ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา のすべてのチャプター: チャプター 201 - チャプター 210

แรกเริ่มกำจัดเกาหงซวน ต่อมาอาศัยความเสียใจจากการสูญเสียพี่ชายมาวางยาเกาซีเหมิง ทำตัวเป็นสามีที่ดีคอยดูแลภรรยา ให้อัครเสนาบดีเกาเกิดความซาบซึ้งใจ ทั้งยังใช้เป็นข้ออ้างปกปิดความเคลื่อนไหว ถึงเวลาก็ให้คนปล่อยข่าวเรื่องที่เกาซีเหมิงอาจอยู่ได้ไม่นาน แต่ไหนแต่ไรอัครเสนาบดีเกาอยากให้เกาซีเหมิงได้ครอบครองตำแหน่งฮองเฮา พอข่าวลือว่าเกาซีเหมิงอาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานลอยไปเข้าหูอัครเสนาบดีเกา นั่นคือโอกาสในการยุยงปลุกปั่นอัครเสนาบดีเกาให้เคลื่อนทัพก่อกบฏ สร้างขวัญกำลังใจให้บุตรสาวอยากมีชีวิตอยู่ต่อด้วยตำแหน่งฮองเฮา สุดท้ายชะตากรรมของตระกูลเกาก็ไม่ต่างจากตระกูลหลิวในชาติก่อน เป็นบันไดให้อู๋ซั่วหยางเหยียบย่ำขึ้นสู่ที่สูง พอหมดประโยชน์ก็จัดการกำจัดทิ้งด้วยข้อหากบฏทำลายชาติบ้านเมือง กล่าวกันจนถึงที่สุด สองตระกูลยังพอมีข้อแตกต่าง ตระกูลหลิวจงรักภักดี ข้อหากบฏนั้นเป็นสิ่งที่อู๋ซั่วหยางวางแผนยัดเยียดให้ ส่วนตระกูลเกามักใหญ่ใฝ่สูง หลงใหลอำนาจต้องการอยู่ใต้หนึ่งคนเหนือคนนับหมื่น ถึงจะบอกว่าถูกอู๋ซั่วหยางหลอกใช้ แต่ตัวการที่แท้จริงกลับเป็นความโลภของตนเอง หูเจียนสืบเรื่องก

พริบตาเดียวผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว หมอดี ยาดี คนดูแลดี อาการบาดเจ็บของเหอหงซินจึงดีวันดีคืน สภาพแวดล้อมมีผลต่อจิตใจผู้ป่วย ด้วยเหตุนี้เหอหงซินจึงย้ายจากบ้านตระกูลเหอมาพักฟื้นที่คฤหาสน์ส่วนตัวบนเขานอกเมืองทางทิศเหนือ เทือกเขาเขียวขจีเรียงสลับซับซ้อน เมฆขาวแผ่ปกคลุมเป็นทะเลหมอก บ้างเลือนราง บ้างชัดเจน ยามพระอาทิตย์โผล่พ้นเหลี่ยมเขา สรรพสิ่งเบื้องล่างจะถูกอาบย้อมด้วยแสงสีทองละมุนตา เหอหงซินหลับตาสูดอากาศบริสุทธิ์ คิมหันตฤดูแล้วอย่างไร สถานที่แห่งนี้กลับเย็นสบายไม่ร้อนสักนิด บาดแผลที่ท้องสมานกันดีแล้ว อีกไม่กี่วันก็สามารถกลับไปดูแลกิจการของตระกูลได้ตามปกติ ปู่ของเขาอายุมากแล้ว สมควรพักผ่อนไม่ใช่วิ่งวุ่นดูแลกิจการแทนเขา “คุณชาย นายท่านมาเยี่ยมขอรับ” อาฟู่เข้ามารายงานผู้เป็นนายก่อนล่าถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ เหอหงซินถอนสายตาจากธรรมชาติอันงดงามเบื้องหน้า หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าผู้เป็นบิดา สองมือประสาน ค้อมศีรษะคำนับอย่างนอบน้อม “ลูกคารวะท่านพ่อ” เหอหงเชาเดินขึ้นหน้าหมายประคองบุตรชายให้ลุกขึ้น สุดท้ายกลับต้องชะงักเมื่อเหอหงซินเบี่ยงตัวหลบ มือขอ

คิดถึงท่าทางเจ็บปวดของหลิวหมิงหย่วน หัวใจซ่งเทียนเหิงพลันบีบรัด เขาควรทำเช่นไรให้จิตใจของนางได้รับผลกระทบน้อยที่สุด ไหนจะยังเรื่อง... “เรื่องหย่วนเอ๋อร์ลูกคิดว่าหากไม่ถึงที่สุดยังคงอย่าให้นางรู้จะดีกว่า ภายนอกนางเป็นคนเข้มแข็งก็จริง ทว่าจุดอ่อนของนางคือคนในครอบครัวและญาติพี่น้อง ลูกไม่อยากเห็นนางร้องไห้เสียใจ” “หย่วนเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่ สิ่งที่ลุงของนางทำเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าคิดว่าตนเองสามารถปกปิดนางได้ตลอดจริงหรือ” ซ่งเทียนเหิงเงียบ เอ่ยปากอีกทีก็ไม่ใช่เรื่องเดิมแล้ว “ทางด้านท่านพ่อตามีข่าวหรือไม่ขอรับ” ซ่งตงหยางเห็นบุตรชายเปลี่ยนเรื่องกะทันหันก็ไม่ได้ว่าอะไร เรื่องระหว่างสามีภรรยา ถึงเขามีศักดิ์เป็นพ่อกับพ่อสามีก็ยังนับว่าเป็นคนนอก “ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย เจ้าไม่ต้องกลัดกลุ้มเรื่องเขาหรอก ประสบการณ์ของพ่อตาเจ้ามีมากกว่าเจ้าไม่รู้กี่เท่า หากจัดการเรื่องทางนั้นได้ไม่ดี วันหน้าก็อย่ารับตราพยัคฆ์ต่ออีกเลย” ซ่งตงหยางพูดกลั้วหัวเราะ หยัดตัวลุกจากเก้าอี้ “ก่อนหน้านี้สนทนากับแม่ทัพจ้าวยังไม่จบ พ่อจะไปพบเขาสักหน่อย เจ้าไปด้วยกันหรือไม่”

