《ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน 》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

“รอข้านานไหมเจ้าคะ” “ไม่หรอก” ตอบพร้อมจับมือเล็กเอาไว้ ต่อหน้าคนมากมายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสตรีผู้นี้ดูรักใคร่ลึกซึ้ง ขณะเดียวกับที่ความสัมพันธ์กับฮูหยินเอกย่ำแย่ ขากลับจากสกุลจ้าวร่างสูงเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดจา ทำให้จ้าวซูลี่อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “ท่านโหว เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ หรือว่าท่านพ่อกดดันท่าน” “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ข้าเพียงคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเท่านั้น” “ข้าได้ยินจากท่านแม่มาว่าที่ท่านพ่อเรียกพวกขุนนางในราชสำนักมางานเลี้ยงก็เพื่อพูดคุยเรื่องแต่งตั้งองค์รัชทายาท หารือครั้งนี้เป็นอย่างไรบ้าง” จ้าวซูลี่แสร้งถามเพราะอยากรู้ความคิดของชายหนุ่ม “ราบรื่นดี พวกขุนนางต่างแสดงความเห็นไปทิศทางเดียวกัน” “แล้วท่านโหวล่ะเจ้าคะ คิดเห็นเช่นไร” “ในเมื่อสกุลจ้าวสนับสนุนองค์ชายใหญ่ ข้าย่อมต้องสนับเช่นกัน” นางคลี่ยิ้มพึงใจหลังจากได้ยินคำพูดของเขา จากนี้นางคงไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีก ครั้นกลับมาถึงจวนท่านโหวหนุ่มไว้วานให้บ่าวรับใช้คนสนิทไปสอดส่องที่เรือนฝั่งตะวันออก เขาเกรงว่าเจียหรงอาจเศร้าโศก

“เช่นนั้นถือว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ หากต้องเลือกระหว่างสกุลเจียกับสกุลจ้าว แน่นอนว่าแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ ท่านหย่าขาดจากนางก็ดีจากนี้ไปสกุลจ้าวจะได้สนับสนุนท่านอย่างไร้ข้อกังขา อีกทั้งยังได้ยกสตรีที่ท่านรักขึ้นเป็น ฮูหยินเอกอีก มีแต่ได้กับได้นะขอรับ” “ข้าไม่เคยคิดหาผลประโยชน์จากซูลี่ นางเป็นคนที่ข้ารักต่อให้ตระกูลของนางส่งเสริมข้าไม่ได้ข้าก็ไม่เคยใส่ใจ ขอเพียงข้างกายมีนางเป็นพอ” พอหันหลังกลับไปเขาแทบจะอาเจียนออกมาที่กล้าเอ่ยคำพูดนั้นออกไป เสี่ยวลู่เองก็คงคิดไม่ต่างจากเขาสักเท่าใดนัก ตอนนี้เขาได้ให้คนส่งหลักฐานความผิดของจ้าวต้าชุนให้แก่องค์ฮ่องเต้แล้ว อีกไม่นานคงมีพระราชวินิจฉัยลงมาว่าจะจัดการคนผู้นี้เยี่ยงไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะไม่ทิ้งนางไว้ตามลำพังเหมือนในอดีตอีกแล้ว ภาพเศร้าสลดของเจียหรงยังติดตาเขาไม่หายไปไหน ครั้งนี้เขาจะกระทำการด้วยความรอบครอบที่สุด เพื่อที่จะไม่เสียนางไปเป็นครั้งที่สอง คิดอย่างแน่วแน่ ทางด้านของจ้าวซูลี่ที่ได้ยินคำพูดนี้จากปากคนของตนได้แต่หัวเราะร่าอยู่ที่เรือน ยามคิดว่าอีกไม่นานสิ่งที่ตนคิดใกล้จะสมหวังโดยที่มือ

จ้าวซูลี่รู้เรื่องเมื่อคืนเข้าถึงกับขว้างปาข้าวของจนแตกกระจายไม่มีชิ้นดี “เป็นไปไม่ได้ เจ้าบอกข้าสิว่าสิ่งที่เจ้าพูดเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องจริง!” นางกรีดร้องเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งเรือน “ท่านโหวรักข้า ไม่ใช่นาง” “เสียงดังโหวกเหวกโวยวายอันใด” หยางเฟยหลงถาม “ท่านโหว ในที่สุดท่านก็มา” “ข้าต้องมาหาเจ้าอยู่แล้ว” “เมื่อคืนข้าได้ยินว่าท่านให้ฮูหยินไปนอนที่เรือนใหญ่เป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ” “เรื่องนี้ใครบอกเจ้ากัน” เขาแสร้งถาม แล้วจึงเปรยตามองไปยังเมิ่งหรานที่บัดนี้ได้กลายเป็นคนของเขาไปแล้ว ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกที่เรื่องนี้ดังเข้าหูของจ้าวซูลี่ต้นเหตุมาจากเสี่ยวลู่แน่นอน “สาวใช้คนสนิทของข้า นางเป็นคนบอก ท่านบอกข้าทีว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง” “ข้ากับฮูหยินนอนด้วยกันตามที่นางบอกเจ้านั่นแหละ” “ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้เยี่ยงไร ทั้งที่ข้ารักและสนับสนุนท่านทุกอย่าง” ซูลี่ร้องไห้ไปพลางถามไปพลาง “เจ้าน่ะหรือรักข้า ในสายตาคนสกุลจ้าวข้าเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่คิดจะทำอะไรก็ได้ ส่วนเรื่องสนับสน

