All Chapters of ใบหย่านี้มอบแด่ท่าน : Chapter 61 - Chapter 70

“ท่านจะไปหาฮูหยินทำไมหรือเจ้าคะ หากท่านไปหานางตอนนี้บ่าวเกรงว่ารังแต่จะทำให้นางขุ่นเคืองท่านมากกว่าเดิม”“ข้าตั้งใจนำของขวัญไปมอบให้นาง มีหรือนางจะไม่พอใจ” อิ่นซูหนี่แสยะยิ้มบอกอย่างมาดร้ายทางด้านของนายหญิงอย่างโจวอันหรงที่กลับมาทำหน้าที่ดูแลจวนดังเดิม หลังจากฮุ่ยหมิงมาส่งข่าวหญิงสาวมัวยุ่งวุ่นวายอยู่กับการดูบัญชีจนทำให้หลายวันมานี้นอนพักผ่อนไม่เพียงพอ“ฮูหยิน พักดื่มชาสักครึ่งชั่วยามดีหรือไม่ หลายวันมานี้ท่านแทบไม่ได้ลุกจากเก้าอี้เลยนะเจ้าคะ” ลั่วซินแนะนำด้วยความเป็นห่วง“ข้ายังมีบัญชีอีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้ตรวจดู หากล่าช้าจะพลอยทำให้พ่อบ้านหลงเดือดร้อนไปด้วย”“ช่างพ่อบ้านหลงก่อนเถิดเจ้าค่ะ ท่านเป็นนายหญิงไม่ใช่บ่าวสักหน่อยนี่เจ้าคะ หากท่านโหวรู้เข้าว่าท่านหักโหมเช่นนี้มีหวังได้บุกมาที่จวนสกุลเมิ่งแน่” สุดท้ายลั่วซินถึงได้ยกเอาชื่อท่านโหวมาขู่ เพราะรู้ดีว่าเจ้านายของตนนั้นรักและให้เกียรติญาติผู้พี่คนนี้เสียยิ่งกว่าสิ่งใด“พักสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน” เมื่อได้ยินคำตอบที่เป็นไปตามคาด ลั่วซินจึงฉีกยิ้มกว้าง ก่อนพยุงนายหญิงลุกจากเก้าอี้ที่นั่งทำงานไปยังศาลาริมน้ำที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก“อากาศ

คล้อยหลังสาวใช้เมิ่งลู่หลิงจึงใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก ก่อนจะสำลักออกมา"คุณชายเป็นอะไรไปหรือขอรับ" เขาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง"นี่เป็นฝีมือของฺซูหนี่จริงหรือ เหตุใดรสชาติอาหารถึงได้เป็นเช่นนี้" ว่าพลางวางตะเกียบลงที่เดิม รสชาติอาหารเค็มปี๋จนเขาไม่สามารถกลืนลงคอได้ ใช่ฝีมือการทำอาหารของซูหนี่จรึงรึนี่ เขาสงสัย"ขออภัยที่บ่าวเสียมารยาทนะขอรับ" ว่าแล้วจึงถือวิสาสะชิมอาหารในสำรับ ก่อนที่จะสำลักไม่ต่างจากคนเป็นเจ้านาย"คะ...แค่ก!""อร่อยใช้ได้เลยใช่หรือไม่" เขาล้อเลียน เมื่อเห็นสีหน้าบ่าวคนสนิทที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าแต่ไม่อาจคายออกมาได้ด้วยความขำขัน"คุณชายช่างน่าสงสารนักที่ต้องทนกินอาหารพวกนี้ โชคดีที่ฮูหยินไม่ได้เผื่อแผ่มาถึงข้าด้วย มิเช่นนั้นร่างกายของข้าได้ซูบผอมแน่""เจ้าตอบคำถามข้ามาก่อน อาหารที่ซูหนี่นำมาให้ข้าก่อนที่นางจะแต่งเข้าจวนมา แท้จริงแล้วใครเป็นคนทำกันแน่""คงเป็นแม่ครัวที่จวนของนางนั่นแหละขอรับ""แต่นางเป็นคนบอกข้าเองกับปาก ว่านางเป็นคนลงมือทำเอง""เป็นเพราะท่านเชื่อนางทุกอย่าง ท่านถึงได้ถูกนางหลอกลวงเช่นนี้ แค่เรื่องทำอาหารนางยังพูดปด เรื่องอื่นคงไม่ต้องพูดถึง""ที่ผ่านมาเ

