LOGINShare
7 เริ่มแผนการ
publish date:
2026-04-13 14:55:09วันต่อมา
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ริชาไปรับนาลินที่บ้านแล้วมาเรียนพร้อมกัน รถหรูของริชาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังลานจอดรถที่จอดประจำ ทันใดนั้นรถสปอร์ตคันหรูสีดำของสรันก็ขับเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยพอดี ริชาที่เห็นเช่นนั้นจึงหันบอกกับนาลินที่นั่งอยู่เบาะข้างทันที "รถพี่สรันมาโน่นแล้ว เธอรอพี่สรันอยู่ตรงนี้นะ แล้วเริ่มแผนการได้เลย ส่วนฉันจะไปรอเธอที่คณะ" "เธออย่าเพิ่งไปสิริชา เรากลัว" "ไม่ต้องกลัวนาลิน เธอต้องนึกถึงเงินที่เธอยืมฉันไปสิ แล้วเธอจะไม่กลัว เธอต้องคิดสิว่าถ้าฉันไม่ให้เงินเธอไปใช้หนี้วันนั้น ป่านนี้เธอก็ไม่มีบ้านที่จะซุกหัวนอนแล้ว ดังนั้นเธอต้องทำหน้าด้านเข้าไว้ เข้าใจไหม" ริชาพูดขู่แต่แฝงไว้ด้วยการให้กำลังใจอยู่เนืองๆ "อืม" นาลินพยักหน้ารับคำ ทว่าภายในใจสั่นระรัวเหมือนตีกลอง "งั้นฉันไปก่อนนะ" พูดจบ ริชาก็เปิดประตูออกจากรถไป นาลินก้าวขาลงจากรถตาม จากนั้นริชาก็ก้าวฉับๆไปยังตึกคณะที่ตัวเองเรียน ก่อนที่รถหรูของสรันจะขับเคลื่อนเข้ามาจอดใกล้ๆกับที่นาลินยืนอยู่ ประตูรถหรูถูกเปิดออกมาพร้อมกับเรียวขายาวก้าวออกจากรถแล้วมายืนอยู่ตรงหน้าเธอที่ยืนก้มหน้าบีบมือของตัวเองอยู่ด้วยความรู้สึกกดดันทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะพูดว่ายังไงดี แต่ทว่า... "เพื่อนเธอไปไหนซะล่ะ ถึงได้มายืนเซ่ออยู่คนเดียว" เสียงทุ้มของสรันเอ่ยถามยังหญิงสาวที่มัวแต่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้า "เอ่อ...คือ...ริชาเข้าไปในคณะแล้วค่ะ" "แล้วทำไมเธอถึงไม่เข้าไปพร้อมเพื่อนของเธอล่ะ" "คือ...นาลินลืมของไว้ในรถก็เลยออกมาเอาค่ะ" "เวลาพูดกับคนต้องมองหน้าด้วยสิ ไม่ใช่มัวแต่ก้มหน้าอย่างเดียว บนพื้นมีอะไรให้น่ามองนักหรือไง ถึงได้มองอยู่ได้" "ขอโทษค่ะ" ว่าแล้ว นาลินก็ค่อยๆช้อนสายตาขึ้นมามองยังร่างสูงที่ยืนจ้องมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่เธอจะค่อยๆระบายยิ้มอ่อนๆให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า "จะเข้าไปข้างในเลยไหม" เขาถามด้วยสีหน้าราบเรียบ "เข้าค่ะ" "งั้นก็เข้าไปสิ จะยืนบื้ออยู่ทำไม" "เอ่อ...พี่สรันคะ นาลินขอถามอะไรพี่สรันหน่อยจะได้ไหมคะ" เธอรวบรวมความกล้าแล้วถามออกไป "ถามอะไร" "พี่สรันมี...เอ่อ...มี ฟ แฟนหรือยังคะ" ถามจบ เธอก็ก้มหน้างุดทันทีด้วยความรู้สึกกระดากอาย "หึ ถามทำไม" เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยถาม "นาลินอยากรู้ค่ะ" "เพื่อนเธอใช้ให้มาถามเหรอ" "เปล่าค่ะ นาลินอยากรู้เองค่ะ" "เธอชอบฉันเหรอถึงได้ถาม" "เอ่อ...