MasukShare
2 อะไรบ้างที่อยากได้
Tanggal publikasi:
2026-04-13 09:12:02"น้องชื่ออะไร" เป็นปกรณ์ที่เอ่ยถาม
"ชื่อทานตะวันค่ะ" "น้องอยู่คนเดียวมานานหรือยัง" "เกือบปีแล้วค่ะ" "แล้วก่อนหน้านี้น้องอยู่กับใคร" "อยู่กับปู่ค่ะ แต่ปู่หนูตายไปตั้งแต่หนูเพิ่งขึ้นป.6ค่ะ" "แล้วพ่อแม่ของน้องล่ะไปไหน" "ปู่บอกว่าพ่อเอาหนูมาให้ปู่เลี้ยงตั้งแต่หนูเพิ่งคลอดออกมาได้ไม่กี่วัน นับตั้งแต่วันนั้นพ่อก็ไม่กลับมาอีกเลยค่ะ" "ตอนนี้น้องยังไปโรงเรียนอยู่ไหม" "ยังไปอยู่ค่ะ แต่บางวันก็ขาดบ้างค่ะ เพราะไม่มีข้าวกินและไม่มีเงินไปโรงเรียน" เธอตอบด้วยน้ำเสียงใส ทว่านัยน์ตาเศร้าโศก "แล้วขายพวงมาลัยทุกวันหรือเปล่า" "ขายตอนเย็นหลังกลับมาจากโรงเรียนค่ะ ส่วนวันเสาร์กับวันอาทิตย์ก็ไปรับจ้างล้างจานที่ร้านก๋วยเตี๋ยวค่ะ" ตอนที่ปู่ยังอยู่ ปู่จะปลูกผักแล้วเอาไปขายในตลาดตอนเช้าทุกวัน ถ้าวันโรงเรียนปิดเธอจะไปช่วยปู่ขายผักในตลาดด้วย ตอนปู่ยังอยู่เธอไม่ได้ลำบากเหมือนตอนนี้ เพราะรายได้จากการขายผักจะพอกินพอใช้ในแต่ละวัน แต่หลังจากปู่ตายเธอก็ต้องไปขายพวงมาลัยตามสี่แยกไฟแดง วันเสาร์กับวันอาทิตย์ก็ไปรับจ้างล้างจานที่ร้านก๋วยเตี๋ยว เจ้าของร้านให้เงินเธอหนึ่งร้อยห้าสิบบาทหรืออาจจะสองร้อยบาทต่อวัน บางวันเจ้าของร้านให้ของกินเธอกลับมากินที่บ้านด้วย ไคเลอร์ที่ยืนฟังเธอเล่าเรื่องราวก็รู้สึกเวทนาไม่ใช่น้อยที่เด็กผู้หญิงอายุเพียงเท่านี้แต่ต้องมาพบเจอกับชีวิตที่ช่างบัดซบสิ้นดี พ่อแม่ไม่ใยดีเอามาทิ้งให้ปู่เลี้ยง ปู่เป็นที่พึ่งสุดท้ายก็ต้องตายจากไปอีก ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น "ไปอยู่กับฉัน" "ไม่ไปค่ะ" "ทำไมถึงไม่ไป ถ้าเธอไปอยู่กับฉันแล้วเธอจะปลอดภัยกว่าอยู่ที่นี่" "..." เธอนิ่งพลางคิดในใจว่าพวกเขาจะหลอกเธอไปขายหรือเปล่านะ เพราะปู่เคยสอนว่าห้ามไว้ใจและไปไหนกับคนแปลกหน้าเด็ดขาด "ฉันไม่เอาเธอไปขายหรอกนะ ฉันไม่ใช่พวกโจรลักเด็กอย่างที่เธอคิด" ก่อนที่ปกรณ์จะพูดเสริม "ไปอยู่กับคุณไคเลอร์เถอะน้อง แล้วน้องจะได้มีชีวิตที่สบายกว่าอยู่ที่นี่เป็นร้อยเท่าพันเท่านะ น้องอยากเรียนที่ไหน อยากซื้ออะไร อยากกินอะไรก็แล้วแต่น้องเลย และที่สำคัญน้องจะได้ปลอดภัยจากพวกโจรผู้ร้ายด้วย ถ้าน้องยังอยู่คนเดียว และต่อไปถ้าพวกผู้ร้ายมันรู้ว่าน้องอยู่คนเดียว ดีไม่ดีน้องอาจจะโดนพวกนั้นทำร้ายเอาก็ได้นะ" ปกรณ์เอ่ยบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเพื่อให้เธอไว้ใจ "..." สายตาเธอมีความลังเล เพราะรู้สึกว่าที่เขาพูดก็น่าเชื่อถือ "ไปอยู่กับคุณไคเลอร์นะน้อง เชื่อพี่" "ก็ได้ค่ะพี่ หนูจะไปอยู่กับคุณไคเลอร์ค่ะ" ก่อนที่ไคเลอร์จะเอ่ย "งั้นก็ไปกันเลย" "แล้วเสื้อผ้าหนูล่ะคะ" "ไม่ต้องเอาไป เดี๋ยวฉันจะซื้อใหม่ให้ เธอจะซื้อเยอะแค่ไหนก็ได้" "ก็ได้ค่ะ" จากนั้น ร่างสูงก็ก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่ปกรณ์กับเด็กสาวจะก้าวตามหลังคนตัวสูงไป จนกระทั่งมาถึงรถหรูของไคเลอร์ที่จอดอยู่ ปกรณ์เปิดประตูด้านหลังให้ไคเลอร์เข้าไปนั่ง ก่อนจะมาเปิดประตูด้านหน้าให้ทานตะวันเข้าไปนั่งพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย จากนั้นปกรณ์ก็เข้ามานั่งฝั่งคนขับแล้วออกรถไป ไคเลอร์พาทานตะวันมายังห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เพื่อซื้อเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆให้เธอ จากนั้นก็พาเธอไปรับประทานอาหารในร้านที่อยู่ในห้าง เสร็จแล้วก็ออกจากร้านมา ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะหันถามยังเด็กสาวที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่แล้วตอนอยู่ร้านขายเสื้อผ้า "ที่ผ่านมาเธอเคยมีของเล่นไหม" "ไม่เคยมีค่ะ" เจ้าของเสียงเล็กเงยหน้าตอบยังร่างสูง "แล้วเธอเคยอยากได้ของเล่นไหม" "เคยอยากได้ค่ะ" "อะไรบ้างที่เธออยากได้" "หนูอยากได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ค่ะ แต่ปู่บอกว่าไม่มีเงินซื้อ เพราะมันแพงมากค่ะ" "แล้วตอนนี้เธอยังอยากได้อยู่ไหม" "ยังอยากได้อยู่ค่ะ" ตอบด้วยแววตาใสซื่อ "งั้นก็ไปซื้อตุ๊กตาหมีกัน เธออยากได้ตัวใหญ่แค่ไหนก็เลือกเลย" "เย่! ขอบคุณค่ะคุณไคเลอร์" ทานตะวันร้องเย่ชูมือด้วยความดีใจ ก่อนจะไหว้ย่อขอบคุณอย่างสวยงาม จนทำเอาเจ้าของใบหน้าหล่อยกยิ้มนึกเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเธอ "งั้นก็ไปกัน" พูดจบ เรียวขายาวก็ก้าวนำเธอออกไป ก่อนที่ทานตะวันจะวิ่งด็อกแด็กตามร่างสูงไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มร่าเริง และท่าทางอารมณ์ดีตามประสาเด็ก หลังจากที่ทานตะวันได้ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่กว่าเธอแล้ว จากนั้นไคเลอร์ก็พาเธอกลับบ้านไป บ้านไคเลอร์ ชายหนุ่มพาเด็กสาวเข้ามาภายในบ้านก็เจอกับแม่บ้านสาววัยสามสิบปีจึงเอ่ยออกไป "ผมฝากพี่แต้วช่วยจัดการเรื่องที่นอนให้เด็กคนนี้ด้วยนะครับ" "ได้ค่ะคุณไคเลอร์" เธอก้มหัวรับคำ ก่อนจะหันถามยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของชายหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง "หนูชื่ออะไรจ้ะ" "ชื่อทานตะวันค่ะน้า" เสียงใสตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส "งั้นทานตะวันตามน้ามาทางนี้" จากนั้น ทานตะวันก็เดินตามแม่บ้านไปเข้าห้องนอนที่อยู่ชั้นล่างของบ้าน ก่อนที่ร่างสูงจะสาวเท้าขึ้นชั้นบนไป