All Chapters of คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!: Chapter 11 - Chapter 20

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบแผ่นหลังของไป๋ลี่ถิง หญิงสาวก้าวเดินออกจากลานกว้างของเรือนหลักด้วยท่วงท่าที่สง่างามประดุจนางพญาหงส์ที่กำลังจะสยายปีกโบยบินออกจากสุ่มไก่ผุพัง ใบหน้างดงามที่เคยซีดเซียวไร้สีเลือดบัดนี้อิ่มเอิบไปด้วยเลือดฝาดแห่งความฮึกเหิม รอยยิ้มเย่อหยิ่งทว่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจล้นปรี่ประดับอยู่บนริมฝีปากบางเฉียบ อาชิงสาวใช้ตัวน้อยเดินก้มหน้าก้มตาตามหลังผู้เป็นนายมาติดๆ สองมือของสาวใช้หอบหิ้วตะกร้าสานใบเล็กเอาไว้แนบอก ภายในตะกร้าใบนั้นไม่มีสิ่งใดล้ำค่า มีเพียงก้อนหินสีเทาอมเขียวผิวขรุขระขนาดเท่ากำปั้นเด็กที่เพิ่งถูกขัดสีฉวีวรรณล้างคราบดินโคลนออกจนหมดจดวางนิ่งอยู่ตรงกลาง อาชิงไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าเหตุใดคุณหนูสามถึงได้สั่งให้ทะนุถนอมก้อนหินไร้ค่าก้อนนี้ราวกับมันเป็นไข่มุกราตรีในขณะที่ส้นรองเท้าผ้าฝ้ายของไป๋ลี่ถิงกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูจวนเผิงกวงโหวเพื่อมุ่งหน้าสู่ตลาดใหญ่แห่งเมืองหลวง เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมปรี๊ดประดุจเสียงนกหวีดเป่าอัดกระเดือกก็ดังก้องกังวานขึ้นมาภายในหัวของนางอย่างไม่มีปี่

ดวงตะวันยามบ่ายคล้อยเริ่มทอแสงสีส้มอมแดงสาดส่องลงมาอาบไล้ทั่วบริเวณตลาดใจกลางเมืองหลวง อากาศที่เคยร้อนอบอ้าวเริ่มบรรเทาลงเล็กน้อย ทว่าความร้อนรุ่มภายในจิตใจของไป๋ลี่ถิงกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนแทบจะทะลุจุดเดือด หญิงสาวในคราบเด็กหนุ่มยาจกผู้มีใบหน้ามอมแมมเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดำกำลังยืนหอบหายใจฮักฮักอยู่ริมกำแพงอิฐเก่าคร่ำคร่า สองขาที่เดินเตาะแตะตระเวนสแกนหาลูกค้ามาค่อนวันเริ่มสั่นเทาประดุจลูกนกแรกเกิดที่เพิ่งหัดเดิน ความเมื่อยล้าเกาะกินไปถึงกระดูกดำจนนางแทบอยากจะทรุดตัวลงไปนอนแผ่หลาบนพื้นดินให้รู้แล้วรู้รอดดวงตากลมโตที่เคยเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยความหวัง บัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการเพ่งสายตาใช้งานระบบประเมินถุงเงินอย่างหนักหน่วง นางกวาดสายตามองผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเลื่อนลอย ไม่ว่านางจะหันหน้าไปทางทิศใด ตัวเลขที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของผู้คนเหล่านั้นก็มีแต่ความว่างเปล่า ไม่ก็เป็นเพียงเศษเงินอีแปะที่รวมกันแล้วยังซื้อซาลาเปาไส้หมูสับได้ไม่ถึงครึ่งลูก ความหวังที่

