All Chapters of สุดท้ายนางร้ายขอหย่า: Chapter 111 - Chapter 120

ปึก!!“อ๊ะอื้อออ”“ซี๊ดดด! โคตรแน่น…ตอดแบบนี้ผัวแตกเร็วแน่ ๆ เมียจ๋า” เหนือเกล้าซี๊ดปากคำรามต่ำด้วยความเสียวซ่าน เขาไม่ได้อัดกระแทกตัวตนเข้าไปทีเดียวสุดลำแต่ค่อย ๆ สอดกระแทกเข้าไปอย่างนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนหิวกระหายทว่าแม้ยังเข้าไปไม่สุดลำความยาวแต่ร่องสวาทด้านในกลับบีบรัดตอดตุบ ๆ จนเขาแทบแตกเสียตั้งแต่ยังไม่ได้ขยับ“ปะป๊าขา…เสียวอ๊าา หม่ามี้เสียวว~” เชอรีลเผยอปากร้องครางเสียงหวานหยด ทั้งเสียวซ่านจนขนกายลุกชันทั้งรู้สึกจุกแน่นเพราะผนังมดลูกบีบรัดทว่าประโยคหวานหูที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำให้ร่างสูงชะงักเลือดในกายฉูบฉีดอย่างรุนแรงกับสรรพนามที่เธอใช้เรียกแทน ปะป๊าที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ แต่มันหมายถึงผัวของเธอ“ฮึ่ม! ยั่วนักเดี๋ยวจะไม่ได้นอนนะที่รัก”ตับ! ตั่บบ! ตั่บ!เหนือเกล้าออกแรงขยับสะโพกด้วยจังหวะเนิบนาบทั้ง ๆ ที่ใจอยากจะอัดกระแทกอย่างรุนแรงเพื่อสั่งสอนเสือสาวแม่ลูกอ่อนแต่ทว่ากลับต้องหักห้ามใจเอาไว้เพื่อความปลอดภัยของเธอกับลูกในท้องแม้เธอจะไม่มีภาวะเสี่ยงใด ๆ แต่ถ้าหากหักโหมเกินไปสิ่งร้ายแรงอาจจะเกิดขึ้นได้เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นประสานกับเสียงร้องครางแห่งความเสียวซ่านของทั้งค

หมับ!“ปะป๊าทำอะไรคะ หอมจนลูกร้องหิวเลยค่ะ” ทว่าในระหว่างที่กำลังจะถอดผ้ากันเปื้อนที่สวมใส่อยู่ออกแรงกอดรัดของท่อนแขนเล็ก ๆ จากทางด้านหลังพร้อมเสียงหวาน ๆ ที่ได้ยินทุก ๆ วันทำให้เขาชะงักก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเธอไม่ได้แปลกใจกับภาพที่เห็นร่างสูงที่สวมใส่ผ้ากันเปื้อนทำอาหาร เพราะเหนือเกล้ามักจะเข้าครัวทำให้อาหารให้เธออยู่บ่อย ๆ โดยที่ไม่ได้ร้องขอ ส่วนเมนูก็จะเป็นของที่มีประโยชน์ทั้งเธอแล้วก็ลูกในท้อง แต่ถ้าหากวันไหนที่เขาไม่ได้ทำเองก็จะมีแม่เอมอรเป็นคนทำแต่ทุกอย่างจะต้องผ่านการตรวจสอบจากเขาแล้วทั้งนั้น“บรอกโคลีผัดกุ้ง แล้วก็ต้มจืดหมูสับของหม่ามี้กับตัวเล็กครับ ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังเฮียกำลังจะเข้าไปปลุกอยู่พอดี”“จุ๊บทักทายหม่ามี้ก่อนสิคะ” พูดจบก่อนจะทำปากจู๋ทำให้มาเฟียหนุ่มยกยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะโน้มหนาลงไปกดจูบเข้าที่ริมฝีปากสีระเรื่อหนัก ๆ อย่างมันเขี้ยวทำให้เชอรีลฉีกยิ้มหวานอย่างพอใจ“ตื่นแล้วไม่เห็นปะป๊านอนอยู่ข้าง ๆ เจ้าตัวเล็กเลยบอกให้ลุกค่ะ” เป็นอีกครั้งที่เหนือเกล้าหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู“แม่หรือลูกกันแน่หืม?” เชอรีลยู่หน้าเมื่อถูกจับได้“วันนี้เฮียจะเ

