All Chapters of คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Chapter 31 - Chapter 40

บรรยากาศภายในเรือนหลักของฮูหยินเอกที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการจิบน้ำชายามเช้า บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิรบขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและความโกลาหล บรรดาบ่าวไพร่ชายหญิงที่บิดาผู้หูเบาเกณฑ์มา ต่างพากันแสดงพฤติกรรมกักขฬะและหยาบคายราวกับฝูงลิงกังที่หลุดออกจากกรง พวกเขารื้อค้นข้าวของทุกชิ้นในห้องนอนของไป๋ลี่ถิงอย่างไม่ปรานีปราศรัย หีบไม้เก่าคร่ำคร่าถูกเตะจนฝาเปิดอ้า เสื้อผ้าที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยถูกรื้อกระจุยกระจายลงมากองเกลื่อนพื้นกระดาน แจกันดินเผาใบเก่าถูกปัดตกลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่น หมอนและผ้าห่มถูกโยนปลิวว่อนไปทั่วห้องไป๋ลี่ถิงยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอน ทอดสายตามองดูผลงานการทำลายล้างทรัพย์สินของบริษัทตนเองด้วยใบหน้าที่เรียบตึงและเยือกเย็นประดุจรูปสลักน้ำแข็ง นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก ไม่ได้กรีดร้องห้ามปราม และไม่ได้มีท่าทีลุกลี้ลุกลนเหมือนโจรที่กลัวคนค้นพบของกลางเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน แววตาของยอดนักขายมือทองกลับเปล่งประกายระยิบระยับไปด้วยความขบขันและสมเพชเวทนา นางกำลังประ

บรรยากาศภายในห้องนอนอันซอมซ่อของเรือนหลักที่เพิ่งถูกกองทัพบ่าวไพร่อันธพาลรื้อค้นจนเละเทะประดุจสมรภูมิรบ บัดนี้ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบจะทำให้ผู้คนที่ยืนอยู่หายใจไม่ออก เศษฝุ่นละอองสีหม่นล่องลอยปลิวว่อนอยู่กลางอากาศ ทะลุผ่านลำแสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างไม้บานเก่า สายตาทุกคู่ภายในห้อง ไม่ว่าจะเป็นบ่าวไพร่ที่ยืนถือไม้กระบองค้างไว้ อนุหมินผู้มีใบหน้าแข็งค้าง ไป๋ลี่ชานที่บีบน้ำตาจนตาแดงก่ำ หรือแม้แต่ไป๋จิ่งกู้ผู้เป็นบิดาที่กำลังยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธแค้น ต่างก็พุ่งเป้าไปที่ร่างอวบอ้วนของเสี่ยวหง สาวใช้คนสนิทของเรือนตะวันตกเสี่ยวหงหน้าซีดเผือดราวกับศพที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาจากหลุมฝังศพ ร่างกายอวบอ้วนของนางสั่นเทาอย่างรุนแรงประดุจใบไม้ไหวในพายุฤดูหนาว เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากที่มันเยิ้ม ไหลย้อยลงมาตามพวงแก้มจนตกลงสู่พื้นกระดาน นางพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหดเท้าทั้งสองข้างของตนเองเข้าไปซุกซ่อนอยู่ใต้ชายกระโปรงผ้าฝ้ายสีตุ่นให้มิดชิดที่สุด ปลายเท้าของนางพยายามขูดไถไปกับพื

สายลมพัดโชยมาปะทะบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า หอบเอาใบไม้ให้หมุนวนอยู่ตรงชานลานเรือน ทว่าภายในห้องนอนของเรือนหลักแห่งจวนเผิงกวงโหวกลับปราศจากความร่มรื่นและเย็นสบายของฤดูกาล บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะสามารถใช้มีดหั่นออกเป็นชิ้นๆ ได้ ความกดดันอันแสนหนักหน่วงถาโถมเข้าใส่ทุกชีวิตที่ยืนอยู่ภายในห้อง ฝุ่นละอองที่เกิดจากการรื้อค้นข้าวของอย่างป่าเถื่อนยังคงลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทุกสายตาจดจ้องไปที่ร่างระหงของไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองผู้สวมวิญญาณคุณหนูสาม ซึ่งบัดนี้กำลังยืนกอดอกด้วยท่วงท่าที่สง่างามและผ่อนคลายประดุจนางพญาที่กำลังทอดพระเนตรดูลูกนกในกำมือเมื่อการเจรจาด้วยเหตุและผลเพื่อหักล้างข้อกล่าวหาเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด และคู่แข่งทางการค้าอย่างอนุหมินและไป๋ลี่ชานพยายามจะดิ้นรนเฮือกสุดท้ายด้วยการโยนความผิดให้สายลมและโชคชะตา ไป๋ลี่ถิงก็รู้ดีว่าถึงเวลาแล้วที่นางจะต้องงัดเอาหมัดฮุกสุดท้ายออกมาปิดการขายคดีความนี้ให้เด็ดขาดและดิ้นไม่หลุดหญิงสาวค่อยๆ คลายวงแขนที่กอดอกออก ท่วงท่

บรรยากาศภายในโถงเรือนหลักที่เคยอวลไปด้วยกลิ่นชาหลงจิ่งชั้นเลิศ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตและความกดดันที่หนักอึ้งจนแทบจะทำให้คนขาดใจตาย หลังจากเสียงบันทึกความตอแหลระดับมาสเตอร์พีซจบลง ความจริงทุกประการก็ถูกกางแผ่หลาอยู่กลางแจ้งประดุจสินค้าลดล้างสต็อกที่ถูกเปลื้องผ้าจนหมดเปลือก ไป๋จิ่งกู้ ท่านโหวผู้เคยผยองและหลงคิดว่าตนเองฉลาดหลักแหลม บัดนี้ยืนตัวแข็งทื่อ เส้นเลือดดำปูดโปนเต้นตุบๆ อยู่ตรงขมับ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นสีม่วงคล้ำ ประดุจลูกตำลึงสุกที่ถูกคนเหยียบจนเละคารองเท้า ความอับอายขายหน้าและความโกรธแค้นที่ถูกสตรีที่ตนรักหลอกใช้เป็นเครื่องมือ พุ่งทะยานทะลุปรอทจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป"เสี่ยวหง! นังบ่าวชั่วช้าสถุลทราม!"เสียงคำรามอันดุดันประดุจราชสีห์ที่ถูกแทงด้วยหอกดังระเบิดออกจากลำคอของไป๋จิ่งกู้ เขาก้าวเท้ากระทืบพื้นกระดานดังตึงๆ พุ่งตรงเข้าไปหาร่างอวบอ้วนของสาวใช้เสี่ยวหงที่กำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ฝ่าเท้าของท่านโหวตวัดเตะเข้าที่ยอดอกข

ณ ห้องหนังสือลับภายในจวนอันโอ่อ่าหรูหราขององค์ชายเจ็ด ฉินจื่อเสวียน บรรยากาศในยามนี้ช่างแตกต่างจากความวิจิตรตระการตาของสถาปัตยกรรมภายนอกอย่างสิ้นเชิง อากาศภายในห้องดูเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความกดดันอันหนักอึ้งที่กดทับลงมาบนบ่าของบรรดากุนซือและผู้ช่วยมือฉมังระดับหัวกะทิทั้งห้าคน ที่บัดนี้กำลังคุกเข่าเรียงแถวหน้ากระดานอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์ทอละเอียด ใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนซีดเผือดไร้สีเลือดประดุจไก่ต้มสุกที่ถูกทิ้งไว้ข้ามคืน เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและไหลย้อยลงมาตามร่องแก้มจนหยดแหมะลงบนพื้นพรม แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะยกแขนเสื้อขึ้นมาซับเหงื่อเบื้องหน้าของพวกเขาคือบุรุษหนุ่มรูปงามผู้มีฉายาว่าคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ฉินจื่อเสวียนกำลังนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้จันทน์แดงด้วยท่วงท่าที่ดูเหมือนจะเกียจคร้าน ทว่านัยน์ตาเรียวยาวที่หรี่แคบลงนั้นกลับแผ่ซ่านรังสีอำมหิตและแฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนแผ่นไม้กระดานโต๊ะเป็นจั