หลายเดือนต่อมา ทานตะวันเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่หกจากโรงเรียนเดิมที่เธอเคยเรียนอยู่ ไคเลอร์ไม่อยากย้ายเธอออกกลางคัน เพราะยังเหลือเวลาอีกสี่เดือนก็จะจบป.6 เขาจึงให้เธอเรียนที่นั่นต่อ จากนั้นไคเลอร์ก็จัดการให้เธอเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนนานาชาติชื่อดังแห่งหนึ่ง โดยการไปและกลับจากโรงเรียน เขาจะให้ปกรณ์ทำหน้าที่ไปรับไปส่งเธอทุกวัน
Bab terbaru
ทานตะวันซ่อนรัก 27 ดวงอาทิตย์ของทานตะวัน NC (จบ)
หมับ! สองแขนเรียวของทานตะวันยกขึ้นคล้องคอหนาของคนที่ยังนั่งอึ้งกิมกี่อยู่พร้อมกับหย่อนก้นนั่งลงบนตักหนาพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส "ถึงกับอึ้งเลยเหรอคะที่เห็นตะวันมาที่นี่" เธอพูดโดยแขนเล็กยังกอดคอของเขาอยู่ "ก็ไหนว่าจะให้พี่ไปรับตอนเย็นไง" เรียวปากหนาเอ่ยพลางยกสองแขนแกร่งสวมกอดร่างเล็กไว้ด้วยความคิดถึงอย่างกับว่าไม่ได้เจอเธอมาเป็นปีอย่างนั้นแหละ "ตะวันใจร้อนค่ะ พอขอคุณซีเคลาออกตะวันก็ออกมาจากบริษัทเลยค่ะ" "กินข้าวหรือยัง" "ยังค่ะ ตะวันกะว่าจะมากินข้าวเที่ยงพร้อมพี่ค่ะ" "งั้นไปกันเลยไหม" "พี่หิวแล้วเหรอคะ" "อืม" "งั้นไปกันเลยก็ได้ค่ะ" ว่าจบ ร่างสวยสมส่วนในชุดเดรสแบรนด์ดังก็ลุกออกจากตักหนาของไคเลอร์ ก่อนที่ร่างสูงจะหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพากันออกจากห้องทำงานไป สามเดือนผ่านไป บ้านไคเลอร์ หลังจากงานแต่งงานของไคเลอร์กับทานตะวันที่จัดขึ้นที่อิตาลีเมื่อสองเดือนก่อน ไคเลอร์กับทานตะวันก็อยู่ที่อิตาลีสองอาทิตย์แล้วพากันกลับบ้านที่เมืองไทย ก่อนแต่งงานไคเลอร์ได้ซื้อบ้านหลังใหม่ ขนาดใหญ่และหรูหรากว่าบ้านหลังเดิมเพื่อเป็นเรือนหอของเขากับทานตะวัน ส่วนบ้านหลังเดิมเขายกให้ปกรณ์กับ
ทานตะวันซ่อนรัก 26 เซอร์ไพรส์
"เข้ามาทำไม ฉันยังไม่ได้เรียก" ทันทีที่ซีเคเห็นร่างเล็กของใบเฟิร์นที่เขานอนกอดนอนจับอยู่ทุกคืนเปิดประตูเข้ามาก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนๆตามประสาเวลาที่คุยกับเธอ "เฟิร์นเอาเงินมาคืนคุณค่ะ" "เงินอะไร" ขมวดคิ้วนึกฉงนใจ "ก็เงินที่คุณให้เฟิร์นยืมไปจ่ายค่าผ่าตัดแม่ยังไงล่ะคะ" "เธอไปได้เงินมาจากไหน" "เฟิร์นขอยืมเงินทานตะวันค่ะ" "หึ อยากออกไปจากชีวิตฉันมากเลยสินะ" ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ค่ะ เฟิร์นอยากเป็นอิสระโดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆจากคุณ" "เธอคิดเหรอว่าจะออกไปจากชีวิตฉันง่ายๆ" "คิดว่าง่ายค่ะถ้าเฟิร์นนำเงินมาคืนคุณ" "มันไม่ง่ายหรอกนะใบเฟิร์น" "ทำไมล่ะคะ" "เธอเป็นเมียฉันใบเฟิร์น" "เฟิร์นไม่ได้เป็นเมียคุณค่ะ" "เธอนอนอ้าขาให้ฉันyedทุกคืน