LOGINShare
6 ไม่คิดที่จะทำ
publish date:
2026-04-13 14:54:16ตอนเที่ยง
หลังจากที่นาลินกับริชารับประทานอาหารกันเสร็จแล้วก็พากันมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่มักจะนั่งกันประจำ ก่อนที่ริชาจะหันบอกกับนาลิน "เมื่อวานเธอรับปากว่าจะช่วยฉันใช่ไหมนาลิน" "ใช่ แล้วเธอจะให้เราช่วยอะไรล่ะ" นาลินถามด้วยใบหน้าแช่มชื่นพร้อมที่จะช่วย "ฉันจะให้เธอไปตื๊อพี่สรันอย่างที่ฉันเคยทำ" "ฮะ! เธอจะให้เราไปตื๊อพี่สรันอะไรนั่นเหรอ เราไม่เอาด้วยหรอกริชา" นาลินอุทานด้วยความตกใจพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ "เธอรับปากฉันแล้วนะนาลินว่าจะช่วย" "เรื่องอื่นเราช่วยเธอได้ แต่เรื่องนี้เราช่วยเธอไม่ได้หรอกริชา" "เธออย่าผิดคำพูดสินาลิน คำว่าช่วยเธอต้องไม่เลือกสิ ถ้ารับปากว่าช่วยก็คือช่วย เพราะเมื่อวานเธอไม่ได้มีข้อแม้นะ" ริชาใช้ความหัวหมอเข้าช่วย "แล้วทำไมเธอจะต้องให้เราทำเรื่องแบบนั้นด้วยล่ะ เธอก็รู้ว่าเราไม่สามารถทำได้ เรื่องไปตื๊อผู้ชายเราไม่เคยทำ และไม่คิดที่จะทำด้วย" "ฉันอยากแก้แค้นพี่สรัน ฉันอยากให้พี่สรันเจ็บเหมือนกับที่ฉันเจ็บ" "แล้วการที่ให้เราไปตื้อเขา เรียกว่าเป็นการแก้แค้นยังไงเหรอ" "ฉันจะให้เธอไปตื๊อพี่สรัน และขอพี่สรันเป็นแฟน ถ้าเขายอมรับเธอเป็นแฟน นั่นแหละตรงตามเป้าหมายที่ฉันวางไว้" "ยังไงเหรอริชา" "ถ้าพี่สรันยอมรับเธอเป็นแฟน นั่นก็เท่ากับว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธอเหมือนกับที่เขารังเกียจฉัน ถ้าเขายอมเป็นแฟนกับเธอ เธอจะต้องทำให้พี่สรันชอบเธอและรักเธอให้ได้ พอหลังจากนั้นเธอก็บอกเลิกเขาดื้อๆในวันที่เขาเรียนจบ" "เธอคิดเหรอว่าเขาจะชอบเรา เขาบอกอยู่ว่าไม่ชอบพวกแรด ถ้าเราไปตื๊อเขาก็เท่ากับว่าเราแรดในสายตาเขานั่นแหละ" "มันต้องเสี่ยงดู" เธอก็อยากเสี่ยงดู พี่สรันไม่สนใจเธอก็จริง แต่ไม่แน่เขาอาจจะสนใจนาลินบ้างก็เป็นไปได้ เพราะนาลินไม่ได้แรดเหมือนเธอ ถึงนาลินจะแกล้งแรดใครก็ดูออกว่าแรดปลอมๆ ไม่ได้แรดจริงเหมือนเธอ "แบบนี้มันเข้าข่ายหลอกลวงนะริชา" "เขาไม่ได้รู้นี่ว่าเธอไปหลอกเขา พอถึงเวลาก็แค่บอกเลิก และบอกว่าไม่ได้ชอบเขาแล้วก็เท่านั้น" "แต่เราไม่อยากทำ" "เธอต้องทำนาลิน เพราะเธอรับเงินฉันไปแล้ว" เธอพูดไปตามประสาคุณหนูเอาแต่ใจ "ริชา..." นาลินมีสีหน้าลำบากใจและรู้สึกหนักใจไม่ใช่น้อย ไม่คิดเลยว่าริชาจะให้ช่วยเรื่องแบบนี้ ซึ่งมันเป็นงานยากมากสำหรับเธอ เข็นครกขึ้นภูเขายังง่ายกว่า "ถ้าเธอไม่ช่วย งั้นก็เอาเงินสองแสนคืนฉันมา ถ้าเธอไม่คืนเงินฉัน ฉันจะเลิกคบกับเธอ และจะบอกใครต่อใครในห้องเรียนว่าเธอโกงเงินฉัน" เธอขู่ไปอย่างนั้น ใครจะกล้าทำกับเพื่อนที่ดีและน่าสงสารได้ลงคอกันล่ะ "เรา...