Lahat ng Kabanata ng คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Kabanata 51 - Kabanata 60

แสงตะวันยามเช้าตรู่เพิ่งจะโผล่พ้นทิวเขา สาดส่องประกายสีทองอร่ามลงมากระทบแผ่นกระเบื้องหลังคาของตึกไม้สองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหัวมุมถนนสายหลักแห่งย่านการค้าทิศตะวันออก จากตึกซอมซ่อผุพังที่เคยมีประวัติเน่าเฟะจนผู้คนเดินหนี บัดนี้มันได้ถูกบูรณะซ่อมแซมและตกแต่งใหม่จนวิจิตรตระการตาประดุจพระราชวังขนาดย่อม ป้ายไม้สักทองแผ่นใหญ่ถูกแขวนเด่นตระหง่านอยู่เหนือประตูทางเข้า สลักตัวอักษรสีแดงสดขลิบทองคำเปลวว่า บุปผาสวรรค์โอสถ กลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้นานาพันธุ์ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรชั้นเลิศลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งถนน ดึงดูดให้ผู้คนที่สัญจรไปมาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และหยุดยืนมองด้วยความตกตะลึงทว่าสิ่งที่ทำให้ตึกแห่งนี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจหาใช่เพียงแค่ความงดงามของการตกแต่งไม่ แต่เป็นข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงประดุจไฟลามทุ่งต่างหาก บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่เปิดร้านอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบนินทาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเคารพยำเกรง สายตาทุกคู่จดจ้องไปยังร่างของคุณชายหนุ่มรูปงามผู้มีใบห

สายลมยามสายพัดโชยเอื่อยเกียจคร้าน หอบเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกมู่ตันที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งอยู่ในอุทยานหลวงมาเตะจมูก ทว่ากลิ่นหอมตลบอบอวลของมวลหมู่พฤกษาในเช้าวันนี้ กลับถูกกลบจนมิดด้วยกลิ่นอายแห่งความเสแสร้งแกล้งทำที่ลอยคลุ้งออกมาจากจวนตำหนักฉือหนิง ข่าวลือที่น่าสะพรึงกลัวและชวนให้ขนหัวลุกยิ่งกว่าเรื่องผีสางนางไม้ใดๆ ได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเขตพระราชฐานชั้นใน ข่าวลือที่ว่านั้นคือการที่ซุนไทเฮา พระพันปีหลวงผู้ซึ่งเพิ่งจะถูกฮองเฮาบีบคั้นจนต้องคลานเข่ามากินหมั่นโถวแข็งๆ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาสลัดคราบคนป่วย หอบสังขารอันชราภาพมาประกาศเป็นเจ้าภาพจัดงานมหกรรมสังสรรค์ครั้งยิ่งใหญ่ โดยให้ชื่อกิ๊บเก๋ประดุจงานกาชาดประจำปีว่า งานเลี้ยงปรองดองสมานฉันท์วังหลังจุดประสงค์ของงานเลี้ยงที่ถูกป่าวประกาศออกไปนั้น ช่างสวยหรูและฟังดูดีประดุจนิทานก่อนนอนของเด็กอมมือ ซุนไทเฮาอ้างว่าเพื่อเป็นการยุติข้อบาดหมาง ลืมเลือนความขุ่นข้องหมองใจในอดีต และเพื่อแสดงให้เห็นถึงความสมานฉันท์กลมเกลียวของสตรีในวังหลัง ภายใต้การนำอันชาญฉลาดของฮองเฮา พระนางจึงได้เนรมิตลานกว้างกลางอุทยานหลวงให้กลายเป็นสถานที่จัดเลี้ยงสุดอลังการ ม