เธอยังจะปฏิเสธอีกเหรอว่าเธอไม่ใช่เมียฉัน" "ใช่ค่ะ เฟิร์นไม่ใช่เมียคุณ" "ถึงเธอจะปฏิเสธว่าเธอไม่ใช่เมียฉัน แต่ฉันคือผัวคนแรกของเธอ จำใส่สมองของเธอเอาไว้ด้วย" "จะอะไรก็ช่างแต่เฟิร์นจะคืนเงินให้คุณค่ะ และเฟิร์นก็จะลาออกจากการเป็นเลขาของคุณตั้งแต่วันนี้เลย" "หึ พอมีเงินก็เก่งขึ้นเยอะเลยนะ" "คุณบอกเลขบัญชีของคุณมาสิคะ เฟิร์นจะ
ทานตะวันซ่อนรัก 25 ลาออกตอนนี้
สองอาทิตย์ต่อมา ไคเลอร์กับทานตะวันพากันไปอิตาลีเพื่อบอกเรื่องราวทุกอย่างให้พ่อกับแม่ได้เข้าใจ และถือโอกาสพาทานตะวันไปเที่ยวด้วย เมื่อพ่อแม่เข้าใจเรื่องราวทุกอย่างก็รู้สึกดีใจและยินดีที่ไคเลอร์กับทานตะวันจะได้แต่งงานกัน เพราะพวกเขารักทานตะวันเหมือนลูกอยู่แล้ว เขาบอกพ่อกับแม่ว่าจะพาทานตะวันมาแต่งงานที่อิตาลี พ่อแม่ก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะพวกท่านเคารพการตัดสินใจของลูกชาย ไคเลอร์กับทานตะวันอยู่ที่อิตาลีเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ก็พากันกลับมาเมืองไทย บริษัทซีเคกรุ๊ปจำกัดมหาชน รถหรูของไคเลอร์ขับเคลื่อนเข้ามาจอดยังหน้าบริษัทขนาดใหญ่ ก่อนที่เจ้าของใบหน้าเรียวสวยจะหันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านข้างซึ่งมีสีหน้าไม่ค่อยดีตามประสาเวลาที่มาส่งและมารับเธอที่นี่ "ตะวันคิดดีแล้วค่ะว่าตะวันจะลาออกจากที่นี่แล้วเข้าไปทำงานที่บริษัทของพี่" "จริงเหรอ เธอจะลาออกจากที่นี่จริงๆเหรอ" เจ้าของใบหน้าหล่อหันถามยังร่างบางด้วยท่าทีตื่นเต้นดีใจ "จริงค่ะ วันนี้ตะวันจะพูดกับคุณซีเคค่ะ" "พี่ดีใจที่สุดเลยที่เธอไม่มาทำงานที่นี่" "ตะวันรู้ว่าพี่ไม่สบายใจที่ตะวันมาทำงานที่นี่ ตะวันจึงลาออกค่ะ และตะวันก็รู้ค่ะว่าที่พี่ไม่อย
ทานตะวันซ่อนรัก 24 ลงโทษตัวเอง
หลังจากที่ไลลาขึ้นห้องไปแล้วทานตะวันก็กดรับโทรศัพท์ทันที 'ค่ะพี่ไคเลอร์' 'เป็นไงบ้าง ยังตัวร้อนอยู่ไหม' ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง 'ตัวไม่ค่อยร้อนแล้วค่ะ' 'ยังปวดหัวอยู่ไหม' 'ไม่ปวดแล้วค่ะ' 'วันนี้พี่จะออกจากบริษัทสักบ่ายสามนะ' 'ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ พี่ทำงานไปเถอะ ตะวันไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ' 'แต่พี่ก็เป็นห่วงเธออยู่ดี เธอรู้ไหมว่าวันนี้พี่ไม่มีสมาธิในการทำงานเลย' 'ถ้าอย่างนั้นพี่ก็รีบกลับมาเร็วๆนะคะ ตะวันคิดถึงพี่ค่ะ' 'พี่ก็คิดถึงเธอมากๆเหมือนกัน' 'งั้นพี่ก็ทำงานเถอะค่ะ ตะวันวางสายแล้วนะคะ พอดีตะวันมีเพื่อนมาหาที่บ้านค่ะ' 'ใครเหรอ' 'ไม่บอกค่ะ เดี๋ยวพี่กลับมาก็จะเห็นเอง' อมยิ้มกลั้นขำ 'พี่เคยเห็นเพื่อนเธอคนนี้ไหม' 