ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

“เรียนฮูหยินน้อย ซื่อจื่อกลับมาแล้วก็จริง แต่ทางที่ซื่อจื่อมุ่งไปคือห้องหนังสือไม่ใช่ทางกลับเรือนเจ้าค่ะ” “ห้องหนังสือ?” หลิวหมิงหย่วนหันกลับมามองสาวใช้ ปกติซ่งเทียนเหิงกลับถึงจวนต้องมาหานางเป็นอันดับแรก เขาบอกทำงานข้างนอกเหนื่อย ต้องกลับมามองหน้าภรรยาเพื่อคลายความเมื่อยล้าก่อนถึงค่อยไปจัดการงานที่ห้องหนังสือ ยิ่งตอนกลางวันมีสัญญากันแล้วเขายิ่งต้องมา ไม่มีทางปล่อยให้นางรอหรือทิ้งไปที่อื่นอย่างแน่นอน น่าสงสัย! ช่างน่าสงสัยจริง ๆ! “เจ้าแน่ใจว่าตนเองไม่ได้มองผิด เป็นซื่อจื่อมิใช่ผู้อื่น” “เจ้าค่ะ เป็นซื่อจื่อไม่ผิดแน่” สาวใช้ตอบหนักแน่น นางเงียบไปชั่วครู่ ครั้นนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดต่อ “มีอีกเรื่องที่บ่าวยังไม่ได้รายงานฮูหยินน้อย” เห็นได้ชัดว่าหลิวหมิงหย่วนไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องที่สาวใช้ลืมรายงาน หัวสมองครุ่นคิดแต่เรื่องที่ซ่งเทียนเหิงแปลกไป “ว่ามา” นางเอ่ยอนุญาตอย่างไม่ใส่ใจ “ปกติเรือนซื่อจื่อมีแต่บ่าวชายไม่มีบ่าวหญิง ซื่อจื่อกลัวว่าหลังฮูหยินน้อยแต่งเข้ามาจะไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ ด้วยเหตุนี้จึงย้ายบ่าวกับสาวใช้จำน

การนอนหลับครั้งนี้ของซ่งเทียนเหิงยาวนานถึงสามวันสามคืน ตลอดสามวันสามคืนหลิวหมิงหย่วนคอยเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง ดังนั้นยามเขาลืมตาขึ้นมาในเช้าวันที่สี่ ภาพแรกที่เห็นและคนแรกที่เจอคือหลิวหมิงหย่วน นางนอนฟุบหน้ากับขอบเตียง ดวงหน้ายามหลับใหลน่ามองเสียจนเขาอดใจไม่ไหวยื่นมือออกไปสัมผัส เริ่มจากเปลือกตาที่ปิดสนิท จมูกโด่งเชิดรั้น ริมฝีปากแดงเรื่อ ไล่ลงมาถึงปลายคาง หลิวหมิงหย่วนถูกรบกวนการนอนจึงส่งเสียงประท้วง นางอดหลับอดนอนมาหลายวัน ในที่สุดคืนที่สามก็ฝืนต่อไปไม่ไหวผล็อยหลับไป โชคดีที่ระหว่างนี้นางยังรู้จักคิด ไม่ได้อดอาหารจนเป็นเหตุให้ร่างกายต้องเจ็บป่วย ซ่งเทียนเหิงล้มไปคนหนึ่งแล้ว หากนางล้มไปอีกคนแล้วใครจะคอยดูแล บิดามารดาหรือ? พวกท่านอายุมากแล้ว ให้คนผมขาวมาดูแลคนผมดำ มีแต่ลูกอกตัญญูที่ทำเช่นนั้น “ไฉนภรรยาข้าถึงขี้เซานัก สามีตื่นแล้วยังไม่ลุกขึ้นมาปรนนิบัติอีก” ซ่งเทียนเหิงพูดกลั้วหัวเราะ ปลายนิ้วยังคงวนเวียนตามกรอบหน้าหลิวหมิงหย่วน หลิวหมิงหย่วนที่อยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นได้ยินคำพูดประโยคนี้ก็ปรือตาขึ้น เดิมยังคิดว่าเป็นความฝัน ทว่าช่วงเวล