บรรยากาศยามเย็นของตลาดใจกลางเมืองหลวงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงจอแจจอแจของพ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านที่มาจับจ่ายใช้สอย บัดนี้กลับเงียบสงัดลงอย่างประหลาด ราวกับมีใครนำผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมทับสถานที่แห่งนี้เอาไว้ ทุกสายตาของฝูงชนต่างจับจ้องไปที่จุดกึ่งกลางของถนนดินอัดแน่น ซึ่งเป็นจุดที่เด็กหนุ่มยาจกเนื้อตัวมอมแมมเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดำ กำลังยืนประจันหน้ากับองค์ชายเจ็ดฉินจื่อเสวียน บุรุษรูปงามผู้สวมใส่ชุดผ้าไหมทอทองคำที่ส่องประกายระยิบระยับบาดตาลมยามเย็นพัดโชยมาเบาๆ หอบเอากลิ่นหอมของไม้จันทน์ชั้นเลิศจากตัวของฉินจื่อเสวียนมากระทบจมูกของไป๋ลี่ถิง หญิงสาวในคราบเด็กหนุ่มยังคงยืนยืดแผ่นหลังตั้งตรงสง่างามประดุจต้นสนบนยอดเขา นางชูมือที่กำก้อนหินผิวขรุขระเปื้อนโคลนออกไปเบื้องหน้าอย่างมาดมั่น แววตาไม่มีความหวาดหวั่นต่อคมกระบี่ขององครักษ์ร่างยักษ์ที่ยืนจ้องเขม็งอยู่ด้านหลังองค์ชายเลยแม้แต่น้อยฉินจื่อเสวียนหุบพัดจีบกระดูกงาช้างในมือลงด้วยท่วงท่าที่เกียจคร้านและเชื่องช้า เขาก้มหน

ดวงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำลงจนแตะขอบฟ้า สาดทอแสงสีส้มอมแดงอาบย้อมไปทั่วทั้งเมืองหลวง ทว่าความงดงามของธรรมชาติกลับไม่ได้อยู่ในสายตาของยอดนักขายมือทองเลยแม้แต่น้อย ร่างเล็กจ้อยในคราบเด็กหนุ่มยาจกมอมแมมกำลังวิ่งสับขาหลอกทะลวงผ่านฝูงชนในตรอกแคบๆ อย่างไม่คิดชีวิต สองเท้าของไป๋ลี่ถิงก้าวสลับกันด้วยความเร็วระดับที่นักวิ่งมาราธอนยังต้องยอมศิโรราบ มือขวากำก้อนเงินหนึ่งตำลึงที่เพิ่งจะหลอกลวง... เอ้อ ปิดการขายมาได้อย่างเฉียดฉิวเอาไว้ในสาบเสื้อแน่นหนาราวกับกลัวว่ามันจะงอกปีกบินหนี ส่วนมือซ้ายก็จับคอเสื้อของอาชิง สาวใช้ตัวน้อยที่วิ่งตามมาด้วยสภาพลิ้นห้อยหอบหายใจแฮกๆ ประดุจสุนัขหอบแดด"คุณหนูสาม บ่าว... บ่าววิ่งไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ ปอดบ่าวจะฉีกแล้ว"อาชิงร้องโอดครวญด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง ใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นดินบิดเบี้ยวไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงขีดสุดไป๋ลี่ถิงไม่ได้ลดความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย นางหันขวับมาถลึงตาใส่สาวใช้คนสนิทด้วยแววต

แสงเงินแสงทองยามเช้าค่อยๆ ฉาบไล้ขอบฟ้าเมืองหลวง ทอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่ากะพร่องกะแพร่งในเรือนพักของคุณหนูสามแห่งจวนเผิงกวงโหว ไป๋ลี่ถิง หรือในวิญญาณเดิมคือ จูน ยอดเซลส์มือทองจากโลกอนาคต ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้าพละกำลังที่เพิ่งฟื้นคืนกลับมาทำให้นางรู้สึกเหมือนเครื่องจักรที่ได้รับการเติมน้ำมันจนเต็มถัง นางไม่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความโศกเศร้าเคล้าน้ำตาที่ถูกถอนหมั้นเหมือนสตรีในนิยายน้ำเน่าทั่วไป แต่นางตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของนักล่ากำไรที่รุนแรงกว่าปกติหลายเท่าตัวนางยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงน้ำหนักตัว บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เสาไม้รังปลวกมุมห้อง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่นางใช้ซุกซ่อนเงินหนึ่งตำลึงอันล้ำค่าเอาไว้เมื่อคืน ความรู้สึกอิ่มเอมใจพองฟูขึ้นในอกประดุจขนมปังที่ใส่ยีสต์เกินขนาด เงินหนึ่งตำลึงนั่นไม่ใช่แค่เศษโลหะ แต่มันคือศิลาฤกษ์แห่งอาณาจักรการค้าที่นางกำลังจะสร้างขึ้นในยุคโบราณแห่งนี้