2 อะไรบ้างที่อยากได้

"น้องชื่ออะไร" เป็นปกรณ์ที่เอ่ยถาม

"ชื่อทานตะวันค่ะ"

"น้องอยู่คนเดียวมานานหรือยัง"

"เกือบปีแล้วค่ะ"

"แล้วก่อนหน้านี้น้องอยู่กับใคร"

"อยู่กับปู่ค่ะ แต่ปู่หนูตายไปตั้งแต่หนูเพิ่งขึ้นป.6ค่ะ"

"แล้วพ่อแม่ของน้องล่ะไปไหน"

"ปู่บอกว่าพ่อเอาหนูมาให้ปู่เลี้ยงตั้งแต่หนูเพิ่งคลอดออกมาได้ไม่กี่วัน นับตั้งแต่วันนั้นพ่อก็ไม่กลับมาอีกเลยค่ะ"

"ตอนนี้น้องยังไปโรงเรียนอยู่ไหม"

"ยังไปอยู่ค่ะ แต่บางวันก็ขาดบ้างค่ะ เพราะไม่มีข้าวกินและไม่มีเงินไปโรงเรียน" เธอตอบด้วยน้ำเสียงใส ทว่านัยน์ตาเศร้าโศก

"แล้วขายพวงมาลัยทุกวันหรือเปล่า"

"ขายตอนเย็นหลังกลับมาจากโรงเรียนค่ะ ส่วนวันเสาร์กับวันอาทิตย์ก็ไปรับจ้างล้างจานที่ร้านก๋วยเตี๋ยวค่ะ" ตอนที่ปู่ยังอยู่ ปู่จะปลูกผักแล้วเอาไปขายในตลาดตอนเช้าทุกวัน ถ้าวันโรงเรียนปิดเธอจะไปช่วยปู่ขายผักในตลาดด้วย ตอนปู่ยังอยู่เธอไม่ได้ลำบากเหมือนตอนนี้ เพราะรายได้จากการขายผักจะพอกินพอใช้ในแต่ละวัน แต่หลังจากปู่ตายเธอก็ต้องไปขายพวงมาลัยตามสี่แยกไฟแดง วันเสาร์กับวันอาทิตย์ก็ไปรับจ้างล้างจานที่ร้านก๋วยเตี๋ยว เจ้าของร้านให้เงินเธอหนึ่งร้อยห้าสิบบาทหรืออาจจะสองร้อยบาทต่อวัน บางวันเจ้าของร้านให้ของกินเธอกลับมากินที่บ้านด้วย

ไคเลอร์ที่ยืนฟังเธอเล่าเรื่องราวก็รู้สึกเวทนาไม่ใช่น้อยที่เด็กผู้หญิงอายุเพียงเท่านี้แต่ต้องมาพบเจอกับชีวิตที่ช่างบัดซบสิ้นดี พ่อแม่ไม่ใยดีเอามาทิ้งให้ปู่เลี้ยง ปู่เป็นที่พึ่งสุดท้ายก็ต้องตายจากไปอีก ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น

"ไปอยู่กับฉัน"

"ไม่ไปค่ะ"

"ทำไมถึงไม่ไป ถ้าเธอไปอยู่กับฉันแล้วเธอจะปลอดภัยกว่าอยู่ที่นี่"

"..." เธอนิ่งพลางคิดในใจว่าพวกเขาจะหลอกเธอไปขายหรือเปล่านะ เพราะปู่เคยสอนว่าห้ามไว้ใจและไปไหนกับคนแปลกหน้าเด็ดขาด

"ฉันไม่เอาเธอไปขายหรอกนะ ฉันไม่ใช่พวกโจรลักเด็กอย่างที่เธอคิด" ก่อนที่ปกรณ์จะพูดเสริม

"ไปอยู่กับคุณไคเลอร์เถอะน้อง แล้วน้องจะได้มีชีวิตที่สบายกว่าอยู่ที่นี่เป็นร้อยเท่าพันเท่านะ น้องอยากเรียนที่ไหน อยากซื้ออะไร อยากกินอะไรก็แล้วแต่น้องเลย และที่สำคัญน้องจะได้ปลอดภัยจากพวกโจรผู้ร้ายด้วย ถ้าน้องยังอยู่คนเดียว และต่อไปถ้าพวกผู้ร้ายมันรู้ว่าน้องอยู่คนเดียว ดีไม่ดีน้องอาจจะโดนพวกนั้นทำร้ายเอาก็ได้นะ" ปกรณ์เอ่ยบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเพื่อให้เธอไว้ใจ

"..." สายตาเธอมีความลังเล เพราะรู้สึกว่าที่เขาพูดก็น่าเชื่อถือ

"ไปอยู่กับคุณไคเลอร์นะน้อง เชื่อพี่"

