3 ตายด้าน

ตอนเย็น

หลังจากเลิกเรียน นาลินที่วันนี้เป็นวันหยุดงานและริชาที่วันนี้ไม่รีบกลับบ้านจึงขับรถหรูไปส่งนาลินที่บ้านซึ่งอยู่ในชุมชนเล็กๆ

ริชามีฐานะทางบ้านที่ร่ำรวย ถึงเธอจะมีนิสัยชอบเต๊าะผู้ชายและเอาแต่ใจ แต่เธอก็มีน้ำใจชอบช่วยเหลือนาลินบ่อยๆ และเธอก็ไม่เคยรังเกียจนาลินเลยที่ฐานะด้อยกว่าตัวเอง

มหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่นั้นมีค่าเทอมหลักแสนบาท แต่ที่นาลินได้เรียนที่นั่นเพราะได้ทุนจากทางมหาวิทยาลัย เนื่องจากว่าเธอมีผลการเรียนดีและยากจน

"ขอบใจมากนะริชาที่มาส่ง" นาลินหันบอกกับริชาเมื่อรถมาจอดหน้าบ้านของตัวเอง

"อืมไม่เป็นไร"

"งั้นเราเข้าบ้านก่อนนะริชา"

"อืม พรุ่งนี้เจอกัน" จากนั้น นาลินก็ลงจากรถ ก่อนที่รถหรูของริชาจะเคลื่อนตัวออกไป

ด้านสรัน

"มึงไม่คิดจะสนใจน้องคนที่ชื่อริชาบ้างเลยเหรอวะสรัน กูเห็นน้องตื๊อมึงมาเทอมนึงแล้วนะ" วินหันถามสรันที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง

"ไม่"

"กูว่าน้องเขาก็สวยดีนะ"

"กูไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้น"

"ผู้หญิงที่เข้าหาผู้ชายก่อนน่ะเหรอ"

"อืม"

"ทำไมวะ"

"กูรำคาญ"

"แล้วเพื่อนของน้องริชาล่ะ มึงก็ไม่ชอบเหรอ" ภูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่อนทั้งสองเอ่ยถามขึ้นอีกคน

"ทำไมกูต้องชอบเขาด้วย" สรันเอ่ยถามภูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางคิ้วเข้มได้รูปขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่ภูจะพูดต่อ

"กูว่าน้องคนนั้นสวยกว่าน้องริชาอีกนะ น่ารักด้วย และออกจะขี้อายด้วยซ้ำ ไม่เหมือนน้องริชาที่พยายามเข้าหามึงตลอด เมื่อตอนกลางวันเพื่อนของน้องริชาก็ก้มหน้าอย่างเดียว โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้ามึงเลย"

"ถึงเพื่อนของยัยนั่นจะไม่มีนิสัยเข้าหาผู้ชายก่อน แล้วกูจะต้องชอบด้วยเหรอ"

"จะว่าไป ตั้งแต่ปีหนึ่งจนมึงจะจบปีสี่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว กูยังไม่เคยเห็นมึงจะชอบผู้หญิงคนไหนสักคนเลยนะสรัน" วินพูด

"กูไม่อยากปวดหัว"

"มึงไม่อยากให้ใครมาผูกมัดมึงว่างั้น"

"อืม"

"มึงจะครองโสดหรือไง"

"ถึงโสดก็ไม่ตายหรอก"

"ถ้าไม่ได้ใช้งานบ้าง ระวังจะฝ่อนะมึง"

"ฝ่อก็ฝ่อไปสิ ไม่เห็นจะแคร์"

"มึงตายด้านหรือเปล่าวะสรัน มึงไม่มีอารมณ์อยากเอาผู้หญิงบ้างเลยหรือไง"

"ไม่นิ"

"แปลกคนว่ะ"

"จะแปลกทำไม ก็ในเมื่อกูไม่ถูกใจใคร แล้วกูจะไปมีอารมณ์ได้ไง"

"การที่จะมีอารมณ์ไม่จำเป็นต้องถูกใจหรอกเว้ยสรัน ดูอย่างกูสิ แค่เห็นผู้หญิงมาส่งสายตายั่วยวน ของกูก็พร้อมจะออกศึกแล้ว"

"นั่นมันมึง แต่ไม่ใช่กู"

"เชิญเป็นพ่อพระไปเถอะมึง"

