเขารู้สึกไม่อยากให้เธอต้องอยู่ห่างจากเขาเลย เนื่องจากเขารู้สึกผูกพันกับเบลล์มาก ทั้งที่เขาเพิ่งจะได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอแค่ไม่กี่เดือน แต่เขากลับรู้สึกว่าเหมือนเขาได้อยู่กับเบลล์มานานแล้วอย่างนั้นแหละ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าความทรงจำของเขากำลังจะกลับมา บ้านเบลล์ ตอนเย็น เมื่อเบลล์ลงจากรถของแฟนหนุ่ม เขาก็ขับออกไปทันทีก่อนโทรศัพท์ของเบลล์จะมีสายโทรเข้ามาจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนตอนเรียนอยู่มอปลาย “ว่าไงเจย์” (อาทิตย์หน้าเพื่อนๆในห้องของเราจะนัดเลี้ยงสังสรรค์กัน เธอไปด้วยนะเบลล์) “เราจะไป แล้วจะเลี้ยงกันที่ไหน” (ที่บาร์xxx เพราะบาร์นี้จะมีโซนส่วนตัวที่จุคนได้ประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน) “ได้เลย เราก็คิดถึงเพื่อนในห้องเรียนมากเหมือนกัน หลายปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกับเพื่อนๆเลย” (ฉันก็คิดถึงเพื่อนๆเหมือนกัน ว่าแต่…เบลล์มีรถส่วนตัวหรือเปล่า) “รถเราไม่มีหรอก มีแต่รถของพี่ชาย วันงานเราจะนั่งแกร็ปไป ขากลับค่อยให้พี่แบงค์
วันต่อมา เบลล์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบเที่ยงวันในสภาพร่างกายที่รู้สึกเมื่อยขบไปทั้งตัว หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ก่อนจะหันมามองด้านข้างเพราะคิดว่าร่างสูงคงจะนอนอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่มีพลางคิดว่าเขาอาจจะไปบริษัทแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นร่างเล็กก็ขยับตัวลุกจากเตียงอย่างยากลำบากเพราะรู้สึกเจ็บแสบตรงกึ่งกลางกาย พลางคิดว่าที่เขาพูดเมื่อคืนก็ถูก วันนี้เธอคงไปทำงานไม่ได้เพราะตรงนั้นอักเสบ ร่างบางก้าวขาลงจากเตียงแล้วไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ จากนั้นไม่กี่นาทีจึงออกมาก่อนที่โทรศัพท์ของเธอจะมีข้อความแจ้งเตือนเข้ามา เบลล์เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าสะพายมาดู จึงเห็นว่าคนตัวสูงส่งข้อความมาทางไลน์ เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงรีบเปิดเข้าไปดู วินเทอร์ : กินยาคุมฉุกเฉินด้วยนะ พี่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เบลล์หันไปมองบนโต๊ะข้างเตียงจึงเห็นว่ามีแผงยาคุมวางอยู่ วินเทอร์ : เจ็บมากหรือเปล่า เบลล์ : ค่ะ วินเทอร์ : ถ้าเจ็บมาก งั้นเดี๋ยวพี่จะให้คนเอายาแก้ปวดกับแก้อักเสบไปให้นะ เบลล์ : ไม่ต้องหรอกค่ะ ถึงจะเจ็บ แต่เบลล์ทนได้ วินเทอร์ : พี่สั่งของกินให้แล้วนะ อยู่ใน