ค่ะ นาลินชอบพี่สรันค่ะ" เธอตอบกลับไปทั้งที่ฝืนใจตัวเอง แต่ก็ต้องทำเพราะเอาเงินริชาไปใช้หนี้หมดแล้ว ดังนั้นริชาบอกให้ทำก็ต้องทำ ถึงแม้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ตอนนี้จะฝืนกับความรู้สึกของตัวเองก็ตาม "ถ้าฉันบอกว่าฉันยังไม่มีแฟน เธออยากจะเป็นแฟนกับฉันหรือไง" "ถ้าเป็นไปได้ก็ดีค่ะ" เธอตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อไม่สมกับคนที่ขอใครเป็นแฟนเลย และไม่ได้คาดหวังด้วยว่าเขาจะตอบตกลง "ตกลง ฉันจะลองคบเธอเป็นแฟนดูก็แล้วกัน" "ฮะ! ทำไมถึงตอบตกลงง่ายจังล่ะคะ" เธอเงยหน้าถามด้วยความแปลกประหลาดใจและตกใจไม่อยากจะเชื่อ ก็ไหนเขาบอกว่าไม่ชอบคนแรดไง แล้วทำไมถึงยอมตกลงเป็นแฟนกับเธออย่างง่ายดายล่ะ "ฉันก็อยากลองคบใครเป็นแฟนดูบ้าง" "อ อ๋อค่ะ" เธอรับคำด้วยสีหน้างงๆ "นับจากวันนี้ไปเธอเป็นแฟนฉันแล้วนะ ตกลงไหม" "เอ่อ...คือ ตกลงก็ได้ค่ะ" เธอเอ่ยออกไปพร้อมรอยยิ้มแห้งๆทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วน "เธอพูดเหมือนไม่เต็มใจอยากเป็นแฟนกับฉันอย่างนั้นแหละ" "นาลินเต็มใจค่ะ" "งั้นเย็นนี้ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน" "ไม่เป็นไรค่ะ นาลินกลับเองได้ พี่สรันอย่าลำบากเลยค่ะ" "เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้ว เพราะฉะนั้นคนที่เป็นแฟนกันก็ต้องไปรับไปส่งกันสิ" "นาลินเกรงใจค่ะ" "ตกลงเธออยากเป็นแฟนกับฉันจริงหรือเปล่า" "จริงค่ะ" "งั้นตอนเย็นเธอมารอฉันที่รถก็แล้วกัน" "ได้ค่ะ" "งั้นเธอก็ไปเรียนสิ ฉันก็จะเข้าเรียนแล้วเหมือนกัน" "นาลินขอตัวไปเรียนนะคะพี่สรัน" "อืม" ว่าแล้ว นาลินก็เร่งสาวเท้าออกไปจากตรงนั้นด้วยความร้อนใจ เพราะต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกกับริชา
Latest chapter
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 30 รักแรก รักเดียว รักสุดท้าย NC20+ (จบ)
คอนโด ด้วยความที่สรันโหยหาคนตัวเล็กมานาน เมื่อประตูคอนโดปิดลงสรันก็จัดการถอดชุดเดรสของนาลินออกไปจนร่างของเธอเปลือยเปล่า "จะทำเลยเหรอคะพี่สรัน" "อืม yedก่อนแล้วค่อยคุยกัน" ว่าจบ สรันก็อุ้มร่างสวยที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดเข้าไปในห้องนอนแล้ววางลงบนเตียง เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าสวย เลื่อนลงมามองสองเต้าอวบอิ่ม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงเนินเนื้ออวบสวยเกลี้ยงเกลาที่เขาหลงใหลคลั่งไคล้ สรันอดใจยังไม่ดูดเลียเนินเนื้อนูนก่อน เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตริมฝีปากสีหวาน ขบเม้มเบาๆทั้งกลีบปากบนและกลีบปากล่างอย่างนุ่มนวล เรียวลิ้นหนาแทรกเข้าไปยังโพรงปากหอมหวานก่อนจะตวัดพันเกี่ยวกับลิ้นเล็กและสอดประสานกันอย่างเมามันจนทั้งคู่ส่งเสียงครางออกมา "อื้ม..." "อื้ม..." มือใหญ่คอยฟอนเฟ้นสองเต้ากลมกลึงสลับเปลี่ยนไปมา โดยนาลินเองก็แอ่นอกเข้าหามือสากด้วยความต้องการ เรียวปากหนาถอนจูบออกมาจากเรียวปากสีหวานของนาลินพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นขาวเนียนสลับไปมาทั้งสองข้าง สรันค่อยๆเคลื่อนตัวลงมาโดยลิ้นหนาสัมผัสผิวกายนวลเนียนลงมาเรื่อยๆจนถึงสองเต้าอวบใหญ่ ริมฝีปากหยักได้ร
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 29 ไม่ได้หนี