ต้องเริ่มยังไงเหรอริชา" มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจำเป็นต้องทำตามที่ได้รับปากไว้กับริชาเมื่อวาน "เธอต้องไปดักรอพี่สรัน แล้วเข้าไปทักเขาและบอกว่าชอบเขา จากนั้นก็ขอเขาเป็นแฟน" "ขอเป็นแฟนเลยเหรอริชา" "ใช่ เพราะยังเหลือเวลาอีกแค่เทอมเดียวแล้วที่พี่สรันจะเรียนจบ ดังนั้นเราต้องรีบจัดการ" "เราไม่กล้าไปคนเดียว" "ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง แต่ฉันจะคอยดูเธออยู่ห่างๆเพื่อไม่ให้พี่สรันเห็น" "แล้วจะเริ่มกันเมื่อไหร่ล่ะ" "พรุ่งนี้" "พรุ่งนี้เลยเหรอ" "ก็ฉันบอกอยู่นี่ไงว่ารีบ จะชักช้าอยู่ไม่ได้ ถ้าปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไป พี่สรันก็เรียนจบและฉันก็ไม่ได้แก้แค้นเขาน่ะสิ" "เธอแค้นที่เขาไม่สนใจเธอ ถึงขนาดต้องใช้วิธีนี้เลยเหรอริชา" "วิธีนี้แหละเป็นวิธีเดียวที่จะเอาคืนคนหยิ่งอย่างพี่สรันได้" "เฮ้อ เราคงไม่มีทางเลือกอื่นใช่ไหมริชา" "ใช่ และทางเลือกเดียวของเธอคือไปขอพี่สรันเป็นแฟน" "เอางั้นก็ได้" เธอรับคำแบบฝืนใจสุดๆ "นี่ก็ถึงเวลาอาจารย์เข้าสอนแล้ว เราไปเรียนกันเถอะ" ริชาเอ่ย "อืม" ว่าจบ สองสาวก็ลุกจากม้าหินอ่อนแล้วขึ้นอาคารเรียนไป
Latest chapter
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 30 รักแรก รักเดียว รักสุดท้าย NC20+ (จบ)
คอนโด ด้วยความที่สรันโหยหาคนตัวเล็กมานาน เมื่อประตูคอนโดปิดลงสรันก็จัดการถอดชุดเดรสของนาลินออกไปจนร่างของเธอเปลือยเปล่า "จะทำเลยเหรอคะพี่สรัน" "อืม yedก่อนแล้วค่อยคุยกัน" ว่าจบ สรันก็อุ้มร่างสวยที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดเข้าไปในห้องนอนแล้ววางลงบนเตียง เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าสวย เลื่อนลงมามองสองเต้าอวบอิ่ม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงเนินเนื้ออวบสวยเกลี้ยงเกลาที่เขาหลงใหลคลั่งไคล้ สรันอดใจยังไม่ดูดเลียเนินเนื้อนูนก่อน เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตริมฝีปากสีหวาน ขบเม้มเบาๆทั้งกลีบปากบนและกลีบปากล่างอย่างนุ่มนวล เรียวลิ้นหนาแทรกเข้าไปยังโพรงปากหอมหวานก่อนจะตวัดพันเกี่ยวกับลิ้นเล็กและสอดประสานกันอย่างเมามันจนทั้งคู่ส่งเสียงครางออกมา "อื้ม..." "อื้ม..." มือใหญ่คอยฟอนเฟ้นสองเต้ากลมกลึงสลับเปลี่ยนไปมา โดยนาลินเองก็แอ่นอกเข้าหามือสากด้วยความต้องการ เรียวปากหนาถอนจูบออกมาจากเรียวปากสีหวานของนาลินพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นขาวเนียนสลับไปมาทั้งสองข้าง สรันค่อยๆเคลื่อนตัวลงมาโดยลิ้นหนาสัมผัสผิวกายนวลเนียนลงมาเรื่อยๆจนถึงสองเต้าอวบใหญ่ ริมฝีปากหยักได้ร
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 29 ไม่ได้หนี
"เชิญนั่งก่อนสิคะพี่สรัน พี่สรันมาที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ" หลังจากหายจากอาการตกใจแล้ว ริชาก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี จากนั้นสรันก็นั่งลง ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ "นาลินมาที่นี่หรือเปล่า" "ไม่ได้มาค่ะ" "แล้วนาลินได้โทรมาหาเธอหรือเปล่า" "หนูกับนาลินไม่ได้ติดต่อกันมาสามวันแล้วค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะพี่สรัน" "นาลินไม่ได้อยู่ที่คอนโด ฉันโทรหานาลินเท่าไหร่ก็โทรไม่ติด ฉันไปหานาลินที่บ้านแต่นาลินไม่ได้อยู่ที่บ้าน