ก๊อก~ ก๊อก~มือเรียวยกขึ้นเคาะบานประตูห้องสองสามครั้งก่อนจะถอยหลังก้าวออกห่างจากประตูเล็กน้อยเพื่อรอเจ้าของห้องเปิดออกมา แต่ทว่ากลับได้รับเพียงแค่ความเงียบงันทำให้เธอยกมือขึ้นเคาะอีกครั้ง“ฉันไม่หิว ไม่ต้องเอาอะไรมาให้ทั้งนั้น” เสียงตะโกนก้องของมินตราที่นั่งมองรูปถ่ายของตัวเองกับมณีกานต์ผู้เป็นแม่ที่จากไปด้วยดวงตาแดงก่ำดังกลับมาก๊อก~ ก๊อก~ทว่าเสียงเคาะประตูยังคงดังขึ้นอีกครั้งทำให้เธอยกขึ้นขึ้นปาดน้ำตาเดินไปยังประตูห้องก่อนจะเปิดออก“ก็บอกแล้วไงว่าไม่หิว…” น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยหยุดเพียงเท่านั้นเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่สาวใช้อย่างที่คิด“ฉันมาตามไปกินข้าวด้วยกัน” ทว่าประโยคที่เอ่ยออกมาทำให้มินตราชะงักนิ่งกว่าเดิม นัยน์ตาสั่นระริกสบตากับน้องสาวต่างแม่ด้วยความไม่เข้าใจ“คุณจะมาตามฉันทำไมในเมื่อเราต่างก็ไม่ชอบหน้ากัน”“ฉัน…ไม่สิ เชอยอมรับว่าตอนนั้นเชอก็ทำตัวไม่ต่างจากเด็กเอาแต่ใจที่ไม่ยอมแยกแยะว่าอะไรผิดอะไรถูก กล่าวโทษว่าเป็นความผิดของพี่ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเรื่องที่เกิดจากผู้ใหญ่ไม่ใช่พวกเรา” แน่นอนว่าสรรพนามที่เชอรีลใช้ยิ่งสร้างความสับสนไม่เข้าใจให้แก่มินตราที่ยังตั้งรับไม่ทัน“เชอ

“อืมม” เหนือเกล้าตะโบมจูบกลีบปากอวบอิ่มอย่างตะกละตะกลามก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นสากเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำจากโพรงปากเล็กในขณะที่เธอเองก็ไม่น้อยหน้าจูบตอบอย่างร้อนแรงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ“อ๊ะอ๊าา~” แรงบีบเคล้นเต้าอวบทำให้เธอสะดุ้งน้อย ๆ ด้วยความเจ็บทำให้ร่างสูงรู้ตัวรีบผละมือออกพร้อมริมฝีปาก“เจ็บเหรอ เฮียขอโทษ”“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้เจ็บมาก”“ถ้าอย่างนั้นเฮียเสียบเลยได้ไหมจะได้รีบอาบน้ำไปกินข้าวกัน”สวบ!!ดูเหมือนว่ามันเป็นเพียงคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบเมื่อมือหนาจับปลายหัวหยักที่ปริ่มน้ำรักและแข็งตัวจ่อเข้าที่ปากทางร่องสวาทก่อนจะค่อย ๆ สอดแทรกเข้าไปในร่องรูคับแน่น หากเป็นแต่ก่อนคงไม่รอช้าที่จะอัดกระแทกเข้าไปสุดลำแต่เพราะในตอนนี้เขาต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของลูกน้อย“อึก…” ผนังมดลูกด้านในบีบรัดท่อนเอ็นใหญ่ที่สอดแทงเข้าไปจนรู้สึกแน่นกว่าที่ผ่านมา“ฮึ่ม!” ในขณะที่เหนือเกล้ากัดฟันขบกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์ ผนังอ่อนนุ่มที่บีบรัดท่อนเอ็นของเขาแทบขยับไม่ได้ทำให้เขาต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมากที่จะไม่อัดกระแทกเข้าไปทีเดียวตับ! ตับ!สะโพกสอบออกแรงขยับด้วยจังหวะเนิบนาบเพื่อเรียกน้ำรักให้ปลดปล่อย

หลายชั่วโมงต่อมา@โรงพยาบาลเอกชน“ฮึก…หมอ ตามหมอมาทีเชอไม่ไหวแล้ว! อึก…” เสียงร้องโอดครวญของเชอรีลที่ดังก้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสร้างความเจ็บปวดและหวาดกลัวให้กับเหนือเกล้าที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างเธอมาถึงที่โรงพยาบาลตั้งแต่สี่ทุ่มจนตอนนี้เวลาล่วงเลยมายังวันใหม่แต่กลับยังคลอดไม่ได้เพราะปากมดลูกยังเปิดไม่เพียงพอทำให้เธอต้องทนเจ็บปวดอยู่บนเตียงเพื่อรอเวลา“อึก…ไปตามหมอมาที!” เสียงเข้มเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวดระคนหวาดกลัวทำให้โฬมรีบสาวเท้าก้าวออกไป แม้จะมีพยาบาลแวะเวียนเข้ามาทุก ๆ สิบนาทีแล้วก็ตาม“คนดีอดทนก่อนนะ เฮียอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน…รอดูหน้าลูกเราด้วยกันนะครับ” ร่างสูงบีบมืออวบที่กำมือเขาแน่นเบา ๆ นัยน์ตาคมแดงก่ำด้วยความสงสารที่เห็นเธอร้องทรมานมาเป็นเวลานาน ยิ่งได้ยินเสียงร้องที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดหัวใจของเขาก็ยิ่งสั่นไหว“ฮึก…เฮียขอโทษ ขอโทษที่ทำให้เจ็บปวดขนาดนี้” น้ำเสียงสั่นไหวเอ่ยออกมาพร้อมลูบที่ศีรษะเล็กเบา ๆ หยาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นบนกรอบใบหน้าของเธอยิ่งสร้างความตื่นกลัวให้เขาหนักขึ้นไม่นานนักทั้งหมอและพยาบาลก็พากันเดินเข้ามาก่อนจะตรวจดูปากมดลูก“ปากมดลูกเปิดแล้วไปห้องคลอ