"เชิญนั่งก่อนสิคะพี่สรัน พี่สรันมาที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ" หลังจากหายจากอาการตกใจแล้ว ริชาก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี จากนั้นสรันก็นั่งลง ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ "นาลินมาที่นี่หรือเปล่า" "ไม่ได้มาค่ะ" "แล้วนาลินได้โทรมาหาเธอหรือเปล่า" "หนูกับนาลินไม่ได้ติดต่อกันมาสามวันแล้วค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะพี่สรัน" "นาลินไม่ได้อยู่ที่คอนโด ฉันโทรหานาลินเท่าไหร่ก็โทรไม่ติด ฉันไปหานาลินที่บ้านแต่นาลินไม่ได้อยู่ที่บ้าน เธอพอจะรู้ไหมว่านาลินจะไปไหนได้บ้าง" "หนูก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะพี่สรัน" "อืม งั้นฉันกลับก่อนนะ" พูดจบ สรันก็ลุกออกจากโซฟาแล้วทำท่าจะก้าวออกไป ทว่า "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่สรัน" "มีอะไร" สรันหันถามพลางขมวดคิ้วนึกสงสัย "เมื่อสามปีก่อนเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแผนของหนูเองค่ะ ด้วยความเอาแต่ใจของหนู หนูจึงขู่และบังคับให้นาลินไปขอพี่สรันเป็นแฟน นาลินมีหนี้ที่พ่อยืมไว้ และนาลินต้องจ่ายดอกเบี้ยทุกเดือน แล้วอยู่ๆเจ้าหนี้บังคับให้นาลินจ่ายทั้งต้นทั้งดอกภายในสามวัน รวมแล้วก็สองแสนบาท ถ้าไม่อย่างนั้นเขาจะยึดบ้านของนาลิน พอหนูรู้หนูจึงให้นาลินยืมเงินไปจ่ายหนี้ก่อน พอหลังจากนั้นหนูก็บังคับ
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 28 ลางสังหรณ์
หกเดือนต่อมา ครบกำหนดเวลาหกเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน และสามเดือนเต็มกับการที่สรันทำดีกับนาลิน เขาพาเธอออกไปกินข้าวนอกบ้านบ่อยๆ เขาเอาอกเอาใจเธอสารพัดหวังให้เธอกลับมาเชื่อใจเขาอีกครั้ง แต่ทว่านาลินก็ยังมีท่าทีกับเขาเหมือนเดิมคือเธอจะไม่พูดกับเขาก่อน ต้องให้เขาพูดหรือถามก่อนเธอถึงจะพูดด้วย เนื่องจากว่าความรู้สึกที่เสียไปแล้วนั้นกว่าจะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มันไม่ง่ายเลย เธอพยายามทำใจให้ลืม แต่คำพูดของเขานั้นมันก็แวบเข้ามาในหัวเธอเป็นระยะๆจนทำให้ความรู้สึกของเธอดรอปลงทุกทีเมื่อคำพูดที่เขาเคยต่อว่าเธอย้อนเข้ามาในสมอง สรันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนแล้วเข้าไปสวมกอดร่างบอบบางของนาลินที่กำลังดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบตึงอยู่ พร้อมกับหอมแก้มนุ่มๆไปหนึ่งที หมับ! ฟอดด "อุ๊ย! คุณสรัน" นาลินที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ถึงกับตกใจเมื่อคนตัวสูงกอดและหอมแก้มของเธอจากทางด้านหลัง ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขากอดและหอมแก้มเธอทุกวัน ก่อนออกไปทำงานตอนเช้าเขาจะกอดและหอมแก้มเธอทุกครั้ง พอกลับมาตอนเย็นเขาก็กอดและหอมแก้มเธออีก และรวมไปถึงก่อนนอนด้วย นาลินคิดในใจว่าเขาไม่เบื่อบ้างหรือไง "เมียใครหอมจังครับ" "ไม่รู้
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 27 แฟนตัวจริง เมียตัวจริง