เธอพอจะรู้ไหมว่านาลินจะไปไหนได้บ้าง" "หนูก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะพี่สรัน" "อืม งั้นฉันกลับก่อนนะ" พูดจบ สรันก็ลุกออกจากโซฟาแล้วทำท่าจะก้าวออกไป ทว่า "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่สรัน" "มีอะไร" สรันหันถามพลางขมวดคิ้วนึกสงสัย "เมื่อสามปีก่อนเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแผนของหนูเองค่ะ ด้วยความเอาแต่ใจของหนู หนูจึงขู่และบังคับให้นาลินไปขอพี่สรันเป็นแฟน นาลินมีหนี้ที่พ่อยืมไว้ และนาลินต้องจ่ายดอกเบี้ยทุกเดือน แล้วอยู่ๆเจ้าหนี้บังคับให้นาลินจ่ายทั้งต้นทั้งดอกภายในสามวัน รวมแล้วก็สองแสนบาท ถ้าไม่อย่างนั้นเขาจะยึดบ้านของนาลิน พอหนูรู้หนูจึงให้นาลินยืมเงินไปจ่ายหนี้ก่อน พอหลังจากนั้นหนูก็บังคับ
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 28 ลางสังหรณ์
หกเดือนต่อมา ครบกำหนดเวลาหกเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน และสามเดือนเต็มกับการที่สรันทำดีกับนาลิน เขาพาเธอออกไปกินข้าวนอกบ้านบ่อยๆ เขาเอาอกเอาใจเธอสารพัดหวังให้เธอกลับมาเชื่อใจเขาอีกครั้ง แต่ทว่านาลินก็ยังมีท่าทีกับเขาเหมือนเดิมคือเธอจะไม่พูดกับเขาก่อน ต้องให้เขาพูดหรือถามก่อนเธอถึงจะพูดด้วย เนื่องจากว่าความรู้สึกที่เสียไปแล้วนั้นกว่าจะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มันไม่ง่ายเลย เธอพยายามทำใจให้ลืม แต่คำพูดของเขานั้นมันก็แวบเข้ามาในหัวเธอเป็นระยะๆจนทำให้ความรู้สึกของเธอดรอปลงทุกทีเมื่อคำพูดที่เขาเคยต่อว่าเธอย้อนเข้ามาในสมอง สรันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนแล้วเข้าไปสวมกอดร่างบอบบางของนาลินที่กำลังดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบตึงอยู่ พร้อมกับหอมแก้มนุ่มๆไปหนึ่งที หมับ! ฟอดด "อุ๊ย! คุณสรัน" นาลินที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ถึงกับตกใจเมื่อคนตัวสูงกอดและหอมแก้มของเธอจากทางด้านหลัง ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขากอดและหอมแก้มเธอทุกวัน ก่อนออกไปทำงานตอนเช้าเขาจะกอดและหอมแก้มเธอทุกครั้ง พอกลับมาตอนเย็นเขาก็กอดและหอมแก้มเธออีก และรวมไปถึงก่อนนอนด้วย นาลินคิดในใจว่าเขาไม่เบื่อบ้างหรือไง "เมียใครหอมจังครับ" "ไม่รู้
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 27 แฟนตัวจริง เมียตัวจริง
ตอนเย็น เมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องมา ก่อนจะพากันไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของสรัน ย้อนกลับไปเมื่อตอนเที่ยง ตู๊ด~ 'ว่าไงลูก' 'วันนี้ตอนเย็นผมจะเข้าไปกินข้าวที่บ้านนะครับ' 'ลูกจะพาหนูพลอยใสมาด้วยใช่ไหม' 'ไม่ใช่พลอยใสครับ แต่เป็นแฟนของผมหรือลูกสะใภ้ของพ่อกับแม่นั่นแหละ เธอชื่อนาลินครับ' 'ลูกมีแฟนแล้วเหรอ แล้วมีตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมแม่ถึงไม่เคยรู้เลย' 'แม่จะรู้ได้ยังไงล่ะครับก็ในเมื่อผมยังไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย' 