'เคยเห็นค่ะ และพี่ไคเลอร์ก็รู้จักเพื่อนของตะวันคนนี้ดีเลยล่ะค่ะ' 'ใครอะ' 'ไม่บอกค่ะ ให้มาเห็นเองดีกว่า' 'ก็ได้ งั้นเดี๋ยวพี่จะรีบกลับไป' 'แค่นี้นะคะพี่ไคเลอร์ ตะวันวางสายแล้วนะคะ' จากนั้น นิ้วเรียวก็กดวางสาย ก่อนที่ไลลาจะหิ้วประเป๋าลงชั้นล่างมาแล้วนั่งคุยกับทานตะวันด้วยความสนิทสนมเป็นกันเอง จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ร่างสูงของประธานบริษัทสาวเท้าเข้าบ้านมาอ
ทานตะวันซ่อนรัก 23 คนพิเศษ
ทั้งสองพากันเข้ามาในครัวเพื่อที่จะทำอาหาร ทานตะวันเปิดตู้เย็นหยิบของสดออกมาวางบนเคาน์เตอร์ ก่อนที่ไคเลอร์จะเข้าไปจับมือเรียวของทานตะวันแล้วพูดออกไป "วันนี้พี่จะทำเอง" "พี่ไคเลอร์จะทำอะไรเหรอคะ" "พี่จะทำอาหารอิตาเลียนให้เธอกิน เพราะพี่ถนัดทำอาหารอิตาเลียนมากกว่าอาหารไทย" "ระหว่างอาหารไทยกับอาหารอิตาเลียนพี่ไคเลอร์ชอบอะไรมากกว่ากันคะ" "พี่ชอบอาหารไทยมากกว่า แต่อาหารไทยพี่ถนัดกินอย่างเดียวแต่พี่ไม่ถนัดทำ พี่จะถนัดทำอาหารอิตาเลียนมากกว่า" "งั้นก็ทำเลยค่ะ ตะวันอยากกิน" เรียวปากชมพูบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ขอกำลังใจให้พ่อครัวหน่อยสิ" พูดพร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้เธอ ก่อนที่เธอจะหอมแก้มเขาทั้งซ้ายและขวา ฟอดด ฟอดด และเขาก็หอมแก้มเธอกลับไปทั้งซ้ายและขวา ฟอดด ฟอดด จากนั้นจึงหยัดตัวยืนตรงแล้วพูดกับเธอ "เธอไปนั่งก่อนก็ได้ ถ้ายืนเดี๋ยวเธอจะเมื่อยเปล่าๆ" "ตะวันยังไม่แก่เลยนะคะ ไม่เมื่อยง่ายๆหรอกค่ะ" จากนั้น ไคเลอร์ก็จัดการทำอาหารอิตาเลียนที่เขาเคยทำบ่อยๆตอนที่อยู่อิตาลีให้คนตัวเล็กรับประทาน โดยมีเธอคอยยืนดูอยู่ข้างๆ จนกระทั่งเขาทำเสร็จก็ยกออกไปวางบนโต๊ะอาหารที่อยู่ด้านนอกแล้วลงมือร
ทานตะวันซ่อนรัก 22 หนักใจและไม่สบายใจ
ตอนเที่ยง ร่างสูงเปิดประตูออกจากห้องทำงานมาแล้วพูดกับทานตะวันที่นั่งอยู่หน้าห้อง "คุณทานตะวันครับ เราออกไปทานข้าวกันเถอะครับ" ซีเคพูดกับทานตะวันโดยไม่ได้ชายตาไปมองใบเฟิร์นที่นั่งมองเขาอยู่ด้วยแววตาตัดพ้อ "ค่ะคุณซีเค" รับคำเสร็จ ทานตะวันก็หันไปพูดกับใบเฟิร์นที่มีสีหน้าหม่นหมองอยู่ "คุณใบเฟิร์นคะ คุณซีเคชวนพวกเราออกไปกินข้าวค่ะ" ก่อนที่คนตัวสูงจะเอ่ยกับทานตะวัน โดยไม่ได้ใส่ใจหญิงสาวอีกคนที่นั่งมองเขาอยู่ด้วยสีหน้าเซื่องซึม "ผมจะพาคุณทานตะวันไปทานข้าวแค่คนเดียวครับ ส่วนคนอื่นผมไม่ได้อยากพาไปด้วย ผมอยากไปทานข้าวกับคุณทานตะวันแค่สองต่อสอง ถ้าพาคนอื่นไปด้วยผมว่ามันจะเกะกะเปล่าๆ" "คุณซีเค..." ทานตะวันพึมพำออกมา เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดทำร้ายความรู้สึกของใบเฟิร์นได้ถึงขนาดนี้ "เราออกไปกินข้าวกันเถอะคุณทานตะวัน" พูดจบ ซีเคก็เดินมาจับมือเรียวของทานตะวันให้ลุกขึ้น แล้วจูงเธอเดินออกไป โดยมีสายตาของใครอีกคนที่นั่งมองคนทั้งสองอยู่ด้วยแววตาน้อยใจ ก่อนที่ซีเคกับทานตะวันจะเข้าลิฟต์ลงชั้นล่างไปขึ้นรถหรูของซีเค และมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูที่อยู่ไม่ไกล ตอนเย็น "เรากลับบ้านกันเถอะคุณทานตะวัน เดี๋ย
