All Chapters of คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Chapter 41 - Chapter 50

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องส่วนตัวระดับวีไอพีของโรงเตี๊ยมจันทราเร้นลับไปชั่วขณะ หลังจากที่ข้อเสนออันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งและตัวเลขจำนวนเงินที่มากพอจะซื้อเมืองทั้งเมืองได้หลุดออกมาจากริมฝีปากขององค์ชายเจ็ด ไป๋ลี่ถิงยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในท่วงท่าที่มือขวาวางทาบอยู่บนปึกตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งหมื่นตำลึงทอง ลมหายใจของนางสูดเข้าออกอย่างเชื่องช้าและหนักหน่วง ดวงตากลมโตที่เคยเบิกกว้างด้วยความโลภเมื่อครู่ บัดนี้กำลังหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด สมองอันเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมทางการค้าของยอดนักขายมือทองกำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วงและรวดเร็วประดุจพายุหมุนแม้ว่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของนางจะเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมาเต้นระบำอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์แดง และจิตวิญญาณแห่งความงกเงินของนางจะกรีดร้องโหยหวนให้รีบกวาดตั๋วเงินทั้งหมดเข้าซุกซ่อนในอกเสื้อแล้ววิ่งหนีกลับจวนไปนอนกอดเงินให้หนำใจ ทว่าสติสัมปชัญญะและสัญชาตญาณของการเป็นผู้บริหารระดับสูงที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน กลับดึงรั้งมือของนางเอาไว้ นางรู้ดีว่าในวงการธุรกิจที่เต็มไปด

สายลมพัดโชยมากระทบผิวกาย หอบเอาใบไม้หมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดย่อมอยู่ตรงริมกำแพงทิศตะวันตกของจวนเผิงกวงโหว ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามบ่ายคล้อย บริเวณช่องโหว่ขนาดเล็กที่ฐานกำแพงซึ่งถูกเรียกขานอย่างเป็นทางการว่ารูสุนัขลอด ปรากฏความเคลื่อนไหวที่แสนจะทุลักทุเลและไร้ซึ่งความสง่างามโดยสิ้นเชิง ร่างของไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้เพิ่งจะไปสร้างวีรกรรมต้อนเถ้าแก่จินแห่งแคว้นเป่ยจนมุมและปิดดีลมหาโหดให้แก่องค์ชายเจ็ดได้สำเร็จ กำลังพยายามตะเกียกตะกายคลานสี่ขามุดลอดกลับเข้ามาในอาณาเขตบ้านของตนเองทว่าการมุดรูสุนัขในวันนี้กลับยากลำบากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา สาเหตุไม่ใช่เพราะรูสุนัขหดเล็กลง แต่เป็นเพราะบริเวณหน้าอกและเอวของนางถูกยัดทะนานไปด้วยถุงผ้าต่วนสีดำขนาดใหญ่ถึงสามถุง ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยก้อนตำลึงเงินและตั๋วเงินจำนวนมหาศาลที่นางเพิ่งจะไปรีดไถ เอ้อ รับเป็นค่าคอมมิชชั่นและค่าเหนื่อยล่วงหน้ามาจากองค์ชายจอมเสเพล น้ำหนักของเงินทองที่ถ่วงอยู่ตามร่างกายทำให้นางเคลื่อนไหวเชื่องช้าประดุจเต่าคลานจมปลักโคลน

สายลมพัดโชยมากระทบหน้าต่างไม้บานเก่าจนเกิดเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ท้องฟ้าด้านนอกยังคงมืดสนิทไร้ซึ่งแสงตะวัน มีเพียงแสงจันทร์จางๆ ที่สาดส่องลงมาทาบทับลานดินอันเงียบสงัดของจวนเผิงกวงโหว ทว่าภายในห้องนอนอันซอมซ่อของเรือนหลัก ไป๋ลี่ถิงยอดนักขายมือทองกลับเบิกตากว้างโพลงอยู่บนเตียงนอนไม้ ร่างกายของนางแข็งทื่อ เหงื่อกาฬเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นตามไรผมแม้ว่าอากาศยามเช้ามืดจะเย็นยะเยือกก็ตาม ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความหวาดผวาอย่างถึงที่สุด ไม่ใช่ความหวาดผวาต่อภูตผีปีศาจ แต่เป็นความหวาดผวาต่อบทลงโทษนรกแตกที่ระบบผู้ช่วยส่วนตัวเพิ่งจะยัดเยียดให้เมื่อคืนนี้การต้องทนฟังเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลาที่นอนหลับจนกว่าจะกลายเป็นโรคประสาท มันคือขุมนรกบนดินที่มนุษย์เงินเดือนและอดีตมนุษย์ออฟฟิศอย่างนางหวาดกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด การนอนหลับพักผ่อนคือสวรรค์เพียงอย่างเดียวที่เยียวยาจิตวิญญาณอันบอบช้ำจากการทำงานหนัก หากสวรรค์แห่งนี้ถูกทำลายลงด้วยเสียง ตรื๊ด ตรื๊ด อันแสนหนวกหู นางมั่นใจเลยว่านางจะต้องขาดใจตายหรือวิกลจร

ร่างเล็กบอบบางในคราบเด็กหนุ่มยาจกที่ใบหน้าดำปิ๊ดปี๋ไปด้วยคราบเขม่าควันไฟ กำลังสับขาสองข้างวิ่งทะยานไปตามตรอกซอกซอยของเมืองหลวงด้วยความเร็วที่แม้แต่ม้าศึกชั้นดียังต้องยอมหลีกทางให้ ฝุ่นดินสีแดงตลบอบอวลขึ้นมาเบื้องหลังทุกครั้งที่ปลายเท้าของนางตวัดแตะพื้น ไป๋ลี่ถิงหอบหายใจทางปากอย่างหนักหน่วง อากาศเย็นเยียบของฤดูใบไม้ร่วงถูกสูดเข้าไปในปอดจนรู้สึกแสบร้อนไปหมดทั้งทรวงอก ทว่านางก็ไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมองทหารยามร่างยักษ์ที่เพิ่งจะตกเป็นเหยื่อการทำยอดขายด้วยเรื่องไร้สาระของนางเมื่อครู่นี้เมื่อวิ่งทะลุผ่านตลาดสดและเลี้ยวหักศอกเข้ามาในซอยตันที่รกร้างและเงียบสงัด ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมา ยอดนักขายมือทองก็ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดให้ไถลลื่นลงไปกองกับพื้นดินที่เปียกชื้นและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ แผ่นหลังของนางพิงพนักเข้ากับกำแพงอิฐเย็นเฉียบ สองมือยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่ก้อนเนื้อภายในกำลังเต้นระรัวประดุจกลองรบ นางอ้าปากสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ หยาดเหงื่อเม็ดโตร่วงหล่นจากหน้าผากลงมาผสมกับคราบสีดำบนแก้มจนกลายเป็นทางยาว

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมากระทบแผ่นกระเบื้องหลังคาของตึกไม้สองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหัวมุมถนนสายหลักแห่งย่านการค้าทิศตะวันออก บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความคึกคักของผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา ทว่าบริเวณหน้าตึกแห่งนี้กลับมีรังสีความตึงเครียดแผ่กระจายออกมาจนผู้สัญจรไปมาต้องลอบเดินเบี่ยงหลบไปอีกทาง ไป๋ลี่ถิงในคราบคุณชายหนุ่มรูปงามผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายและเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งยโส กำลังยืนเผชิญหน้ากับเถ้าแก่จู พ่อค้าวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ที่มีพุงยื่นล้ำหน้าและมีใบหน้ามันเยิ้มประดุจหมูสามชั้นที่ถูกต้มจนเปื่อยหลังจากที่เถ้าแก่จูงัดเอามุกตื้นๆ มาโก่งราคาค่าเช่าตึกซอมซ่อแห่งนี้สูงถึงสามพันตำลึงทองต่อปี และแสดงท่าทีลุกลนสั่งให้บ่าวไพร่ไปยกโต๊ะและกระดาษสัญญาออกมาเตรียมให้เซ็นอย่างรวดเร็ว ไป๋ลี่ถิงก็ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดผวาเลยแม้แต่น้อย ยอดนักขายมือทองเพียงแค่ยืนกอดอกนิ่งสงบ แผ่นหลังตั้งตรงดิก ท่วงท่าของนางสง่างามและผ่อนคลายประดุจกำลังเดินเล่นชมสวนดอกไม้ในจวนของตนเอง ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ออก