ซ่งเทียนเหิงเว้นจังหวะพูดเพื่อดูอากัปกิริยาการตอบสนองต่อความลับนี้ของหลิวหมิงหย่วน เห็นดวงตาสีน้ำหมึกมีประกายตื่นตะลึงวาบผ่านเพียงชั่วครู่ก่อนเลือนหายอย่างรวดเร็วก็ให้ประหลาดใจ “ฮูหยินไม่มีอะไรจะถามข้าหรือ” หลิวหมิงหย่วนส่ายหน้า พูดว่า “ตอนนั้นที่ท่านบอกข้าว่าต้องไปเป็นผู้ช่วยอัครเสนาบดีเกา ข้ารู้สึกถึงความไม่ถูกต้องบางอย่างแล้ว กองทัพภายใต้การนำของท่านพ่อ มีหรือจะไร้แม่ทัพมากความสามารถที่สามารถดูแลจัดการเรื่องในกองทัพแทนท่านได้ ถึงอัครเสนาบดีเกาต้องการผู้ช่วย ตำแหน่งนั้นก็คงไม่ตกมาถึงมือท่านซึ่งอยู่อีกค่ายทัพกระมัง ข้อสงสัยนี้ติดอยู่ในใจข้ามาโดยตลอด ที่ข้าไม่ถามท่านเพราะเชื่อมั่นว่าถ้าถึงเวลาท่านจะบอกข้าเอง สุดท้ายท่านก็ไม่ทำให้ข้าผิดหวัง ยอมบอกความลับสำคัญนี้ต่อข้าจริง ๆ” กลางอกซ่งเทียนเหิงมีสายธารอบอุ่นขนาดใหญ่ไหลริน ส่งผลให้เขาพูดไม่ออกชั่วขณะ ดวงตาลึกล้ำมีความลึกซึ้ง โอบกอดร่างเล็กบนตักอย่างรักใคร่หวงแหน เขาจุมพิตหน้าผากนางซ้ำ ๆ เนิ่นนานถึงค่อยเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ได้ภรรยาที่เชื่อใจสามีเช่นนี้ช่างเป็นโชคดีของข้า” หลิวหมิงหย่วนกอดตอบ หลับต
더 보기