ทานตะวันซ่อนรัก 14 ออกคำสั่ง
'ฮัลโหล...' 'ขอโทษนะทานตะวันที่น้าโทรมารบกวนตั้งแต่เช้า' 'ไม่เป็นไรค่ะน้าแต้ว น้าแต้วมีอะไรหรือเปล่าคะ' 'คุณไคเลอร์ป่วยไม่ไปทำงานมาสองวันแล้ว ทานตะวันจะมาดูหน่อยไหม' 'แล้วแฟนของพี่ไคเลอร์ล่ะคะ' 'ตั้งแต่งานรับปริญญา น้าก็ไม่เห็นแฟนคุณไคเลอร์เลย นี่ก็สองเดือนได้แล้ว' 'เขาอาจจะกลับบ้านก็ได้ค่ะ'
ทานตะวันซ่อนรัก 11 ทำตัวห่างเหิน
แกร่ก! ทานตะวันเปิดประตูออกมาพร้อมกับเอ่ยถามยังร่างสูงที่ยืนอยู่ "พี่ไคเลอร์มีธุระอะไรจะพูดกับตะวันเหรอคะ" "อาทิตย์หน้ามหาลัยก็จะเปิดแล้วใช่ไหม" "ค่ะ" "ขอพี่เข้าไปหน่อยสิ" "พี่ไคเลอร์จะพูดอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ ไม่ต้องเข้ามาหรอก" "กลัวพี่จะทำแบบเมื่อเช้าอีกเหรอ" เขาถามพลางยกยิ้มอ่อนๆ "ค่ะ" ยอมร
ทานตะวันซ่อนรัก 10 อย่าขัดใจผู้ปกครอง
หลังจากที่คนตัวสูงขึ้นห้องไปแล้ว ทานตะวันก็จัดการอาบน้ำแต่งตัวและออกจากห้องมา เพื่อจะทำงานบ้านอย่างอื่นต่อ หลังจากทานตะวันจัดการเก็บกวาดเช็ดถูชั้นล่างจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไคเลอร์กับไลลาก็พากันลงมาด้านล่าง เจ้าของดวงตาคมเหลือบมองคนตัวเล็กที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "เธอจะเข้าไปทำ
ทานตะวันซ่อนรัก 8 ปลอบใจตัวเอง
ก๊อก! ก๊อก! แกร่ก! หลังจากเคาะประตูไปสองครั้ง ไคเลอร์ที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันเอวสอบก็เปิดประตูออกมา พร้อมกับเอ่ยถาม "ของกินเสร็จแล้วเหรอ" "เสร็จแล้วค่ะ" เรียวปากเล็กตอบ พลางสายตาของเธอก็บังเอิญหันไปเห็นแฟนสาวของเขานอนเปลือยกายอยู่บนเตียง นั่นจึงทำให้เธอคิดในใจว่าเขาสองคนคงกำลังทำเรื่องนั้นก
Anda juga akan menyukai
รวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat98.4K Dibacaรอยร้าวรัก
Sitha74.3K Dibacaให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน68.4K DibacaHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์103.8K Dibacaผู้ชายร้ายแต่รัก
เค้กมัฟฟิ่นn132 Dibacaเฟยหลงเจ้าจะทำเช่นนี้มิได้
กาสะลอง211 Dibacaเมียนายหัว
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko26 Dibacaตัณหารสหวาน... ในการกลับมาอีกครั้ง
ดูยูวอนนาบี162 Dibaca