เนื่องจากเป็นเรื่องสั้น ไรท์จะอัปนิยายต่อกัน คือ เรื่อง "ฮูหยินผู้ถูกหมางเมิน"คำโปรยทั้งกายใจของนางล้วนทุ่มเทมอบแด่เขาจนหมดสิ้น แม้ต้องคอยเฝ้ามองเขาลุ่มหลงสตรีอีกคนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับสตรีที่เขารักเพียงหนึ่งเดียวก็ตามที กาลเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าตัวตนของนางค่อย ๆ เลือนลางลงไปทุกขณะ นางถูกเขาหมางเมินใส่นับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยแยแสสักนิดเพราะยังมีความหวังอยู่ลึก ๆ ว่าบุรุษตรงหน้าจะหันมามองนางสักครั้ง ทว่าความรักที่นางคอยเฝ้าทนุถนอมเสียยิ่งกว่าสิ่งใด สุดท้ายกลับไขว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น***นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวความรักของคุณชายเมิ่งลู่หลิงจากเรื่องมิหวนคืนรัก (ไรท์เขียนแยกออกมาเพราะมีคุณรี้ดอยากอ่านเรื่องของคุณชายเมิ่ง มาตามสัญญาแล้วนะคะ) สามารถอ่านแยกได้ค่ะ เนื้อเรื่องไม่ได้เกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด --------------สองปีก่อนหน้าฤดูใบไม้ผลิแรกเริ่มผู้คนต่างออกจากเรือนเพื่อมาเชยชมไม่เว้นแม้กระทั่งตัวหญิงสาวเอง“คุณหนูระวังเจ้าค่ะ”สิ้นคำพูดของสาวใช้คนสนิทร่างบางได้ชนเข้ากับแผงอกแกร่งของบุรุษผู้หนึ่งเข้า สายตาของนางจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของคนตรงหน้าราวก

โจวอันหรงหมุนตัวมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนเดินออกจากเรือนมุ่งหน้าไปที่จวนสกุลกงด้วยท่าทีสงบนิ่ง หลายวันมานี้นางเอาแต่นั่งปักผ้าทั้งวัน เพื่อหวังให้จิตใจที่เดือดพล่านสงบลงและดูเหมือนว่าจะได้ผลดีเสียด้วยครั้นมาถึงงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ทั่วงานเพื่อชื่นชมดอกไม้หลากชนิดที่จวนสกุลกง ก่อนหันไปเห็นสามีของตนกับอนุอิ่นที่ยืนพูดคุยกับขุนนางท่านหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ขณะที่นางกำลังจะเดินหนีไปอีกทางกลับถูกเหล่าคุณหนูที่ยังไม่ออกเรือนขัดขึ้นเสียก่อน“นั่นสามีของเจ้าไม่ใช่หรือ ทำไมเขาถึงได้พาสตรีอื่นมาแทนเจ้ากัน”“แม่นางหลง เจ้าคงไม่รู้กระมังว่าใต้เท้าเมิ่งแต่งอนุเข้าจวนแล้ว เห็นทีนางคงเป็นอนุของเขากระมัง” เอ่ยพลางยิ้มเยาะ“ในเมื่อแม่นางหลินตอบแทนข้าเสร็จสรรพเช่นนี้ ข้าคงไม่ต้องตอบแล้วกระมัง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”“ช้าก่อน ฮูหยินเมิ่งไม่พอใจที่ข้าถามอย่างนั้นหรือ ข้าแค่สงสัยก็เท่านั้น หากทำให้ท่านรู้สึกไม่ดีข้าต้องขออภัยด้วยจริง ๆ “แม้ปากเอ่ยเช่นนั้น ทว่าใบหน้าของนางกลับเหยียดยิ้มกว้างมองมาราวกับสมเพช“ฮูหยินเมิ่งเป็นถึงญาติผู้น้องของท่านโหว มีหรือนางจะรู้สึกดังที่เจ้าว่า มิเช่นนั้นค