'แล้วหนูพลอยใสล่ะ' 'พลอยใสเป็นได้แค่เลขาของผมเท่านั้นแหละครับแม่ เป็นมากกว่านั้นไม่ได้หรอก' 'อ๋อ ถ้าอย่างนั้นแม่จะเตรียมอาหารไว้ต้อนรับลูกสะใภ้ก็แล้วกันนะลูก' 'งั้นแค่นี้นะครับแม่ เอาไว้ตอนเย็นเจอกัน แม่ช่วยโทรไปบอกพ่อให้ด้วยนะครับ" 'ได้ๆ เดี๋ยวแม่จะโทรไปบอกพ่อว่าตอนเย็นให้รีบกลับบ้านมารอต้อนรับลูกสะใภ้' 'ครับแม่ งั้นผมวางสายแล้วนะครับ' บ้านสรัน ทันทีที่รถหรูของสรันเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้านหลังใหญ่ นาลินที่นั่งอยู่เบาะข้างก็หันถามเขาทันที และเธอรู้ว่าที่นี่คงเป็นบ้านของเขาถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยมาก็ตาม "ไหนคุณบอกว่าจะพานาลินไปกินข้าวไงคะ แล้ว
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 26 ไม่อยากให้จากไปอีกแล้ว
สี่เดือนต่อมา เป็นเวลาสี่เดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน โดยหนึ่งเดือนให้หลังมานี้สรันจะเข้ามานอนกับนาลินทุกคืนและกอดเธอทุกคืน ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขาดูเปลี่ยนไปมาก เขาไม่พูดจาร้ายๆใส่เธอเหมือนเมื่อสามเดือนก่อน เขาเข้าครัวทำอาหารเองทุกวันก่อนออกไปทำงาน ทว่านาลินก็ยังไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจกับสิ่งที่เขาทำ เพราะตั้งแต่วันแรกที่เจอเขาที่โรงพยาบาลแล้วพาเธอมาที่นี่ เธอยังจำได้ดีว่าเขาทำอะไรกับเธอบ้าง รวมไปถึงคำพูดของเขาที่เสียดแทงหัวใจเธอมาตลอดสามเดือน ช่วงแรกๆเธอก็พอจะทำใจได้บ้างเพราะคิดว่าตัวเองเคยทำร้ายจิตใจเขามาก่อนเธอจึงทนให้เขาว่า แต่พอหลังๆมาคำพูดของเขาดูจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนเธอรู้สึกว่าใจเธอรับไม่ไหวแล้ว อย่าคิดว่าแค่มาทำดีกับเธอแค่เดือนเดียวแล้วเธอจะลืมได้ง่ายๆ เขาเป็นคนพูดไม่ได้จำและไม่ได้เจ็บเหมือนเธอ แต่เธอเป็นคนฟังยังจำได้ไม่เคยลืม พอนึกถึงคำที่เขาต่อว่าเธอทีไรหัวใจก็ยังมีความรู้สึกชาวาบขึ้นมาทุกที "ฉันไปทำงานก่อนนะ ตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา" หลังจากที่ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วสรันก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมา เมื่อเห็นว่านาลินนั่งอยู่ในห้องรับแขก เรียวปากหยักสวยจึงเอ่ยบอ
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 25 ไม่ใช่คนใจง่าย
20.50 น. สรันจำเป็นต้องหน้าด้านเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของนาลินอีกครั้ง จึงเห็นว่าเธอนอนดูโทรศัพท์อยู่บนเตียง นาลินที่เห็นร่างสูงเปิดประตูเข้ามาจึงวางโทรศัพท์ลง ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยถามออกไป "คุณจะเข้ามาทำไมอีกคะ" "คือ...