รถม้าหรูหราใหญ่โตแล่นผ่านประตูเมืองมาหยุดที่หน้าจวนชินอ๋อง ฉินไท่เฟยค้อมตัวออกจากรถม้า สีหน้าเบิกบานไร้ความอิดโรย ประหนึ่งการออกนอกเมืองหนนี้เป็นการไปเที่ยวพักผ่อนมิใช่ไปขอพรให้ลูกสะใภ้หายป่วย แน่นอนว่าคนเห็นแก่ตัวอย่างฉินไท่เฟยไม่เคยห่วงผู้ใดนอกจากตนเอง เกาซีเหมิงล้มป่วยสาเหตุเกิดมาจากอะไรตัวนางกระจ่างแจ้ง จึงไม่มีเหตุผลให้ต้องเอาร่างกายไปทรมานเพื่อคนที่ถูกกำหนดว่าต้องตาย การไปวัดขอพรเป็นเพียงเรื่องบังหน้า ไปพักผ่อนที่คฤหาสน์ลับของบุตรชายถึงจะเป็นเรื่องจริง “ไท่เฟยโปรดหยุดก่อน” สองเท้าที่กำลังเยื้องย่างจะเข้าจวนหยุดชะงัก ฉินไท่เฟยหมุนตัวกลับอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ที่การเดินเข้าบ้านของนางถูกขัดจังหวะ ครั้นเห็นเจ้าของเสียงที่เรียกรั้งตนด้วยความนอบน้อม ความขัดเคืองใจยิ่งเพิ่มขึ้นเนื่องจากคนผู้นี้นางไม่รู้จัก “เจ้าคือ...” ดวงตาเล็กแหลมกวาดมองชุดขันทีบนร่างฝ่ายตรงข้าม ดูจากลักษณะชุดที่คนผู้นี้สวมใส่ ตำแหน่งในวังแม้ไม่สูง ขณะเดียวกันก็ไม่ได้ต่ำต้อย ขันทีหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ทรุดตัวคุกเข่าคำนับฉินไท่เฟยเต็มพิธีการ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีอาการปร

“ท่านอ๋อง แผนการที่เราวางไว้คงต้องเร่งลงมือก่อนกำหนดเสียแล้ว” ซุนกงกงยกมือปรับหมวกบนหัวให้ตั้งตรง เพียงเห็นอู๋ซั่วหยาง ความหวาดหวั่นในใจก็ลดลงไปเกินครึ่ง ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายปานใด เขาเชื่อว่าตนเองมีหนทางรอดแล้ว “ปีนั้นหลังไทเฮาทรงสิ้นพระชนม์ ไท่เฟยกับกระหม่อมได้จัดการเก็บกวาดหลักฐานและคนที่รู้เรื่องจนหมด แต่ไม่นึกว่าจะมีปลาหลุดรอดแหออกไปได้ วันนี้ขณะไท่เฟยเข้าเยี่ยมพระอาการฝ่าบาท ฝ่าบาทได้ทรงนำหลักฐานการลอบปลงพระชนม์ไทเฮาออกมาเค้นความจริงกับไท่เฟย ถึงไม่มีพยานบุคคล หลักฐานที่อยู่ในมือฝ่าบาทกลับมัดตัวไท่เฟยแน่นยากสลัดให้หลุดพ้น เป็นบันทึกสาเหตุการประชวรที่แท้จริงของไทเฮากับหนังสือรับสารภาพของหลัวสุ่ยหมิง หัวหน้าสำนักหมอหลวงผู้ซึ่งรับหน้าที่ดูแลไทเฮาในตอนนั้น เขาชี้แจงว่าไทเฮาทรงสิ้นพระชนม์เพราะหญ้าอูโถว ซึ่งอาการของคนที่ล้มป่วยเพราะหญ้าอูโถวตรงตามบันทึกพระอาการของไทเฮาทุกประการ ฝ่าบาทจึงส่งคนไปตรวจสอบบันทึกการเบิกจ่ายสมุนไพรชนิดนี้” พูดมาถึงตรงนี้ซุนกงกงก็หยุดพักหายใจ รวมถึงอาศัยจังหวะนี้สังเกตสีหน้าท่าทางของอู๋ซั่วหยางที่มีต่อเรื่องที่ได้ยิน ใบหน้าเย็นชา