All Chapters of FWB ที่แปลว่าเมีย: Chapter 151 - Chapter 160

คอนโดอนาวินไปร์ทกลับมาถึงคอนโดในเวลาเกือบสามทุ่ม ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาจึงเห็นว่าร่างเล็กที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีหวานนั่งอยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจรีบเดินเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแล้วสวมใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็เดินมาขึ้นเตียงนอนสองชั่วโมงผ่านไปมะปรางที่ยังนั่งอยู่ข้างนอกเพื่อรอให้เขาหลับก่อนแล้วค่อยเข้าไป ทว่าตอนนี้เธอเริ่มง่วงนอนแล้วน่ะสิ พลางคิดในใจว่าป่านนี้เขาจะหลับหรือยังนะ แต่ถ้าเขายังไม่หลับล่ะ พอเห็นหน้าเธอเดี๋ยวเขาก็ชักสีหน้าไม่พอใจใส่เธออีก เพราะฉะนั้นนอนบนโซฟานี่แหละเมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบอบบางก็เอนกายนอนตะแคงลงไป เธอหยิบหมอนใบเล็กที่วางอยู่มาหนุน จากนั้นไม่กี่นาทีเธอก็เข้าสู่ภวังค์นิทราเที่ยงคืนอนาวินที่ยังไม่หลับนึกสงสัยว่าทำไมเธอถึงยังไม่เข้ามานอน เพื่อให้หายสงสัยร่างสูงจึงหยัดตัวลุกจากเตียงแล้วออกไปจากห้องนอนจึงเห็นว่าหญิงสาวนอนหลับอยู่บนโซฟา เธอนอนตะแคงโดยสองมือซุกเข้าไปอยู่ในหว่างขา เขาคิดในใจว่าคงหนาวสินะถึงได้นอนหนีบมือไว้แบบนั้นชายหนุ่มยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งพลางคิดในใจว่าจะอุ้มเธอไปนอนในห้องหรือจะเอาผ้าห่มมาห่มให้เธอดี และแล้วเขาก็ตัดสินใจก

เมื่อออกมาจากห้องทำงานของพีทแล้ว มะปรางก็ไปเดินเที่ยวดูนั่นดูนี่เพราะยังไม่อยากกลับ นานๆได้มาเดินห้างสรรพสินค้าในกรุงเทพทั้งทีก็ต้องเดินให้คุ้มหน่อย แต่ไม่ได้ซื้ออะไรหรอกเพราะไม่มีเงินพอที่จะซื้อตอนนี้เธอมีเงินเหลือติดตัวอยู่ห้าพันบาท ดังนั้นเธอจะต้องประหยัดให้มากที่สุด เพราะยังอีกตั้งหนึ่งเดือนถึงจะได้รับเงินเดือน ไหนจะค่ากิน อีกทั้งค่ารถไปกลับจากที่ทำงานอีก ในระหว่างนี้คงต้องกินมาม่าไปก่อนเพื่อให้เงินห้าพันบาทที่ยังมีเหลืออยู่นี้ได้ใช้จ่ายไปจนถึงวันเงินเดือนออกเมื่อมะปรางเดินดูนั่นดูนี่จนครบทุกชั้นแล้วก็รู้สึกหิว ดังนั้นเธอจึงเดินไปยังฟู๊ดเซนเตอร์ เธอสั่งข้าวราดแกงมากินพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งขวด เมื่อกินเสร็จเธอก็หยิบน้ำที่ยังเหลือกลับมาด้วย ช่วงนี้อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด ห้ามกินทิ้งกินขว้าง ปกติเธอก็ไม่ใช่คนที่กินทิ้งกินขว้างอยู่แล้ว เนื่องจากฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้มีเงินมากพอที่จะใช้จ่ายได้ตามอำเภอใจก่อนเข้าคอนโดเธอก็แวะซื้อมาม่าที่เซเว่นมาหนึ่งแพค เพราะเธอคิดว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้จนถึงวันเงินเดือนออก ทุกตอนเย็นเธอจะกินมาม่าแทนข้าว ตอนเที่ยงที่ร้านจะให้พนักงานทุกคนกินฟรีคนล

วันต่อมาเมื่ออนาวินออกไปทำงานได้ไม่นาน มะปรางที่ยังนอนอยู่ก็ลุกออกจากเตียง อันที่จริงเธอตื่นนานแล้วแต่เธอนอนรอให้เขาออกไปจากคอนโดก่อนแล้วค่อยลุก เนื่องจากว่าเธอไม่อยากมองหน้าเขา ไม่อยากมองหน้าผู้ชายใจร้ายที่ชอบพูดจาถากถางทำร้ายจิตใจเธอร่างบางลุกไปอาบน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้า จากนั้นจึงออกจากห้องไปเข้าครัว เธอหยิบของกินในตู้เย็นที่เขาสั่งมาเมื่อคืนซึ่งยังมีอยู่เอาออกมาอุ่นแล้วรับประทาน เมื่อทานเสร็จเธอก็ทำงานบ้านอย่างที่ทำอยู่ทุกวันเธอนำเสื้อผ้าของเขาออกมาซัก จากนั้นจึงเข้าไปแต่งตัว ก่อนจะออกไปทำงานร้านอาหาร ตอนเที่ยงเมื่อถึงเวลาพักของมะปราง นิสาหญิงสาววัยยี่สิบห้าปีที่เป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ที่นี่มาหนึ่งปีแล้วเอ่ยบอกกับมะปรางที่เดินออกมาจากเคาน์เตอร์แคชเชียร์ด้วยท่าทีเป็นกันเอง"มากินข้าวด้วยกันสิมะปราง""ค่ะพี่นิสา" จากนั้นสองสาวก็มานั่งทานข้าวด้วยกันและคุยกันไป มะปรางเริ่มรู้สึกสนิทกับนิสาเพราะนิสาเป็นคนช่างพูด ชอบชวนเธอคุยจึงทำให้เธอรู้สึกสบายใจ และที่สำคัญเจ้าของร้านก็ยังใจดีอีกต่างหากโดยใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็ทานเสร็จ จากนั้นจึงเริ่มทำงานของตัวเองต่อคอนโดอนาวิน มะปรางกลับมา

ห้องนอน 21.55 น.มะปรางใส่ชุดนอนเสร็จก็เดินมาหย่อนสะโพกนั่งลงบนเตียงที่ร่างสูงนอนสีหน้าบึ้งตึงอยู่ ร่างเล็กล้มตัวนอนตะแคงหันหน้าออกนอกเตียง ก่อนเสียงทุ้มของคนที่นอนอยู่ด้านข้างจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"พรุ่งนี้ไปลาออกจากที่นั่นซะ""..." เมื่อเห็นว่าเขาพูดขึ้นมาลอยๆเธอจึงนิ่งไม่ตอบกลับ"เธอ""..." เธอก็ยังนิ่งจนทำเอาอนาวินถึงกับหมดความอดทน"นี่!" เขาตะคอกออกไปพลางหยัดตัวตะแคงหันไปจับร่างเล็กให้พลิกมานอนหงายแล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวย ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง"ที่ฉันพูดเข้าใจหรือเปล่า""ไม่เข้าใจค่ะ" เธอมองตาเขานิ่งแล้วตอบกลับ"โง่หรือไง ฉันบอกว่าให้ลาออกจากงานนั่น ทำไมถึงไม่เข้าใจ""มะปรางไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงอยากให้มะปรางลาออกจากที่นั่นด้วย""..." เขาชะงักพลางริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากัน เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่อยากให้เธอไปทำงานที่นั่น ทั้งที่มันเป็นเรื่องของเธอ ไม่ใช่เรื่องของเขา"มะปรางไม่ลาออกหรอกค่ะ เพราะมะปรางก็ต้องกินต้องใช้ทุกวัน ถ้าจะให้มะปรางอยู่แต่ในคอนโด แล้วจะให้มะปรางเอาเงินจากที่ไหนมาใช้ล่ะคะ""ฉันจะให้เงินเดือนเธอเอง ในฐานะที่เธอเป็นนางบำเรอของ

ร่างสูงออกมาจากห้องน้ำโดยใส่เสื้อผ้าชุดเดิมแล้วเดินมาข้างเตียงที่ร่างเล็กนอนอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงใส่ใจ"ร้อนไหม ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนี่""ร้อนค่ะ แล้วก็รู้สึกเหนียวตัวด้วยค่ะ""เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้นะ เธอจะได้สบายตัว""ค่ะ" ว่าแล้ว คนตัวสูงก็หยิบผ้าขนหนูในลิ้นชักแล้วนำไปชุบน้ำบิดพอหมาด จากนั้นจึงเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงข้างคนตัวเล็ก เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปที่ใบหน้าของเธอด้วยความเบามือ จากนั้นจึงเลื่อนลงมาเช็ดตามซอกคอ ก่อนจะเลื่อนลงมาเช็ดแขนทั้งสองข้างแล้วสอดเข้าไปใต้เสื้อ"ข้างในไม่ต้องเช็ดก็ได้ค่ะ""เช็ดด้านในด้วยสิจะได้สดชื่น" จากนั้นมือหนาก็เช็ดหน้าท้องแบนราบของเธอ ก่อนจะขยับขึ้นไปเช็ดสองเต้าอวบอิ่ม เขาฟอนเฟ้นสองก้อนนุ่มอยู่อย่างนั้นจนมะปรางต้องเอ่ยออกมา"พอได้แล้วมั้ง เช็ดนานเกินไปแล้วนะคะ""ปกติฉันต้องขยำนมเธอทุกคืน" "แต่นี่มันโรงพยาบาลนะคะ" ก่อนที่คนตีมึนจะเอ่ยออกมา"โรงพยาบาลแล้วไง ก็เราอยู่กันแค่สองคน" ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นก๊อก! ก๊อก!พร้อมกับเสียงของพยาบาลสาวที่เอ่ยขึ้นและเปิดประตูเข้ามา จึงทำให้ร่างสูงต้องชักมือกลับออกมาจากเสื้อของเธอ"ขออนุญาตนะคะ ดิฉัน