ฉันจะเข้ามานอนกับเธอด้วย" "คุณมีอะไรกับนาลินมาห้าคืนแล้วนะคะ" "ฉันแค่เข้ามานอนเฉยๆ แต่ไม่ได้จะทำอะไรหรอก ขอนอนแบบเมื่อคืนไง" "นาลินอยากนอนคนเดียว" "ฉันขอนอนด้วยนะ" "ไม่" "เถอะนะ ฉันรู้สึกว่าฉันชอบนอนห้องนี้มากกว่าห้องโน้นซะอีก" "ผีเข้าหรือไง" "ฉันผีออกแล้วต่างหากล่ะ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นาลินเห็นในรอบสามเดือนที่อยู่กับเขา แต่อย่านึกนะว่าแค่ยิ้มให้แล้วเธอจะญาติดีด้วย พูดทำร้ายจิตใจเธอมาตั้งเท่าไหร่ มายิ้มให้แค่นี้คิดว่าเธอจะดีใจเหรอ ไม่หรอกอย่าพยายามเลย "ถ้าคุณอยากนอนห้องนี้คุณก็นอนไป แต่นาลินไม่อยากนอนกับคุณ" พูดจบ นาลินก็หยิบหมอนกับผ้าห่มเพื่อไปนอนบนโซฟาในห้องรับแขก "เธอจะไปนอนที่ไหน" "ห้องรับแขกค่ะ" "งั้นฉันจะไปนอนห้องรับแขกกับเธอด้วย" "คุณบ้าไปแล้วเหรอคุณสรัน ทำไมอยู่ๆถึงได้มาทำตัวติดนาลินแบบนี้" "ฉันหายบ้าแล้วต่างหากล่ะ" "จะบ
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 22 เหน็บแนม
ห้างสรรพสินค้า เมื่อสองสาวเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้า ริชาจึงหันไปพูดกับนาลินที่เดินอยู่ข้างตัวเอง "ฉันอยากไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยไปช้อปปิ้งกัน" "เอางั้นก็ได้ แล้วเธออยากกินอะไรล่ะ" นาลินถาม "วันนี้ฉันอยากกินสเต็กน่ะ" "งั้นก็ไปร้านสเต็กกัน" จากนั้น สองสาวก็พากันไปยังร้านสเต็กที่อยู่ชั้นถัดไป เมื
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 3 ตายด้าน
ตอนเย็นหลังจากเลิกเรียน นาลินที่วันนี้เป็นวันหยุดงานและริชาที่วันนี้ไม่รีบกลับบ้านจึงขับรถหรูไปส่งนาลินที่บ้านซึ่งอยู่ในชุมชนเล็กๆริชามีฐานะทางบ้านที่ร่ำรวย ถึงเธอจะมีนิสัยชอบเต๊าะผู้ชายและเอาแต่ใจ แต่เธอก็มีน้ำใจชอบช่วยเหลือนาลินบ่อยๆ และเธอก็ไม่เคยรังเกียจนาลินเลยที่ฐานะด้อยกว่าตัวเองมหาวิทยาล
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 2 อยากหายตัว
เมื่อสองสาวมายืนอยู่ตรงหน้าของร่างสูงโดยเพื่อนของเขาอีกสองคนยืนอยู่ข้างละคน ริชาไม่รอช้าใช้ความแรดเอ่ยทักทายไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อที่มีสีหน้านิ่งอยู่"สวัสดีค่ะพี่สรัน เจอกันอีกแล้วนะคะ" ริชาเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าแป้นแล้นอย่างเห็นได้ชัด จนทำเอาสรันลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกท
ลงทัณฑ์รักลวงหลอก 1 ไม่เต็มใจ
สรัน อายุ 25 ปี ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่อยู่ในกรุงเทพมหานคร และในจังหวัดอื่นๆ "พวกสิบแปดมงกุฎอย่างเธออย่าหวังว่าจะได้เป็นเมียฉัน เธอเป็นได้แค่ที่ปลดปล่อยน้ำกามของฉันเท่านั้นแหละ" นาลิน อายุ 21 ปี เธออยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง และหาเงินเลี้ยงตัวเองตั้งแต่นั้นมา . . .
You May Also Like
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก250.8K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X133.3K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว289.7K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.6K viewsยอมให้เขาเลือกเธอ แล้วฉันกลายเป็นรักแรก
มั่วมั่วชิงชิง95 viewsUnforgettable Love รักไม่ลืม
UnknownV129 viewsอุ้มรักคุณหมอใจร้าย
Duangkwan109 viewsเทหน้าตักรักนางมารร้าย
พนาศิลป์68 views