"กูจะกลับบ้านแล้ว ไม่อยากพูดเรื่องไร้สาระกับพวกมึง" พูดจบ สรันก็ลุกจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล ปล่อยให้วินกับภูนั่งส่ายหัวในความตายด้านของเพื่อนที่มีใบหน้าหล่อเหลาดั่งลูกรักพระเจ้าก็ว่าได้ แต่กลับไม่เอาความหล่อมาใช้ให้เกิดประโยชน์ เพราะหล่อๆอย่างสรันแค่กระดิกปลายนิ้ว ผู้หญิงที่ชอบเข้าหาเขาก็พร้อมจะทอดกายให้เขาเอาฟรีกันทุกคน

วันต่อมา ตอนเย็น

หลังจากออกจากมหาวิทยาลัย นาลินก็เดินทางมายังร้านอาหารที่เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ เมื่อมาถึงเธอก็เปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มของร้าน ก่อนจะออกมาทำหน้าที่ประจำที่ทำมาครึ่งปีแล้ว

เมื่อนาลินออกมายืนอยู่หน้าร้านได้ไม่นานก็เห็นสรันเดินมากับเพื่อนอีกสองคน เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงมีท่าทีลุกลี้ลุกลนวางตัวไม่ถูก ด้วยเหตุสืบเนื่องมาจากเมื่อวานที่เขาว่าริชาและโดนเธอด้วย

แต่กระนั้นเธอก็คิดได้ว่าเธอจะต้องตั้งสติ และคิดว่าเขาคือลูกค้าที่เธอต้องบริการ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับรวบรวมความกล้าเพื่อขจัดความประหม่านั้นออกไป จากนั้นเธอจึงเข้าไปยกมือไหว้และกล่าวคำทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า เชิญเลือกโต๊ะนั่งได้ตามสบายเลยนะคะ"

"อ้าว น้องคนเมื่อวานนั่นเองที่เป็นเพื่อนของน้องริชา" วินเอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

"ใช่ค่ะ" เธอตอบพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เขาบอกว่าไม่ชอบพวกแรด ซึ่งรวมถึงเธอด้วย

"น้องช่วยพาพวกพี่ไปหาโต๊ะนั่งหน่อยสิครับ ขอโต๊ะริมนะน้อง" วินพูด

"ได้ค่ะ เชิญตามฉันมาทางนี้เลยค่ะ" พูดจบ ร่างบางก็เดินนำชายหนุ่มทั้งสามไปยังโต๊ะที่อยู่ริมๆ

เมื่อทั้งสามคนนั่งลงกันแล้ว วินจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทีสุภาพ

"พี่ยังไม่รู้จักชื่อของน้องเลย น้องชื่ออะไรครับ"

"ชื่อนาลินค่ะ" เสียงหวานตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มสดใส

"อ๋อครับ งั้นพี่ขอสั่งอาหารเลยก็แล้วกันนะครับ"

"ค่ะ" จากนั้น เป็นวินกับภูที่สั่งอาหาร ส่วนสรันนั้นนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่ได้สนใจใคร

หลังจากที่ภูกับวินสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว นาลินก็เอาออเดอร์ที่สั่งไปส่งหลังร้าน

เวลาต่อมา

เมื่อทั้งสามหนุ่มรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว วินก็เรียกนาลินให้จัดการคิดเงิน จากนั้นนาลินก็นำบิลค่าอาหารมายื่นให้วิน และวินก็บอกสรันว่าค่าอาหารทั้งหมดหนึ่งพันห้าร้อยบาท ก่อนที่สรันจะหยิบแบงค์พันออกมาสองใบ พร้อมกับเรียวปากหยักสวยพูดออกมา

"ไม่ต้องทอน ที่เหลือฉันให้ทิปเธอ" เสียงทุ้มเอ่ยพลางตวัดสายตามองเธอเล็กน้อยแล้วหันไปทางอื่น

"ขอบคุณค่ะพี่ เอ่อ...คุณสรัน" นาลินยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความอ่อนน้อม ก่อนทั้งสามหนุ่มจะลุกออกจากร้านไป โดยนาลินมองตามแผ่นหลังกว้างของสรันที่เดินออกไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาใจดีให้ทิปเธอ ถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะไม่อยากผูกมิตรกับเธอก็ตาม