5 มีเรื่องให้เครียด

บ้านนาลิน ตอนเย็น

เมื่อนาลินกลับมาถึงบ้านก็เห็นลูกน้องของเจ้าหนี้มารออยู่หน้าบ้าน และพวกเขามากันสามคน

"สวัสดีค่ะพี่ พวกพี่มาทำไมเหรอคะ"

"คุณโสมให้มาทวงหนี้"

"ทวงหนี้? ฉันเพิ่งจ่ายดอกเบี้ยไปเมื่อไม่กี่วันนี้เองนะคะ"

"คุณโสมต้องการเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกภายในสามวัน รวมทั้งหมดสองแสนบาท ถ้าเธอไม่สามารถนำเงินมาคืนคุณโสมได้ เธอก็ออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เลย"

"เจ้านายพี่จะยึดบ้านฉันเหรอ"

"ใช่"

"ฉันขอเวลาสักสองเดือนได้ไหมคะ ถ้าสามวันฉันคงหาไม่ทัน" ขอต่อรองไว้ก่อน เผื่อว่าอาจจะมีช่องทางหาเงินมาจ่ายหนี้ได้

"คุณโสมขีดเสันตายเอาไว้ว่าภายในสามวันเท่านั้น งั้นพวกฉันไปก่อนนะ เพราะจะไปทวงหนี้บ้านอื่นต่อ" ว่าแล้ว ชายทั้งสามคนก็พากันไปขึ้นรถและขับออกไป ปล่อยให้นาลินยืนอยู่ด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ ในสมองตื้อตันไปหมด ไม่รู้ว่าจะหาเงินจากที่ไหนตั้งสองแสนในเวลาจิมจวนแบบนี้

วันต่อมา

ด้วยความที่เมื่อคืนเครียดและคิดไม่ตกว่าจะหาเงินมาจ่ายหนี้ได้ยังไง วันนี้นาลินจึงไม่ไปเรียน ดังนั้นเธอจึงโทรไปบอกริชา

ตู๊ด~

'ว่าไงย่ะ'

'ริชาวันนี้เราไม่ไปเรียนนะ' พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

'เธอเป็นอะไรนาลิน ไม่สบายเหรอ'

'คือเรามีเรื่องให้เครียดน่ะ ก็เลยไม่อยากไปเรียน เพราะถึงไปเรียนก็ไม่เข้าสมองแน่ และเราก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปเรียนด้วย'

'เธอเครียดเรื่องอะไรนาลินบอกฉันมา เผื่อฉันอาจจะช่วยแก้ปัญหาให้เธอได้'

'เมื่อวานเจ้าหนี้มาทวงหนี้ถึงหน้าบ้าน'

'เธอไม่ได้จ่ายดอกเบี้ยให้เขาเหรอ'

'เราจ่ายทุกเดือน แต่เมื่อวานเขาบอกว่าให้เราคืนทั้งต้นทั้งดอก'

'เท่าไหร่นาลิน'

'สองแสนบาท'

'...' ริชาเงียบไปพร้อมกับใช้ความคิด

'ริชาทำไมถึงเงียบไปล่ะ'

'อ อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก'

'งั้นแค่นี้ก่อนนะริชา'

'เดี๋ยวอย่าเพิ่งวาง'

'ทำไมเหรอริชา'

'ฉันจะให้เธอยืมเงินไปจ่ายหนี้ทั้งหมด'

'ฮะ! เธอว่าอะไรนะ เธอจะให้เรายืมเงินตั้งสองแสนบาทงั้นเหรอ'

'ก็ใช่น่ะสิ เพื่อนเดือดร้อนฉันก็ต้องช่วยสิ'

'แต่เงินมันเยอะนะริชา'

'เยอะสำหรับเธอแต่มันน้อยสำหรับฉัน วันเดียวฉันช้อปปิ้งหมดไปมากกว่าสองแสนอีก'

'เรารู้ริชา แต่...'

'เดี๋ยวฉันจะโอนเงินสองแสนให้เธอไปจ่ายหนี้วันนี้เลย เธอจะได้ไม่ต้องเครียดตายไปซะก่อน ถ้าเธอตายไปฉันก็ไม่มีเพื่อนคบ เพราะคนที่คบฉันและจริงใจกับฉันก็มีแต่เธอเท่านั้นแหละ'

'ขอบใจเธอมากนะริชาที่ช่วยเรา'

'ไม่เป็นไร เอาเงินไปจ่ายหนี้ก่อน เดี๋ยวฉันจะบอกเธอว่าจะให้เธอช่วยฉันยังไง'

'ได้ๆ เรายินดีช่วยเธอ'

'เธอจะช่วยฉันได้ทุกอย่างตามที่ฉันขอใช่ไหมนาลิน'

'ใช่ๆ เธออยากให้เราช่วยอะไรก็บอกได้เลย เราพร้อมจะช่วยเธอ'

'โอเค งั้นฉันจะโอนเงินให้เธอเดี๋ยวนี้เลย ฉันวางสายแล้วนะนาลิน' จากนั้น นาลินก็กดวางสาย ก่อนจะมีข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าสองแสนบาทจากริชา

หลังจากที่นาลินเข้าเช็กยอดเงิน เธอจึงโทรไปหาเจ้าหนี้และจัดการโอนเงินไปเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับความเครียดที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนก็ได้หายไปเป็นปลิดทิ้ง

มหาวิทยาลัย วันต่อมา

"เป็นไงล่ะ พอหมดหนี้ก็โล่งเลยล่ะสิ" ริชาเอ่ยขึ้นเมื่อหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆนาลิน

"ใช่ รู้สึกโล่งมากๆเลย เราต้องขอบใจเธออีกครั้งนะริชาที่ช่วยเรา เราจะไม่ลืมบุญคุณของเธอเลยริชา"

"อีกไม่กี่วันเธอได้ตอบแทนบุญคุณฉันแน่นาลิน" ริชาเอ่ยพลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยน์

"ว่าแต่เธอมีอะไรให้เราช่วยเหรอ"

"พักเที่ยงฉันจะบอกเธอเองว่าเธอจะช่วยฉันยังไง" ริชาตอบพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ จนทำเอานาลินนึกตงิดใจ ก่อนอาจารย์จะก้าวเข้ามาอยู่หน้าห้องเรียน ดังนั้นเธอจึงหันไปสนใจอาจารย์ที่เริ่มทำการสอน