Lahat ng Kabanata ng FWB ที่แปลว่าเมีย: Kabanata 161 - Kabanata 170

สองเดือนต่อมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่มะปรางมาอยู่กับอนาวิน หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลได้หนึ่งอาทิตย์เขาก็จัดการกินเธอทันทีทุกวันเป็นเวลาเจ็ดวันติดต่อกันตามประสาคนหื่น และเขาก็หยุดงานอยู่กับเธอเป็นเวลาสองอาทิตย์ ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุมะปรางก็ยังไม่ได้ออกไปไหนเลย เขาจะจัดแจงเรื่องอาหารการกินให้เธอทุกมื้อ ช่วงหนึ่งอาทิตย์แรกเขาไม่ให้เธอเดินเลย เขาอุ้มเธอไปเข้าห้องน้ำ เขาอุ้มเธอออกไปกินข้าว ข้อเท้าของเธอต้องใช้เวลาสามอาทิตย์กว่าจะหายเจ็บ แต่ก็ยังมีเจ็บอยู่บ้างนิดหน่อยตอนทิ้งน้ำหนักลงไปที่เท้า พอเข้าสู่อาทิตย์ที่สี่เธอก็กลับมาหายเป็นปกติโดยไม่มีอาการบาดเจ็บหลงเหลืออยู่เลย"เธออยากกลับบ้านไหม" ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทราคาแพงเปิดประตูออกมาจากห้องนอนแล้วเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา"กลับค่ะ คุณจะให้มะปรางกลับไปอยู่บ้านแล้วใช่ไหมคะ" เธอถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ"ฉันจะให้เธอกลับไปหาแม่เธอบ้าง แต่ฉันไม่ได้จะให้เธอกลับไปอยู่ถาวร""ค่ะ""พอดีฉันจะพาปัทไปเที่ยวภูเก็ตสักห้าวันน่ะ" เมื่ออาทิตย์ก่อนปัทบอกว่าอยากไปเที่ยวภูเก็ตอีก เธอก็เลยชวนเขาให้ไปเที่ยวเป็นเพื่อนเพราะเธอบอกว่าไม่ค่อยมีเพื่อนที่อ

เมื่อทั้งสองสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ จากนั้นอนาวินก็โทรสั่งอาหารจากทางโรงแรม ใช้เวลาไม่นานอาหารก็ถูกนำขึ้นมาส่งถึงในห้องหลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จเขาก็ชวนเธอไปนั่งเล่นที่นอกระเบียง เขาจับร่างเล็กให้มานั่งบนตักพร้อมกับสวมกอดไว้แล้วพูดออกมา"เรามาถ่ายรูปกันดีกว่านะ""ถ่ายรูปที่ระเบียงเนี่ยนะคะ" เรียวปากสวยหันถามใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้กับแก้มของตัวเองไม่กี่เซนติเมตร"ถ่ายตรงนี้แหละ ไม่จำเป็นต้องเอาวิวหรอก""งั้นก็ถ่ายสิคะ" ว่าจบไปร์ทก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเปิดกล้อง ไปร์ทปรับเป็นกล้องหน้าเพื่อจะเซลฟี่ เขายื่นโทรศัพท์ไปข้างหน้าแล้วขยับแก้มของตัวเองให้แนบกับแก้มของมะปราง"เธอยิ้มด้วยสิ" เรียวปากหนาขยับบอกเธอ จากนั้นมะปรางจึงคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนที่เขาจะกดปุ่มชัตเตอร์ไปสองครั้งแชะๆจากนั้นเขาก็กดปลายจมูกโด่งสวยลงไปบนแก้มอมชมพูของเธอ จนทำเอามะปรางเขินจนหน้าขึ้นสีเหมือนลูกเชอรี่ จากนั้นเขาจึงกดชัตเตอร์ไปสองครั้งแชะๆ"เธอเอาจมูกมาชนแก้มฉันด้วยสิ" จากนั้นมะปรางก็กดปลายจมูกเล็กลงไปบนแก้มสากเบาๆ แล้วเขาก็กดชัตเตอร์ไปสองครั้ง ก่อนที่มะปรางจะเอ่ยขึ้น"หกรูปแล้วพอไหมคะ""เดี๋ยวเ

