《ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน 》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

“ตระกูลจ้าวอยู่ใกล้จวนของเราแค่ปลายจมูก อีกอย่างงานเลี้ยงจัดตอนเย็นมิใช่หรือ ตอนนี้เพิ่งจะยามซื่อยังอีกหลายชั่วยามกว่างานเลี้ยงจะเริ่ม” “ท่านยังจะไปเห็นภาพบาดตาอีกหรือเจ้าคะ” เจาฝางถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เพราะทุกครั้งที่นายหญิงไปที่นั่นล้วนต้องทนเห็นท่านโหวกับอนุจ้าวป้อยอพูดคำหวานใส่กัน โดยไม่ไว้หน้านางสักนิด “นำชุดของท่านโหวมาให้ข้าที” เจียหรงเปลี่ยนเรื่อง แม้ตอนนี้จะยังไม่ชินที่ต้องทนเห็นคนที่ตนรักอยู่กับสตรีอื่น แต่ในไม่ช้านี้นางคงชินชาไปเองนั่นแหละ ตั้งแต่ออกเรือนมาเพิ่งเข้าใจหัวอกของสตรีที่แต่งงานแล้วก็ตอนที่สามีรับอนุเข้าจวนมา พวกนางเหล่านั้นคงรู้สึกเหมือนกับนางในตอนนี้ แม้เจ็บปวดรวดร้าวเพียงใดแต่ต้องซ่อนความรู้สึกเหล่านั้นภายใต้รอยยิ้มเย็น เพียงเพราะเป็นฮูหยินเอกจะใจแคบกับเรื่องพวกนี้ไม่ได้ อีกหนึ่งหน้าที่สำคัญของฮูหยินเอกคือการส่งเสริมให้สามีมีทายาทเพื่อสืบทอดตระกูลหยาง ในอนาคตไม่แน่ว่านางอาจต้องรับอนุเข้าจวนมาอีกหลายคน สกุลหยางจะได้มีทายาทมากหน่อย เจาฝางใช้เวลาเพียงไม่นานจึงได้นำชุดที่ว่ามาด้วย ชุดที่เจียหรงลงมือปักเองกั

ด้วยความทระนงว่าตนอยู่เหนือขุนนางอื่นในราชสำนักทำให้จ้าวต้าชุนวางท่าไม่ยอมออกมาต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน มีเพียงบ่าวรับใช้กับสาวใช้ที่ออกมาต้อนรับ ทันทีที่ทั้งสองคนลงจากรถม้ามีเพียงหยางเฟยหลงที่ทอดมองเหล่าคนรับใช้ด้วยความฉงน เดิมทีเจ้าของงานเลี้ยงจะเป็นคนออกมาต้อนรับคนที่มาร่วมงาน ทว่าเหตุใดถึงไม่เห็นแม้แต่เงา "ท่านพ่อล่ะ" ซูลี่ถามสาวใช้ "ใต้เท้ารอท่านอยู่ที่เรือนใหญ่เจ้าค่ะ" "งั้นรึ ท่านโหว พวกเราเข้าไปข้างในกันเถิด" ร่างสูงเดินตามมาอย่างเงียบ ๆ กระทั่งเดินมาถึงโถงจัดงานเขาถึงได้ยินเสียงของพวกขุนนางกำลังพูดคุยกัน "ท่านโหว ไม่เข้าไปหรือเจ้าคะ" ถามขึ้น เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม "เจ้าไม่เข้าไปพร้อมข้าหรอกหรือ" เขาถามหยั่งเชิง "เรื่องบ้านเมืองเป็นเรื่องของบุรุษ สตรีอย่างข้าจะเข้าไปสอดแทรกได้เช่นไร ข้าอยากไปพบท่านแม่สักหน่อย หากงานเลี้ยงเลิกแล้วพวกบ่าวรับใช้คงไปรายงานข้า ไม่ต้องกังวลหรอกนะเจ้าคะ ข้ารู้ว่าท่านรู้สึกยังไงที่ต้องมาพบบิดาของข้าโดยที่ข้าไม่ได้อยู่ด้วย" ว่าพร้อมนำมือแกร่งไปกุมไว้แล