ตอนเย็น เมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องมา ก่อนจะพากันไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของสรัน ย้อนกลับไปเมื่อตอนเที่ยง ตู๊ด~ 'ว่าไงลูก' 'วันนี้ตอนเย็นผมจะเข้าไปกินข้าวที่บ้านนะครับ' 'ลูกจะพาหนูพลอยใสมาด้วยใช่ไหม' 'ไม่ใช่พลอยใสครับ แต่เป็นแฟนของผมหรือลูกสะใภ้ของพ่อกับแม่นั่นแหละ เธอชื่อนาลินครับ' 'ลูกมีแฟนแล้วเหรอ แล้วมีตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมแม่ถึงไม่เคยรู้เลย' 'แม่จะรู้ได้ยังไงล่ะครับก็ในเมื่อผมยังไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย' 'แล้วหนูพลอยใสล่ะ' 'พลอยใสเป็นได้แค่เลขาของผมเท่านั้นแหละครับแม่ เป็นมากกว่านั้นไม่ได้หรอก' 'อ๋อ ถ้าอย่างนั้นแม่จะเตรียมอาหารไว้ต้อนรับลูกสะใภ้ก็แล้วกันนะลูก' 'งั้นแค่นี้นะครับแม่ เอาไว้ตอนเย็นเจอกัน แม่ช่วยโทรไปบอกพ่อให้ด้วยนะครับ" 'ได้ๆ เดี๋ยวแม่จะโทรไปบอกพ่อว่าตอนเย็นให้รีบกลับบ้านมารอต้อนรับลูกสะใภ้' 'ครับแม่ งั้นผมวางสายแล้วนะครับ' บ้านสรัน ทันทีที่รถหรูของสรันเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้านหลังใหญ่ นาลินที่นั่งอยู่เบาะข้างก็หันถามเขาทันที และเธอรู้ว่าที่นี่คงเป็นบ้านของเขาถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยมาก็ตาม "ไหนคุณบอกว่าจะพานาลินไปกินข้าวไงคะ แล้ว
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 26 ไม่อยากให้จากไปอีกแล้ว
สี่เดือนต่อมา เป็นเวลาสี่เดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน โดยหนึ่งเดือนให้หลังมานี้สรันจะเข้ามานอนกับนาลินทุกคืนและกอดเธอทุกคืน ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขาดูเปลี่ยนไปมาก เขาไม่พูดจาร้ายๆใส่เธอเหมือนเมื่อสามเดือนก่อน เขาเข้าครัวทำอาหารเองทุกวันก่อนออกไปทำงาน ทว่านาลินก็ยังไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจกับสิ่งที่เขาทำ เพราะตั้งแต่วันแรกที่เจอเขาที่โรงพยาบาลแล้วพาเธอมาที่นี่ เธอยังจำได้ดีว่าเขาทำอะไรกับเธอบ้าง รวมไปถึงคำพูดของเขาที่เสียดแทงหัวใจเธอมาตลอดสามเดือน ช่วงแรกๆเธอก็พอจะทำใจได้บ้างเพราะคิดว่าตัวเองเคยทำร้ายจิตใจเขามาก่อนเธอจึงทนให้เขาว่า แต่พอหลังๆมาคำพูดของเขาดูจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนเธอรู้สึกว่าใจเธอรับไม่ไหวแล้ว อย่าคิดว่าแค่มาทำดีกับเธอแค่เดือนเดียวแล้วเธอจะลืมได้ง่ายๆ เขาเป็นคนพูดไม่ได้จำและไม่ได้เจ็บเหมือนเธอ แต่เธอเป็นคนฟังยังจำได้ไม่เคยลืม พอนึกถึงคำที่เขาต่อว่าเธอทีไรหัวใจก็ยังมีความรู้สึกชาวาบขึ้นมาทุกที "ฉันไปทำงานก่อนนะ ตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา" หลังจากที่ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วสรันก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมา เมื่อเห็นว่านาลินนั่งอยู่ในห้องรับแขก เรียวปากหยักสวยจึงเอ่ยบอ
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 25 ไม่ใช่คนใจง่าย
20.50 น. สรันจำเป็นต้องหน้าด้านเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของนาลินอีกครั้ง จึงเห็นว่าเธอนอนดูโทรศัพท์อยู่บนเตียง นาลินที่เห็นร่างสูงเปิดประตูเข้ามาจึงวางโทรศัพท์ลง ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยถามออกไป "คุณจะเข้ามาทำไมอีกคะ" "คือ...