วันต่อมาอนาวินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอดอย่างเช่นทุกเช้าที่ผ่านมา แต่กลับพบว่าร่างกายของเธอนั้นมีอุณหภูมิของความร้อน เขาเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายเธอมีไอความร้อนซึ่งผิดกับทุกวัน ก่อนเสียงทุ้มจะพึมพำออกมา"โดนหนักจนป่วยสินะ" ว่าจบร่างสูงก็ลุกไปเข้าห้องน้ำแล้วหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำบิดพอหมาด จากนั้นจึงเดินมาหย่อนตัวนั่งลงข้างคนตัวเล็ก เขาวางผ้าขนหนูบนหน้าผากมนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเช็ดตามซอกคอ ก่อนจะเลื่อนลงมาเช็ดตามแขนทั้งสองข้าง และวกกลับไปเช็ดที่หน้าผาก เขาพับผ้าขนหนูเป็นสี่เหลี่ยมขนาดเล็กและวางบนหน้าผากของเธอเพื่อให้ไอความร้อนได้ระบายออกมาชายหนุ่มออกไปหยิบยาแก้ไข้ที่อยู่ในลิ้นชักข้างนอกพร้อมกับน้ำแล้วกลับเข้าห้องมา เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งโดยให้แผ่นหลังของเธอพิงกับหน้าอกของเขา ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"อ้าปากนะ จะได้กินยา" ว่าแล้วเธอก็อ้าปากออกเล็กน้อย เขาใส่ยาเข้าไปพร้อมกับให้เธอดื่มน้ำ จากนั้นจึงประคองให้เธอนอนแล้วห่มผ้าให้เธอร่างสูงหยิบโทรศัพท์แล้วออกจากห้องนอนไป เขาเปิดแอปสั่งอาหาร เขาสั่งของกินของตัวเองและข้าวต้มก

ร้านชุดแต่งงานเมื่อมะปรางกับนิสาเปิดประตูเข้ามาภายในร้านก็เจอกับร่างสูงของอนาวินกับว่าที่เจ้าสาวของเขากำลังเลือกชุดแต่งงานกันอยู่ มะปรางที่เห็นจึงชะงักยืนนิ่งจ้องมองไปยังคนทั้งคู่ที่กำลังพูดคุยกันด้วยแววตาหม่นหมอง พลันความรู้สึกวูบโหวงก็ผุดขึ้นมาในความรู้สึกที่ไม่สามารถข่มมันเอาไว้ได้เมื่อเห็นคนที่ตัวเองแอบชอบมานานกำลังจะไปเป็นของคนอื่น"พี่ไปร์ทว่าชุดนี้สวยไหมคะ" ปัทหยิบชุดราตรีสีขาวงาช้างมายื่นให้คนตัวสูงดูแล้วเอ่ยถามออกไป"อืมสวยดี" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ"งั้นปัทเข้าไปลองก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวจะออกมาให้พี่ดู" ว่าจบปัทก็เอาชุดไปลองในห้องลองที่อยู่ไม่ไกล ก่อนที่นิสาจะเอ่ยขึ้น"เข้าไปดูชุดกันเถอะมะปราง" ว่าแล้วมะปรางก็ผละสายตาออกจากร่างสูงที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ จากนั้นเธอจึงเดินตามนิสาไปดูชุดแต่งงานที่อยู่ชั้นบน อนาวินไม่ได้เห็นคนตัวเล็กที่เดินเข้ามาเพราะเป็นจังหวะที่โทรศัพท์ของเขามีสายเรียกเข้ามาพอดี ดังนั้นเขาจึงก้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย'ฮัลโหล'เมื่อปัทลองชุดเสร็จก็ออกมาให้อนาวินช่วยดู "เป็นยังไงบ้างคะพี่ไปร์ท" ไปร์ทที่คุยโทรศัพท์เสร็จพอดีก็กดวางสายแล้วหันไปมองยังร่างเล็กของป

บ้านอังคณา"แม่!" ร่างสูงเดินเข้าบ้านมาแล้วเรียกคนเป็นแม่เสียงดังเพราะความร้อนใจ ก่อนจะหย่อนกายนั่งข้างคนเป็นแม่"อ้าวไปร์ท วันนี้ทำไมก่อนจะมาถึงไม่โทรมาบอกล่วงหน้าล่ะ" เขาไม่ตอบที่แม่ถามแต่กลับถามสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุด"แม่รู้ไหมว่ามะปรางไปไหน""ก็มะปรางอยู่กับลูกไม่ใช่เหรอ มาถามแม่แล้วแม่จะรู้ได้ยังไง" อังคณาเอ่ยออกไปด้วยสีหน้างงงวย"มะปรางกลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ" เขาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ามัวหมอง"อ้าวเหรอ แต่แม่ไม่รู้หรอกว่ามะปรางกลับบ้าน ว่าแต่...ลูกกับมะปรางมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า""มะปรางท้องครับก็เลยหนีผมกลับมา""ฮะ! มะปรางท้องแล้วงั้นเหรอ" อังคณาอุทานออกมาด้วยความตกใจและดีใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะมีหลาน"ครับ""แล้วทำไมมะปรางต้องหนีลูกมาด้วยล่ะ""ผมเคยพูดกับมะปรางว่าถ้าเขาท้องผมจะไม่รับผิดชอบครับ" พูดด้วยสีหน้าหงอย"เออ ก็สมควรแล้วแหละที่มะปรางจะหนีกลับบ้านมาน่ะ" อังคณาพูดซ้ำเติมคนเป็นลูกออกไป นางไม่ได้จะเข้าข้างลูกของตัวเองกับสิ่งที่เขาพูดกับมะปราง ผู้หญิงคนไหนก็รับไม่ได้หรอกถ้าผู้ชายบอกว่าจะไม่รับผิดชอบเด็กในท้อง"แม่อย่าซ้ำเติมผมได้ไหม ตอนนี้ผมยิ่งเ