3 รู้สึกปลอดภัย

สองปีต่อมา

ตอนนี้ไคเลอร์ในวัยยี่สิบสองปีเรียนจบปริญญาตรีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนทานตะวันที่อยู่ในวัยสิบสี่ปีก็เรียนจบมัธยมศึกษาปีที่สองแล้วเหมือนกัน ในระยะเวลาสองปีที่ทานตะวันมาอาศัยอยู่ในบ้านของไคเลอร์นั้น ชีวิตความเป็นอยู่ของทานตะวันก็อยู่อย่างสุขสบาย เมื่อเธอนึกย้อนไปถึงอดีตที่เธอต้องใช้ชีวิตและต่อสู้ดิ้นรนหลังจากที่ปู่เธอเสียชีวิตไปแล้วนั้นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว มาอยู่ที่นี่ชีวิตของเธอเหมือนดั่งเจ้าหญิงในนิยายที่เธอเคยอ่านในหนังสือ เพราะเจ้าหญิงที่อยู่ในนิยายมีพร้อมทุกอย่างตามที่ใจปราถนา และเธอก็คิดว่าชีวิตของเธอช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเจอกับคุณไคเลอร์ผู้ชายที่แสนดีกับเธอ ถึงเขาจะมีสีหน้าราบเรียบ ไม่ค่อยยิ้ม หน้าออกจะดุนิดหน่อย แต่เธอก็รู้ว่าเขามีจิตใจดีมาก เขาจะคอยถามไถ่เธอตลอด

"อยู่ที่โรงเรียนมีใครมารังแกเธอบ้างหรือเปล่าทานตะวัน" ไคเลอร์ที่นั่งทานข้าวอยู่บนโต๊ะอาหารหรูเอ่ยถามยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ไม่มีใครรังแกค่ะคุณไคเลอร์"

"ถ้ามีใครรังแกเธอก็มาบอกฉันได้"

"ค่ะคุณไคเลอร์"

"เทอมที่ผ่านมาได้เกรดเฉลี่ยเท่าไหร่"

"สี่จุดศูนย์ศูนย์เหมือนเดิมค่ะ" ตั้งแต่มอหนึ่งเทอมหนึ่งจนกระทั่งมอสองเทอมสองเธอได้เกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ศูนย์ทุกเทอม

"เธออยากได้อะไรเป็นรางวัลไหม"

"ไม่ค่ะคุณไคเลอร์ แค่คุณไคเลอร์อุปการะตะวันมาตลอดสองปี ตะวันก็รู้สึกว่ามันคือรางวัลที่ยิ่งใหญ่สำหรับตะวันแล้วค่ะ"

"ตั้งใจเรียนและประพฤติตัวดีๆให้เหมือนกับที่ผ่านมานะทานตะวัน"

"ค่ะคุณไคเลอร์ ตะวันจะประพฤติตัวให้ดีให้สมกับที่คุณไคเลอร์รับตะวันมาอุปการะค่ะ ตะวันสัญญา"

"ปิดเทอมใหญ่นี้ฉันจะพาเธอไปเจอกับพ่อแม่ฉันที่อิตาลีด้วย" ไคเลอร์เกิดที่เมืองไทย เขาอาศัยอยู่ในเมืองไทยจนกระทั่งจบชั้นปอหกพ่อกับแม่ก็ย้ายไปอยู่ที่อิตาลี เพราะพ่อของเขาขยายธุรกิจไปทำที่นั่น พอเรียนจบชั้นมอหกเขาก็ขอพ่อกับแม่มาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองไทย และจะมาช่วยดูแลกิจการที่เมืองไทยด้วย พ่อกับแม่ก็ไม่ว่าอะไร เพราะรู้ว่าไคเลอร์โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาสามารถดูแลตัวเองและดูแลกิจการของครอบครัวได้ตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งจนมาถึงปัจจุบันซึ่งรวมเวลาก็สี่ปีแล้ว

"ค่ะคุณไคเลอร์" รับคำพร้อมรอยยิ้มสดใสและดีใจ

"เธอดีใจเหรอที่จะได้ไปเที่ยวต่างประเทศ"

"ตะวันดีใจมากค่ะ"

"อาทิตย์หน้าเราจะไปอิตาลีกัน"

"ค่ะ"

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา บนเครื่องบิน

ในขณะที่ทั้งสองนั่งเครื่องบินอยู่นั้นจู่ๆเครื่องบินก็เกิดตกหลุมอากาศ คนที่นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกอย่างทานตะวันก็ถึงกับอกสั่นขวัญแขวน เหมือนหัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม

"ว๊าย!" เธออุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างสุดขีดพร้อมกับมือเล็กคว้าเข้าที่แขนหนาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆและกอดเอาไว้แน่นพลางหลับตาปี๋เพราะหวาดกลัว

"ไม่ต้องกลัว แค่เครื่องบินตกหลุมอากาศน่ะ" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงใจเย็น

"ตะวันกลัว ตะวันรู้สึกเหมือนกับว่าเครื่องบินกำลังจะตกค่ะ มันวูบๆเหมือนเครื่องบินดิ่งลงไปข้างล่างค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทารวมไปถึงร่างเล็กก็สั่นเทิ้มเช่นเดียวกัน

"มันเป็นเรื่องปกติของการนั่งเครื่องบิน ถ้าได้นั่งเครื่องบินบ่อยๆเดี๋ยวเธอก็ชินเองแหละ"

"ตะวันขอกอดแขนคุณไคเลอร์ไว้แบบนี้จนถึงอิตาลีได้ไหมคะ ตะวันรู้สึกปลอดภัยค่ะถ้าตะวันได้อยู่ใกล้ชิดกับคุณไคเลอร์" เธอพูดพลางกอดลำแขนหนาเอาไว้แน่นโดยมือของเธอทั้งสั่นทั้งเย็นเฉียบเพราะยังกลัวอยู่ไม่หาย

"ก็กอดสิ"

"อีกกี่ชั่วโมงคะกว่าจะถึงอิตาลี"

"อีกสองชั่วโมง"

ผ่านไปสามสิบนาทีทานตะวันก็หลับไปอย่างง่ายดาย โดยศีรษะของเธอซบไปกับไหล่หนาของเขา ดวงตาคมกดลงมองยังเด็กสาวใบหน้าใสที่หลับสนิทไปแล้ว เมื่อเห็นเช่นนั้นชายหนุ่มก็จัดการให้เธอนอนหนุนตักของเขา ก่อนจะหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างเล็กไว้ จากนั้นไม่นานเขาก็หลับไปโดยมือของเขาวางไว้บนตัวของทานตะวัน จนกระทั่งเครื่องบินลงจอด ทานตะวันกับไคเลอร์ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกัน