2 อยากหายตัว

เมื่อสองสาวมายืนอยู่ตรงหน้าของร่างสูงโดยเพื่อนของเขาอีกสองคนยืนอยู่ข้างละคน ริชาไม่รอช้าใช้ความแรดเอ่ยทักทายไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อที่มีสีหน้านิ่งอยู่

"สวัสดีค่ะพี่สรัน เจอกันอีกแล้วนะคะ" ริชาเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าแป้นแล้นอย่างเห็นได้ชัด จนทำเอาสรันลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ส่วนเพื่อนของเขาอีกสองคนก็ยิ้มมองมาทางเธอ พวกเขาชินเสียแล้วกับการที่มีผู้หญิงเข้าหาเพื่อนของพวกเขา

"พี่สรันกินข้าวเที่ยงหรือยังคะ ถ้ายังหนูขอไปกินพร้อมพี่นะคะ" ริชายังคงใช้ความแรดบวกกับความหน้าด้านเอ่ยปากชวน ผิดกับนาลินที่ตอนนี้อยากจะหายตัวออกไปจากตรงนี้เสียให้ได้ แต่ริชาก็จับมือเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"นะคะพี่สรัน ให้เกียรติพวกเราสองคนได้กินข้าวพร้อมพี่สักครั้งนะคะ" ริชาใช้น้ำเสียงและสายตาอ้อนวอนอย่างสุดความสามารถ

สรันที่ทนไม่ไหวจึงหันกลับมามองพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันไม่ชอบพวกแรด ทีหลังอย่ามาเข้าใกล้ฉันอีก จำเอาไว้" สรันเอ่ยพลางจ้องมองมายังริชาและนาลินซึ่งก้มหน้าอยู่จนคางเรียวฝังอยู่กลางหว่างอก ก่อนเจ้าของเรียวขายาวจะก้าวขาเดินออกไปอย่างไม่แยแส

หลังจากที่ชายหนุ่มออกไปจากตรงนั้นแล้ว นาลินที่ก้มหน้าอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับริชาที่ยังมองตามหลังสรันซึ่งเดินออกไปไกลแล้ว

"เธอไม่น่าลากเรามาด้วยเลยริชา เขาหาว่าเราแรดไปด้วยเลยเห็นไหม"

"เหอะน่า เธออย่าคิดมากสิ เธอรู้อยู่แก่ใจดีว่าเธอไม่ได้แรดอย่างที่เขาว่าสักหน่อย และเขาก็จำหน้าเธอไม่ได้ด้วย เธออย่าไปใส่ใจเลยนาลิน"

"งั้นก็ไปกินข้าวกันเถอะริชา เราหิวแล้ว"

"อืมไปกันเถอะ" จากนั้น สองสาวก็พากันไปยังโรงอาหารที่อยู่ไม่ไกล

โรงอาหาร

เมื่อสองสาวเข้ามาภายในโรงอาหารก็บังเอิญเจอกับสรันที่นั่งกินข้าวอยู่กับเพื่อน ริชาที่เห็นแบบนั้นจึงรีบไปซื้อข้าวมานั่งโต๊ะข้างๆที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ ก่อนที่นาลินจะพูดออกมา

"เราไปหาโต๊ะอื่นนั่งกันเถอะริชา เราไม่อยากนั่งโต๊ะนี้เลย"

"เธออย่ากลัวเกินเหตุไปเลยนาลิน แค่นั่งโต๊ะข้างๆเขาเอง ไม่ได้ไปนั่งโต๊ะเดียวกับพี่สรันเขาสักหน่อย" ว่าแล้ว นาลินก็วางจานข้าวลงบนโต๊ะ ก่อนจะหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆริชาและจัดการกินข้าวไป ส่วนริชานั้นหันไปมองแต่สรันไม่วางตา ข้าวแทบจะไม่ได้กิน เพราะมัวแต่มองเจ้าของร่างสูงที่นั่งหล่ออยู่โต๊ะข้างๆ

หลังจากที่สรันกับเพื่อนทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นทั้งสามหนุ่มก็ลุกออกไป ก่อนที่ริชากับนาลินจะลุกและก้าวตามหลังไปติดๆ

"เธอเดินไปคนเดียวเถอะริชา เราไม่อยากไปกับเธอแล้ว"

"ตามใจเธอแล้วกัน" ว่าจบ นาลินก็ปลีกตัวไปอีกทาง เพราะไม่อยากเดินไปกับริชาที่มัวแต่ตามตื๊อผู้ชายเป็นบ้าเป็นหลัง

เมื่อถึงเวลาเรียนในช่วงบ่าย นาลินก็เข้ามานั่งในห้องเรียนก่อนเวลา จากนั้นไม่กี่นาทีริชาก็เข้าห้องเรียนมา ก่อนจะหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆเธอ

"เฮ้อ...ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ" ริชาถอนหายใจอย่างทดท้อใจพลางเอ่ย

"เจ็บใจอะไรอีกล่ะริชา" นาลินหันถามริชาที่ทำสีหน้าเบื่อหน่ายอยู่

"เจ็บใจที่พี่สรันเขาไม่สนใจฉันเลย ทั้งๆที่ฉันก็ไม่ใช่คนขี้เหร่เลยสักนิด"

"เธอก็อย่าไปสนใจเขาสิ มีคนอื่นตั้งเยอะแยะนะริชาที่ไม่ใช่พี่สรันอะไรนั่น"

"แต่คนอื่นฉันไม่เคยรู้สึกชอบเหมือนกับที่ชอบพี่สรันเลยนิ แค่ฉันเห็นพี่สรันอยู่ไกลๆ น้ำในช่องคลอดฉันก็เดินแล้วละ"

"ริชา! เธอพูดอะไรออกมาน่ะ น่าเกลียด เดี๋ยวคนอื่นก็มาได้ยินหรอก" นาลินพูดปรามริชาที่พูดคำที่ไม่ควรพูดออกมา

"ได้ยินก็ได้ยินไปสิ ใครๆก็ต้องเอากันทั้งนั้นแหละ"

"เราไม่พูดกับเธอแล้วดีกว่า ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ" พูดจบ นาลินก็ส่ายหน้าเอือมระอาแล้วหันไปมองยังหน้าห้องเรียน เพราะไม่อยากจะพูดต่อเดี๋ยวจะไม่จบ