“เจ้าคงไม่รู้ ว่าหอนี้เป็นของมารดาข้า แต่ว่าตอนนี้กลายเป็นของข้าแล้ว” เขายืดอกตอบด้วยความภูมิใจ หลายปีมานี้ชายหนุ่มมุ่งมั่นเสาะหาหนทางค้าขายใหม่ ๆ สร้างความสัมพันธ์กับกลุ่มพ่อค้าทั่วทั้งเหนือจรดใต้ เพื่อเป้าหมายคือได้เป็นเจ้าของหอซือเซียนแห่งนี้ ในที่สุดเมื่อไม่นานมานี้ท่านแม่ได้เห็นผลงานและความทุ่มเทที่ผ่านของเขาถึงได้ยกหอแห่งนี้ให้“ข้าคิดอยู่นาน ว่าทำไมถึงได้คุ้นหน้าเจ้านัก ที่แท้ก็เป็นบุรุษคนเดียวกันกับที่ข้าเห็นในงานเลี้ยงที่จวนท่านหญิง” เมิ่งลู่หลิงที่ยืนนิ่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าคือคน ๆ เดียวกันกับบุรุษที่แสดงทีท่าว่าสนิมสนมกับฮูหยินของเขา“ใต้เท้าเมิ่งเอ่ยเช่นนี้ คงไม่ได้หึงข้ากับอันหรงใช่รึไม่”“หึ ทำไมข้าต้องรู้สึกเช่นนั้นด้วย เชิญพวกเจ้าสองคนพูดคุยกันตามสบาย ข้าจะเข้าไปเลือกซื้อของ”“อันหรง เจ้าได้ยินหรือไม่ ว่าสามีเจ้าบอกให้พวกเราคุยกันได้ตามสบาย เช่นนั้นพวกเราไปคุยกันที่ชั้นสองเถิด ข้ามีเรื่องอยากพูดคุยกับเจ้าหลายเรื่องทีเดียว”แม้ปากของชายหนุ่มบอกว่าจะไปเลือกซื้อของตามลำพัง ทว่าขาทั้งสองก้าวกับยังไม่ก้าวไปไหนเขามองทั้งคู่ด้วยสายตาไม่ชอบใจนัก“ฮู

“เรียนฮูหยินที ว่าข้าขอพบเป็นการด่วน”“เห็นทีจะไม่ได้ ตอนนี้ฮูหยินกำลังคุยกับพ่อบ้านหลงอยู่เจ้าค่ะ”“แต่ข้ามีเรื่องด่วน”“มีเรื่องอะไรงั้นรึ” อันหรงถามขึ้น เพราะได้ยินโหวกเหวกโวยวายจากด้านนอก“อนุอิ่นขอพบเจ้าค่ะ”“ให้นางเข้ามา”“เชิญเจ้าค่ะ” ลั่วซินเอ่ยเชิญ“เป็นแค่สาวใช้แต่บังอาจคิดขัดขวางเจ้านาย คนอย่างเจ้าต้องถูกข้าตบสั่งสอนสักทีสองที” ก่อนไป อิ่นซูหนี่ไม่วายหันไปพูดกระแทกเสียงใส่ด้วยความโมโหที่คุกกรุ่นอยู่เต็มอก“ข้าฝากเจ้าจัดการเรื่องนี้ด้วย”“ขอรับ นายหญิง” พ่อบ้านหลงรับคำ แล้วจึงเดินออกจากห้องไปพร้อมกับแบกสมุดบัญชีกองหนาไว้ในมือ“อนุอิ่น เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรงั้นหรือ” นางถาม ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าคนตรงหน้ามาหานางด้วยเรื่องใด คงไม่พ้นเรื่องอนุคนใหม่แน่ มิเช่นนั้นมีหรือหญิงสาวจะรีบร้อนมาหานางถึงเพียงนี้“ข้าได้ยินว่าฮูหยินให้คนทำความสะอาดเรือนที่อยู่ข้าง ๆ ข้า”“ใช่ มีอะไรรึ”“เรือนหลังนั้นเตรียมไว้ให้ใครหรือเจ้าคะ”“ข้าเตรียมไว้ให้อนุคนใหม่ของท่านพี่”“ท่านรับอนุมาเพิ่มทำไมหรือ มีข้าเป็นอนุคนเดียวก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”“เป็นความประสงค์ของท่านพี่ อีกอย่างเจ้าบอกว่าเจ้าจะตั้งคร

ที่เรือนของฮูหยินสาวจุดกำยานได้ราวเดือนเศษ ซึ่งแน่นอนว่ากำยานนี้ลอกเลียนแบบมาจากของที่อิ่นซูหนี่นำมาให้ เพียงแต่ไม่มีชะมดเช็ดผสมอยู่ ส่วนกำยานที่ได้มาจากอนุอิ่นจริง ๆ ส่วนหนึ่งได้ยกให้อนุเสวี่ยไปแล้ว นางเก็บไว้ที่ตัวเล็กน้อยคิดว่าคงได้ใช้เพียงครั้งเดียว ในเมื่ออยากได้นักตัวนางย่อมสนองให้ตามความต้องการของคนตรงหน้า อนุทั้งสองแม้นิสัยภายนอกจะแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่เบื้องลึกในจิตใจล้วนเหมือนกันราวกับแกะ คือต้องการกำจัดฮูหยินเอกอย่างนาง เรื่องนี้นางย่อมรู้อยู่ก่อนแล้ว พวกนางทั้งคู่ล้วนต้องการคลอดบุตรชายคนแรกให้ตระกูลเมิ่ง เพราะตามธรรมเนียมแล้วลูกคนโตย่อมสำคัญกว่าลูกคนอื่น ๆ ถึงแม้เกิดจากอนุก็ไม่อาจดูแคลนได้ง่าย ๆ ไม่แปลกที่พวกนางจะอยากตั้งครรภ์เป็นคนแรกทางด้านของเสวี่ยอวี้นั้นใช้วิธีการอำมหิตยิ่งกว่าซูหนี่ นางซื้อตัวสาวใช้ในครัวที่ดูแลเรื่องอาหารหลายคนมาเป็นพวก โดยแอบใส่ปรอทลงในอาหารและน้ำดื่มในปริมาณเล็กน้อย แน่นอนว่าทั้งนางและอนุอิ่นต่างตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เพียงแต่สาวใช้พวกนั้นไม่ได้ใส่ลงในอาหารและน้ำดื่มของนาง และยังมารายงานเรื่องนี้แก่นางด้วย เพราะตัวนางเคยช่วยชีวิตสาวใช้พวกนี้ไว