ขณะที่สองมือถือถาดน้ำชาเข้ามาด้วย ที่นางลงทุนยกถาดน้ำชามาหาเขาด้วยตัวเองก็เพราะเรื่ององค์รัชทายาท หลายวันมานี้บิดาของนางส่งจดหมายมาถามเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน ทว่าสามีนางกลับยังไม่แสดงจุดยืนของตัวเองในราชสำนักเสียทีนางถึงได้ร้อนใจนัก “เรื่องแต่งตั้งองค์รัชทายาทน่ะ ข้ารำคาญคนแก่พวกนี้เต็มทน พวกเขาไม่รู้หรือว่าข้าต้องสนับสนุนองค์ชายใหญ่อยู่แล้ว” “ชาเจ้าค่ะ” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา นางรีบยื่นจอกชาไปตรงหน้าเพื่อเอาใจ “ขอบใจเจ้ามาก” “เสี่ยวลู่” “ขอรับ” “ข้าสั่งให้เจ้าเอาจดหมายพวกนั้นไปเผามิใช่รึ ทำไมยังไม่ไปอีก” เขาถามแกมดุ “บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ” พูดจบได้ออกจากห้องไป “เจ้ามาหาข้าด้วยตัวเองแบบนี้คงมีเรื่องจะพูดกับข้าใช่หรือไม่” “คิดว่าท่านโหวคงรู้อยู่แล้วกระมัง ว่าที่ข้ามาด้วยเรื่องใด” “เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ต่อให้ต้องไปตายแทนตระกูลจ้าวข้าก็ไม่มีทางหักหลังบิดาของเจ้าแน่” “ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ข้าแค่เป็นห่วงท่านก็เท่านั้น” อนุจ้าวบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน แม้ใจจริงจะมาเพ

การเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าจนกระทั่งก่อนวันเกิดบุรุษที่นางรักเพียงสามวันเจียหรงได้รับจดหมายส่งมาจากเสียนหยางว่าตอนนี้เขาอยู่ระหว่างเดินทางกลับมาเมืองหลวง เป็นวันเดียวกันกับที่จ้าวซูลี่คิดจะพรากชีวิตของ ฮูหยินเอกก่อนที่ท่านโหวจะเดินทางมาถึง “ฮูหยิน ท่านพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ นับตั้งแต่ท่านโหวไม่ได้อยู่ที่จวนท่านเอาแต่นั่งปักถุงเท้าจนตอนนี้มีหลายสิบคู่แล้วกระมัง” “ข้าแค่รู้สึกเบื่อก็เท่านั้น อีกอย่างอากาศเริ่มเย็นแล้ว ท่านโหวควรมีถุงเท้าไว้ใส่หลายคู่หน่อยกว่าจะผ่านพ้นฤดูหนาวก็อีกตั้งหลายเดือน ตอนที่ข้าไม่อยู่ข้าจะได้วางใจ” “ทำไมหลายวันมานี้ท่านถึงได้พูดเป็นลางร้ายแบบนี้ล่ะเจ้าคะ ท่านอายุยังน้อยยังมีเวลาเหลือเฟือ อีกไม่นานท่านโหวจะกลับมาแล้วบ่าวว่าท่านควรหาชุดสวย ๆ ใส่ไปต้อนรับท่านโหวดีหรือไม่” “นั่นสินะ อีกไม่นานเขาจะกลับมาแล้ว” “เจาฝาง” “เจ้าคะ” นางขานรับ “เจ้าอยู่รับใช้ข้ามาสิบกว่าปีแล้ว แต่พวกเรายังไม่เคยดื่มเหล้าด้วยกันสักจอก” “ถ้าอย่างนั้นบ่าวจะไปที่ห้องครัว นำเหล้ามาสักไหร่วมดื่มกับท่าน

“นางมาหรือยัง ไหนนางบอกว่าจะมาหาข้า นี่ก็สายแล้วเหตุใดถึงไม่เห็นแม้แต่เงา” “ท่านโหวถามถึงผู้ใดหรือขอรับ” “จะเป็นใครได้เล่า ถ้าไม่ใช่ฮูหยิน” เสี่ยวลู่ที่เพิ่งกลับจากนอกจวนแทรกขึ้น “ถ้าท่านโหวหมายถึงฮูหยิน นางมาแล้วขอรับ” พอได้ยินคำตอบตอบเขาได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากัน หากนางมาถึงแล้วทำไมเขาถึงไม่รู้เล่า “นางมาตั้งแต่เมื่อใด ทำไมเจ้าไม่รายงานข้า” เขาคาดคั้นบ่าว “ฮูหยินมาถึงตอนที่ท่านโหวกำลังพูดคุยอยู่กับอนุจ้าวขอรับ” “นางได้ยินทุกอย่างเลยหรือ” เขาเอ่ยกับตัวเองแผ่วเบา ทว่าบ่าวทั้งสองได้ยินจึงได้ตอบกลับมา “พอฮูหยินได้ยินท่านโหว เอ่อ บอกความในใจกับอนุจ้าว นางก็กลับเรือนไป” “แล้วชุดของข้าเล่า” ไม่วายถามถึงชุดที่เจียหรงจะนำมาให้ตนตรวจดูความเรียบร้อย “ฮูหยินนำกลับไปด้วยขอรับ” “ต้องโทษเจ้าที่ไม่รายงานข้าว่านางมาถึงแล้ว” ว่าพลางส่งสายตาเฉือดเฉือนไปให้ “จะโทษบ่าวเล็ก ๆ แบบนี้คงไม่ถูกกระมัง หากนายท่านไม่พูดความในใจกับอนุจ้าวมีหรือฮูหยินจะรีบกลับไปแบบนั้น” เป็นเสี่ยวลู่พ