ดวงตาคมจดจ้องไปยังสองเต้าคู่สวยที่ยอดอกเป็นสีชมพูอ่อนๆด้วยแววตาหลงใหล ก่อนที่จะก้มลงไปงับยอดถันเข้ามาไว้ในโพรงปากพร้อมกับดูดเลียอย่างหื่นกระหาย จ๊วบๆ ลิ้นร้อนดูดเม้มยอดอกอย่างเมามันสลับกันทั้งสองเต้าอย่างไม่ให้เสียเปรียบกัน คนตัวเล็กที่รู้สึกเสียววาบหวามก็แอ่นหน้าอกให้เขาอย่างเต็มใจ มือใหญ่เคล้นคลึงเต้านมอวบอั๋นทั้งสองข้างด้วยความมันมือ ในขณะที่ปากก็ทั้งงับทั้งเลียหัวนมอย่างไม่หยุดหย่อนด้วยความหิวโหย หน้าอกของเบลล์ยกขึ้นเมื่อถูกปากหนาดูดดื่มอย่างเอาเป็นเอาตาย วินเทอร์เลื่อนมือลงไปตรงหว่างขาของเธอแล้วจับโคนขาให้อ้าออกกว้าง ก่อนจะใช้ฝ่ามือแตะลงไปบนเนินอวบนุ่มนิ่มของเธอด้วยความเบามือ จากนั้นก็ใช้นิ้วกลางแหวกกลีบรักที่ยังปิดกันสนิทพร้อมกับค่อยๆกดปลายนิ้วเข้าไปและขยับเข้าออกอย่างนุ่มนวลจนเกิดเสียงของความฉ่ำแฉะ แจ๊ะๆๆ “พี่วินเทอร์…” เสียงหวานของเบลล์ครางกระเส่าออกมาเบาๆเมื่อถูกนิ้วเย็นๆขยับเข้าออกในส่วนอ่อนไหวของเธอ “เสียวไหมเบลล์” “เสียวค่ะ” “ถ้าเสียวก็อ้าขาให้พี่กว้างๆเลยนะ” สิ้นเสียงทุ้มบอก เรียวขาสวยก็ค่อยๆแยกออกกว้างอย่างไม่นึกอาย ก่อนที่วินเทอร์จะผละจากหน้าอกอวบอัดแล้วเคลื่อนล
ตอนเย็น เมื่อเลิกงานวินเทอร์ก็พาเบลล์มาทานข้าวที่ห้างสรรพสินค้าเพราะเขาอยากพาเธอมาช้อปปิ้งด้วย ในขณะที่รับประทานอาหารกัน ทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกัน ซึ่งปกติแล้วทั้งสองจะคุยกัน แต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติ วินเทอร์รู้ว่าสาเหตุที่ไม่ได้คุยอะไรกัน นั่นก็เพราะเรื่องที่เชอรินมาหาเขาที่บริษัทแล้วเบลล์บังเอิญเข้าไปเห็นภาพที่ดูเหมือนว่าเขากับเชอรินกอดกัน กระทั่งรับประทานอาหารกันเสร็จทั้งสองก็พากันเดินออกไปจากร้าน ก่อนที่ร่างสูงจะหันพูดกับเจ้าของร่างบอบบางหวังจะทำลายความเงียบ “ไปเดินดูของกันดีกว่านะ เผื่อเธออยากซื้ออะไรบ้าง” “วันนี้เบลล์รู้สึกเหนื่อยๆค่ะ ไม่อยากเดิน เบลล์อยากกลับบ้านเลย” เธอพูดด้วยสีหน้าอ่อนล้า “ได้ งั้นฉันจะพาเธอกลับบ้านนะ” พูดจบร่างสูงก็โอบไหล่เล็กแล้วพากันเดินไปขึ้นรถและขับออกไป เบลล์ที่รู้สึกเหนื่อยๆจึงผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย จนกระทั่งรถหรูของวินเทอร์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในลานจอดใต้คอนโดของเขา ก่อนที่เบลล์จะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หญิงสาวยกมือขยี้ตาด้วยความงัวเงีย วินเทอร์ที่เห็นเธอตื่นแล้วจึงเอ่ยขึ้น “ถึงแล้ว ลงไปสิ” “ทำไมถึงไม่ไปส่งเบลล์ที่บ้านล่ะคะ” เธอมองออกไปนอกรถเมื
หนึ่งเดือนผ่านไป เป็นเวลาหนึ่งเดือนมาแล้วที่วินเทอร์กับเชอรินไม่ได้ติดต่อกัน จากที่เมื่อก่อนเขาจะโทรไปหาเธอบ้างตามประสาเพื่อนกัน แต่พอเขารู้ว่าเชอรินคิดกับเขาแบบคนรัก เขาจึงคิดว่าคงไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกับเธออีก ที่สำคัญเขาไม่อยากให้เบลล์ไม่สบายใจถ้ารู้ว่าเขายังคุยอยู่กับเชอริน เขาไม่ได้โกรธเชอรินหรอกที่รักเขา เพราะเรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้ เชอรินเดินมาหน้าห้องทำงานของวินเทอร์แล้วเอ่ยถามเบลล์ที่นั่งอยู่หน้าห้อง “วินเทอร์อยู่หรือเปล่าคะ” “อยู่ค่ะ” “คุณชื่อเบลล์ใช่ไหม” “ค่ะ” “วันนั้นที่ฉันโกหกคุณว่าฉันกับวินเทอร์เป็นแฟนกัน เพราะฉันรักวินเทอร์มานานแล้ว ก็เลยอยากพูดแบบนั้น” “…” เบลล์มีสีหน้าอึ้งเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าบอกว่ารักคนตัวสูง “งั้นฉันขอเข้าไปหาวินเทอร์ก่อนนะ คุณเอากาแฟเข้าไปให้ฉันด้วยนะคะ” “ได้ค่ะ” ว่าแล้วเชอรินก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของคนที่ตัวเองรัก พร้อมกับทักทายด้วยรอยยิ้ม “หวัดดีวินเทอร์” “นั่งสิ” เขาละจากงานตรงหน้าแล้วหันมาพูดกับเชอรินด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่หญิงสาวจะหย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับพูดออกไป “เดือนนึงแล้วนะคะที่เราไม่ได้เจอกัน ฉันคิดถึงคุณ
สองวันต่อมา วันนี้เบลล์มาทำงานตามปกติหลังจากหยุดไปสองวันเพราะเป็นวันหยุดของบริษัท เมื่อร่างเล็กหย่อนสะโพกนั่งที่โต๊ะทำงาน โทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงดังขึ้น มือสวยหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นแฟนเก่าของเธอโทรมาจึงกดรับสาย “ค่ะพี่วินเทอร์” (มาถึงบริษัทหรือยัง) “มาถึงแล้วค่ะ” (เข้ามาหาฉันหน่อย) “ค่ะ
บ้านเบลล์แบงค์ที่กลับมาถึงบ้านเมื่อเห็นน้องสาวนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างหยอกล้อ“ข้อสอบยากไปเหรอ ถึงกับนั่งเหม่อเชียว”“ที่เบลล์นั่งเหม่อ ไม่ใช่เพราะเรื่องข้อสอบยากหรอกค่ะ” เธอหันมาพูดกับพี่ชายด้วยสีหน้าหม่นหมอง“แล้วเหม่อเรื่องอะไร”“เบลล์ติดต่อพี่วินเทอร์ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แ
วันต่อมาห้องนอนเบลล์ 20.30 น.เมื่อเบลล์ใส่ชุดนอนเสร็จก็เดินมาหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาดูว่าพี่วินเทอร์โทรเข้ามาบ้างหรือเปล่า เธอรู้สึกแปลกๆที่วันนี้ไม่มีสายโทรเข้าหรือข้อความจากเขาเข้ามาเลย ซึ่งปกติเขาจะส่งข้อความมาทักเธอทุกวัน“พี่วินเทอร์อาจจะยุ่งมากแหละ ก็เลยไม่มีเวลาส่งข้อความ” เธอพ
เมื่อวินเทอร์ออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าแฟนตัวเล็กหลับไปแล้ว เขาระบายยิ้มอ่อนๆอย่างนึกเอ็นดูก่อนที่จะเดินมาล้มตัวนอนข้างเธอและผล็อยหลับไปวันต่อมาวันนี้เบลล์ไม่มีเรียน วินเทอร์จึงไปรับเธอที่บ้านตั้งแต่เช้าแล้วให้มาอยู่กับเขาที่คอนโด“เดี๋ยวเบลล์จะทำอาหารให้พี่กินนะคะ พี่ยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม” เมื่อเ