สายลมยามเย็นพัดกรรโชกแรงจนฝุ่นดินสีแดงบนลานกว้างหน้าเรือนหลักปลิวว่อนขึ้นมาบดบังทัศนวิสัย กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของสุราส่าชั้นเลวที่หมักหมมผสมผสานกับกลิ่นแป้งพัดชาดราคาถูกจากหอนางโลม ลอยคละคลุ้งออกมาจากร่างอันสูงใหญ่ของคุณชายใหญ่ไป๋ชิงจวง กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นรุนแรงเสียจนบ่าวไพร่ที่ยืนอยู่รอบบริเวณต้องลอบกลั้นหายใจและเบือนหน้าหนี ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศอึดอัดจนแทบจะรีดเค้นวิญญาณของผู้คนออกจากร่าง หาใช่กลิ่นเหม็นเน่าเหล่านั้นไม่ แต่มันคือรังสีแห่งความก้าวร้าวและอันธพาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวบุตรชายคนโตของจวน ผู้ซึ่งกำลังใช้สองมืออันหยาบกร้านยื้อยุดฉุดกระชากคอเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนของคุณชายรองไป๋ชิงผูอย่างเอาเป็นเอาตายไป๋ชิงผู บัณฑิตหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตาอารี พยายามใช้สองมือยันแผงอกที่เต็มไปด้วยกลิ่นสุราของพี่ชายต่างมารดาเอาไว้ ฟันกรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ แม้ในใจจะเดือดพล่านไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกหยามเกียรติและถูกรังแกถึงหน้าเรือนของมารดา ทว่าด้วยสติป

ท่ามกลางลานกว้างหน้าเรือนหลักที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินสีแดงตลบอบอวล ร่างอันสูงใหญ่ของคุณชายใหญ่ไป๋ชิงจวงที่เพิ่งจะล้มลุกคลุกคลานทุรนทุรายประดุจไส้เดือนถูกน้ำร้อนลวก ค่อยๆ พยายามตะเกียกตะกายยันกายลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยความทุลักทุเล สองมืออันสั่นเทาและหยาบกร้านของเขากดทับลงบนพื้นหินชนวนเย็นเฉียบเพื่อเป็นหลักยึด เส้นผมที่เคยถูกเกล้าไว้อย่างประณีตบัดนี้หลุดลุ่ยรุ่ยร่ายชี้ฟูไปคนละทิศคนละทาง ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์สุราผสมผสานกับความโกรธแค้นและอับอายที่ถูกฉีกหน้ากลางธารกำนัล หยาดเหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากที่ปูดบวมจากการกระแทกพื้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หอบแฮ่กๆ ประดุจสุนัขหอบแดด พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดึงเอาสติสัมปชัญญะและความหยิ่งยโสในฐานะบุตรชายคนโตแห่งจวนเผิงกวงโหวกลับคืนมา"แฮ่ก แฮ่ก เมื่อครู่นี้... มันต้องเป็นภาพลวงตา เป็นเพราะข้าดื่มสุรามากเกินไปจนหูแว่วไปเองแน่ๆ ไม่มีทางที่ผีสางนางไม้ตนใดจะกล้ามาลบหลู่ผู้สืบทอดตระกูลเช่นข้าได้"ไป๋ชิงจวงพึมพำกับ

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่สาดส่องลงมากระทบผืนดินของจวนเผิงกวงโหว ทว่าความสดใสของยามเช้ากลับไม่อาจชะล้างความหม่นหมองที่ปกคลุมเรือนตะวันตกได้เลยแม้แต่น้อย ร่างอันบึกบึนของคุณชายใหญ่ไป๋ชิงจวงถูกบ่าวชายสองคนหิ้วปีกหิ้วขาลากออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพที่ดูไม่ต่างจากศพเดินได้ ใต้ตาทั้งสองข้างของเขาดำคล้ำลึกโบ๋ประดุจหลุมศพที่ถูกขุดทิ้งไว้ข้ามคืน ริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นขุย เส้นผมที่เคยดกดำเงางามบัดนี้ชี้ฟูยุ่งเหยิงราวกับรังนกที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาเขาไม่ได้หลับตานอนเลยแม้แต่จังหวะการหายใจเดียว ทุกครั้งที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง เสียงสังเคราะห์แหลมสูงของระบบตอบรับอัตโนมัติก็จะดังก้องขึ้นมาในกะโหลกศีรษะ หลอกหลอนทรมานจนเขาต้องนั่งเบิกตาโพลงกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ในมุมมืดไป๋จิ่งกู้ผู้เป็นบิดายืนกอดอกมองดูสภาพของบุตรชายคนโตด้วยใบหน้าที่ตึงเครียดและเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง ท่านโหวไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดาที่บุตรชายพร่ำเพ้อ เขาปักใจเชื่ออย่างสนิทใจว่าอาการคลุ้มคลั่งและหวาดผวาตลอดทั้งคืนนั้น เป็นเพียงผ