“ท่านรู้หรือไม่ บนโลกใบนี้มีหลายคนที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังรอดชีวิต ขณะเดียวกันก็มีอีกหลายคนที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยแล้วตาย” ซ่งเทียนเหิงเงียบไม่ตอบ หลิวหมิงหย่วนจึงพูดต่อ “แม่น้ำกว้างใหญ่ยังรู้จักเหือดแห้ง นับประสาอะไรกับเลือดในกายท่าน ท่านพี่ ถือว่าข้าขอร้อง ต่อไปหากได้รับบาดเจ็บต้องรีบรักษาทันที ทั้งต้องบอกข้าห้ามปิดบัง ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงขั้นเห็นสามีบาดเจ็บก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุด จากนั้นเป็นลมหมดสติ ไม่กินไม่ดื่มจนร่างกายทรุดโทรม สุดท้ายสร้างภาระให้ผู้อื่นด้วยการล้มป่วยไปอีกคน” หลิวหมิงหย่วนผละตัวออกจากอ้อมอกอบอุ่น ใช้สองมือประคองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังหลงเหลือความซีดเซียวอยู่บ้าง ดวงตากระจ่างใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่มีร่างของนางสะท้อนอยู่ในนั้น “ท่านลองดูสิ ร่างกายข้าเวลานี้มีส่วนใดที่บ่งบอกถึงความทุกข์ตรมบ้าง เกิดแก่เจ็บตายเป็นวัฏจักรของมนุษย์ ข้าจะไม่โศกเศร้าเสียใจ หากท่านตายเพราะชะตาลิขิตให้มีอายุขัยเพียงแค่นี้ ข้ายินดีติดตามท่านไปในทันที แต่ถ้าท่านถูกคนทำร้ายจนตาย ข้าจะแก้แค้นให้ท่านก่อนแล้วค่อยตามไป ชาตินี้ข้ากับท่านจะไม่แยกจาก ถึงตายก็ต้องได้นอนร่วมโลง”

เหอหงเชารับถ้วยชาจากบุตรสาว จิบลงไปอึกหนึ่ง ตอบว่า “อย่ารบกวนเหวินเสียนเลยขอรับ อาการป่วยของลูกก็ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้มาหลายปีแล้ว ที่ท่านพ่อกล่าวว่าอาการแย่ลง คงเป็นผลจากการที่ลูกโดนลมระหว่างเดินทางกลับเรือนหลังเยี่ยมซินเอ๋อร์เมื่อคืน” เหอหงซินมองใบหน้าซีดขาวของบิดา จากนั้นเลื่อนลงมายังเสื้อคลุมหนาหนัก ไม่ว่าฤดูไหน อากาศเป็นอย่างไร บนร่างของท่านจะต้องมีเสื้อคลุมผืนหนาติดกายเสมอ “ในเมื่อท่านพ่อไม่สบายก็กลับไปพักผ่อนเถิดขอรับ ลูกไม่เป็นอะไรแล้ว อี๋เอ๋อร์ รีบพาท่านพ่อกลับเรือน” สองพ่อลูกสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่เหอหงเชาจะถอนสายตากลับแล้วมองผู้เป็นบิดา ขณะกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ด้านนอกก็มีเสียงรายงานของบ่าวรับใช้คนหนึ่งดังขึ้น “เรียนนายท่านผู้เฒ่า นายท่าน ซ่งซื่อจื่อกับฮูหยินมาเยี่ยมคุณชายขอรับ” เหอเซียนรุ่ยได้ยินว่าหลานเขยกับหลานสาวมาก็ยิ้มยินดี ตอบรับบ่าวรับใช้ผู้นั้นว่าให้เชิญทั้งสองเข้ามา แสงสว่างที่ประตูถูกสองเงาร่างที่เดินเคียงคู่กันเข้ามาบดบังชั่วคราว เนื่องจากสองสามีภรรยาหันหลังให้แสง ร่างกายจึงถูกแสงเหล่านั้นโอบล้อม เกิดเป็

ซ่งเทียนเหิงยิ้มบางก่อนพูดน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าซ่งเทียนเหิงไม่เคยทอดทิ้งผู้ใต้บังคับบัญชา” หวนนึกถึงกลุ่มลูกน้องที่พลีชีพในวันนั้น ร่างกายซ่งเทียนเหิงพลันมีไอสังหารพวยพุ่ง เป็นเขาที่ประเมินอู๋ซั่วหยางต่ำเกินไป เห็นฝ่ายตรงข้ามเพลี่ยงพล้ำให้หลายครั้งหลายหนจึงเกิดความลำพองใจ ประมาทศัตรูจนเป็นเหตุให้เกิดความสูญเสีย โชคดีที่เหอหงซินดวงแข็ง มิเช่นนั้นเขาคงไม่กล้าสู้หน้าหลิวหมิงหย่วน ไม่กล้าสู้หน้าครอบครัวฝั่งภรรยา “เจ้าคิดเอาคืน? หรือจะกล้ำกลืนความแค้นไว้รอสะสางในคราวเดียว” เหอหงซินเห็นแววตาฉาบเคลือบน้ำแข็งของซ่งเทียนเหิงจึงเอ่ยถาม บรรยากาศเย็นเยียบลงอีกหลายระดับหลังซ่งเทียนเหิงได้ยินคำถามของเหอหงซิน ริมฝีปากค่อย ๆ เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “เจ้าเป็นสหายรู้ใจข้า ข้าคิดจัดการเช่นไรยังต้องให้บอกกล่าวอีกหรือ” ดวงตาสีนิลลึกล้ำดำมืด น้ำเสียงแฝงความอาฆาตมุ่งร้าย “หนึ่งดาบที่แทงเจ้า หนึ่งธนูที่ข้ารับ รวมถึงหลายชีวิตที่ต้องจากไป จวนชินอ๋องจะปัดความรับผิดชอบไม่ชดใช้ได้อย่างไร มากน้อยต้องมีการชำระดอกเบี้ยสักหน่อย” อากาศด้านนอกสวนทางกับในห้องอย่างชัดเจน เหอหงซ