ฉันจะเข้ามานอนกับเธอด้วย" "คุณมีอะไรกับนาลินมาห้าคืนแล้วนะคะ" "ฉันแค่เข้ามานอนเฉยๆ แต่ไม่ได้จะทำอะไรหรอก ขอนอนแบบเมื่อคืนไง" "นาลินอยากนอนคนเดียว" "ฉันขอนอนด้วยนะ" "ไม่" "เถอะนะ ฉันรู้สึกว่าฉันชอบนอนห้องนี้มากกว่าห้องโน้นซะอีก" "ผีเข้าหรือไง" "ฉันผีออกแล้วต่างหากล่ะ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นาลินเห็นในรอบสามเดือนที่อยู่กับเขา แต่อย่านึกนะว่าแค่ยิ้มให้แล้วเธอจะญาติดีด้วย พูดทำร้ายจิตใจเธอมาตั้งเท่าไหร่ มายิ้มให้แค่นี้คิดว่าเธอจะดีใจเหรอ ไม่หรอกอย่าพยายามเลย "ถ้าคุณอยากนอนห้องนี้คุณก็นอนไป แต่นาลินไม่อยากนอนกับคุณ" พูดจบ นาลินก็หยิบหมอนกับผ้าห่มเพื่อไปนอนบนโซฟาในห้องรับแขก "เธอจะไปนอนที่ไหน" "ห้องรับแขกค่ะ" "งั้นฉันจะไปนอนห้องรับแขกกับเธอด้วย" "คุณบ้าไปแล้วเหรอคุณสรัน ทำไมอยู่ๆถึงได้มาทำตัวติดนาลินแบบนี้" "ฉันหายบ้าแล้วต่างหากล่ะ" "จะบ
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 22 เหน็บแนม
ห้างสรรพสินค้า เมื่อสองสาวเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้า ริชาจึงหันไปพูดกับนาลินที่เดินอยู่ข้างตัวเอง "ฉันอยากไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยไปช้อปปิ้งกัน" "เอางั้นก็ได้ แล้วเธออยากกินอะไรล่ะ" นาลินถาม "วันนี้ฉันอยากกินสเต็กน่ะ" "งั้นก็ไปร้านสเต็กกัน" จากนั้น สองสาวก็พากันไปยังร้านสเต็กที่อยู่ชั้นถัดไป เมื
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 20 อยากให้เขายกโทษให้
สองเดือนต่อมา เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน ในระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมานี้สรันก็ยังมีท่าทีมึนตึงกับเธอเหมือนเดิม ไม่เคยมีรอยยิ้มให้เธอเหมือนตอนที่เป็นแฟนปลอมกัน เขาจะเข้ามามีอะไรกับเธอติดต่อกันสามวันและหยุดหนึ่งวัน หรือบางทีก็ติดต่อกันสี่วันรวดก็มี พอเสร็จเรื่องนั้นเขาก็กลับไปนอนห้องข
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 15 ความแค้นที่สะสมก่อตัวขึ้น
ตอนเที่ยง แกร่ก! ภูเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของสรันพร้อมพูดแซว "สวัสดีครับว่าที่ท่านประธาน" "มาทำไม" สรันแซวเล่นกลับไป "คิดถึงมึงก็เลยมาหา" ว่าแล้ว ภูก็ทิ้งตัวนั่งลงยังโซฟาตัวหรูที่วางอยู่ไม่ไกลกับโต๊ะทำงานของสรัน "มึงกินข้าวมายัง" "ยัง กูกะว่าจะชวนมึงออกไปกินอยู่นี่แหละ แต่มึงเป็นคนจ่ายตัง
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 13 ขาดกัน
หกเดือนต่อมา มหาวิทยาลัย ตอนเย็น เป็นเวลาหกเดือนแล้วที่สรันกับนาลินอาศัยอยู่ในคอนโดเดียวกัน ตอนนี้สรันก็เรียนจบแล้ว ส่วนนาลินนั้นก็จบปีหนึ่งแล้วเหมือนกัน และมันถึงเวลาแล้วที่นาลินจะต้องบอกเลิกสรัน "วันนี้แล้วสินะที่เธอจะต้องบอกเลิกกับพี่สรัน" ริชาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนกับนาลินเอ่ยขึ้น "อือ"
You may also like
So Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้208.9K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI77.2K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่237.2K viewsเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.0K viewsMy Baddy รักเพื่อนผิดไหม
ไข่ดาวเบคอน109 viewsเมียช่างสัก [PWP] + [BDSM] + [NC30+]
ณ ธารา105 viewsท่านประธานกู้ ภรรยาบล็อกคุณแล้ว
เฉียวสิบเอ็ด267 viewsพัง
โนเนจัง3.0K views