"ก็ได้ค่ะพี่ หนูจะไปอยู่กับคุณไคเลอร์ค่ะ" ก่อนที่ไคเลอร์จะเอ่ย

"งั้นก็ไปกันเลย"

"แล้วเสื้อผ้าหนูล่ะคะ"

"ไม่ต้องเอาไป เดี๋ยวฉันจะซื้อใหม่ให้ เธอจะซื้อเยอะแค่ไหนก็ได้"

"ก็ได้ค่ะ" จากนั้น ร่างสูงก็ก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่ปกรณ์กับเด็กสาวจะก้าวตามหลังคนตัวสูงไป จนกระทั่งมาถึงรถหรูของไคเลอร์ที่จอดอยู่ ปกรณ์เปิดประตูด้านหลังให้ไคเลอร์เข้าไปนั่ง ก่อนจะมาเปิดประตูด้านหน้าให้ทานตะวันเข้าไปนั่งพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย จากนั้นปกรณ์ก็เข้ามานั่งฝั่งคนขับแล้วออกรถไป

ไคเลอร์พาทานตะวันมายังห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เพื่อซื้อเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆให้เธอ จากนั้นก็พาเธอไปรับประทานอาหารในร้านที่อยู่ในห้าง เสร็จแล้วก็ออกจากร้านมา ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะหันถามยังเด็กสาวที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่แล้วตอนอยู่ร้านขายเสื้อผ้า

"ที่ผ่านมาเธอเคยมีของเล่นไหม"

"ไม่เคยมีค่ะ" เจ้าของเสียงเล็กเงยหน้าตอบยังร่างสูง

"แล้วเธอเคยอยากได้ของเล่นไหม"

"เคยอยากได้ค่ะ"

"อะไรบ้างที่เธออยากได้"

"หนูอยากได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ค่ะ แต่ปู่บอกว่าไม่มีเงินซื้อ เพราะมันแพงมากค่ะ"

"แล้วตอนนี้เธอยังอยากได้อยู่ไหม"

"ยังอยากได้อยู่ค่ะ" ตอบด้วยแววตาใสซื่อ

"งั้นก็ไปซื้อตุ๊กตาหมีกัน เธออยากได้ตัวใหญ่แค่ไหนก็เลือกเลย"

"เย่! ขอบคุณค่ะคุณไคเลอร์" ทานตะวันร้องเย่ชูมือด้วยความดีใจ ก่อนจะไหว้ย่อขอบคุณอย่างสวยงาม จนทำเอาเจ้าของใบหน้าหล่อยกยิ้มนึกเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเธอ

"งั้นก็ไปกัน" พูดจบ เรียวขายาวก็ก้าวนำเธอออกไป ก่อนที่ทานตะวันจะวิ่งด็อกแด็กตามร่างสูงไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มร่าเริง และท่าทางอารมณ์ดีตามประสาเด็ก

หลังจากที่ทานตะวันได้ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่กว่าเธอแล้ว จากนั้นไคเลอร์ก็พาเธอกลับบ้านไป

บ้านไคเลอร์

ชายหนุ่มพาเด็กสาวเข้ามาภายในบ้านก็เจอกับแม่บ้านสาววัยสามสิบปีจึงเอ่ยออกไป

"ผมฝากพี่แต้วช่วยจัดการเรื่องที่นอนให้เด็กคนนี้ด้วยนะครับ"

"ได้ค่ะคุณไคเลอร์" เธอก้มหัวรับคำ ก่อนจะหันถามยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของชายหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง

"หนูชื่ออะไรจ้ะ"

"ชื่อทานตะวันค่ะน้า" เสียงใสตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส

"งั้นทานตะวันตามน้ามาทางนี้" จากนั้น ทานตะวันก็เดินตามแม่บ้านไปเข้าห้องนอนที่อยู่ชั้นล่างของบ้าน ก่อนที่ร่างสูงจะสาวเท้าขึ้นชั้นบนไป

หลายเดือนต่อมา

ทานตะวันเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่หกจากโรงเรียนเดิมที่เธอเคยเรียนอยู่ ไคเลอร์ไม่อยากย้ายเธอออกกลางคัน เพราะยังเหลือเวลาอีกสี่เดือนก็จะจบป.6 เขาจึงให้เธอเรียนที่นั่นต่อ

จากนั้นไคเลอร์ก็จัดการให้เธอเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนนานาชาติชื่อดังแห่งหนึ่ง โดยการไปและกลับจากโรงเรียน เขาจะให้ปกรณ์ทำหน้าที่ไปรับไปส่งเธอทุกวัน