ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

พูดมาถึงตรงนี้ ซุนกงกงลอบสังเกตความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าและแววตาอู๋ซั่วหยาง ครั้นเห็นระลอกคลื่นสั่นไหว เขาไม่รอช้าที่จะเพิ่มกระแสลมให้ไฟลามไปที่อื่นที่มิใช่ตน “ความลับเรื่องการสิ้นพระชนม์ของไทเฮาต้องเป็นผู้อื่นที่สืบหาแล้วนำหลักฐานมาถวายฝ่าบาท ตอนนั้นกระหม่อมเคยได้รับรายงานจากลูกน้องว่าเห็นหลิวโหวกับซ่งโหวไปปรากฏตัวที่จวนตระกูลหลัว ไม่แน่ท่านโหวทั้งสองอาจคลางแคลงใจต่อเรื่องนี้ จึงไปหาหลัวสุ่ยหมิงเพื่อสืบหาข้อเท็จจริง ไม่นานมานี้ท่านอ๋องมุ่งหมายเอาชีวิตซ่งซื่อจื่อแต่ไม่สำเร็จ เป็นไปได้หรือไม่ว่านี่คือการเอาคืนจากตระกูลซ่ง ฮูหยินซื่อจื่อยังมีความเคลื่อนไหว เป็นไปได้หรือที่สามีอย่างซ่งซื่อจื่อจะนิ่งเฉยให้ภรรยาออกหน้าชำระหนี้ตามลำพัง” อู๋ซั่วหยางตวัดตามองเฉาเฉวียน เรื่องหลิวหมิงหย่วนส่งศีรษะคนของเขามาให้เพื่อแก้แค้นแทนซ่งเทียนเหิงมีไม่กี่คนที่รู้ ทั้งเขายังกำชับไม่ให้ผู้ใดแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ฟังจากคำพูดในช่วงท้ายของซุนกงกงเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนไม่กลัวตายกล้าขัดคำสั่งเขา เรื่องบางเรื่องสำหรับเจ้านายกับลูกน้องที่สนิทสนมกันถึงขั้นรู้ใจ เพียงสบตาก็สามารถบอกทุ

เบื้องบนมืดมิด เบื้องล่างมีเพียงแสงจากคบไฟตามแนวกำแพง ส่องสว่างระยะใกล้ ระยะไกลล้วนมองไม่เห็น เมืองหลวงแคว้นอู๋ที่เป็นเช่นนี้ ให้ความรู้สึกอันตรายไปเสียทุกซอกทุกมุม คล้อยหลังซุนกงกง กลุ่มคนชุดดำรีบสลายตัวตามคำสั่งที่ได้รับทันที ไม่แม้จะรั้งอยู่ดูสถานการณ์ เงาร่างสูงโปร่งในชุดชาวบ้านธรรมดาประเดี๋ยวเลือนรางประเดี๋ยวชัดเจน ซุนกงกงเร่งฝีเท้า หาได้ระแวดระวังเพราะเชื่อมั่นในการจัดการของอู๋ซั่วหยาง อีกไม่กี่ก้าวจะถึงประตูเมือง รอยยิ้มยินดีปรากฏบนใบหน้าซุนกงกง การหลบหนีออกจากเมืองหลวง ไม่น่าเชื่อว่าจะง่ายดายปานนี้ แสงสว่างแห่งทางรอดรออยู่เบื้องหน้า ก่อนจะถูกรถม้าที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใดบดบัง ดวงตาซุนกงกงเบิกกว้าง ผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ รถม้าจอดนิ่งสนิทไม่มีความเคลื่อนไหว คนกลุ่มหนึ่งเข้ามาโอบล้อมซุนกงกง มือขาวเนียนของอิสตรีโผล่ให้เห็นทางหน้าต่าง หลิวหมิงหย่วนรวบผ้าม่านหน้าต่างไปไว้ด้านข้าง ดวงหน้างดงามซุกซ่อนอยู่ในเงามืด ปกปิดอำพรางอารมณ์และความคิด ซุนกงกงกอดห่อสัมภาระแน่น มองประเมินกลุ่มคนที่เข้ามาโอบล้อมตน การแต่งกายของพวกเขาธรรมดาสามัญไม

ชาติก่อนนางคือผู้บริสุทธิ์ ต่างจากขันทีชั่วตรงหน้าที่เลวทรามต่ำช้าสมควรได้รับการลงทัณฑ์ ดวงตาสีน้ำหมึกวาวโรจน์ นึกถึงความโหดร้ายที่นางได้รับจากเจ้าขันทีชั่ว ภาพการลงทัณฑ์ทรมานผุดขึ้นมาในหัวประหนึ่งโคมม้าหมุน ปลุกทะเลเพลิงแห่งความเคียดแค้นให้ลุกโหม หลิวหมิงหย่วนส่งเสียงหัวเราะประดุจนางมารร้าย แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบกดข่มผู้คน ประสานสายตากับลูกหนี้อย่างเหนือกว่า ตกมาอยู่ในกำมือข้า นรกเท่านั้นที่ข้าจะส่งเจ้าไป! “ดูท่าซุนกงกงจะอึดอัด หูเจียน เอาผ้าอุดปากออก ให้เขาได้พูดจาสักเล็กน้อยก่อนไม่มีโอกาส” หลิวหมิงหย่วนเอนกายพิงพนักเท้าแขนอย่างเกียจคร้าน หลุบตาลงต่ำให้แพขนตาช่วยปกปิดความตื่นเต้นยินดีที่จะได้แก้แค้น หูเจียนทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ปากได้รับอิสระ เสียงแหลมเล็กก็ตวาดขึ้นด้วยความเดือดดาล “หลิวหมิงหย่วน ข้ากับเจ้าไม่มีความแค้นใด ๆ ต่อกัน เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร เบื้องหลังข้ามีคนที่เจ้าไม่ควรล่วงเกินคอยสนับสนุนอยู่ หากไม่อยากเดือดร้อน รีบปล่อยตัวข้าเดี๋ยวนี้” หลิวหมิงหย่วนช้อนตาขึ้น แค่นเสียงขึ้นจมูกพลางยิ้มเย็น

ซุนกงกงได้ยินดังนั้นก็ยิ่งไม่เข้าใจ ครั้นต้องการถามให้รู้เรื่อง กลับหาจุดเริ่มต้นของคำถามไม่ได้ ราวเขากับนางกำลังพูดกันคนละเรื่อง “เจ้าไม่เข้าใจสิ่งที่ข้าพูดกระมัง” หลิวหมิงหย่วนเอ่ยขึ้นเพราะอ่านความคิดฝ่ายตรงข้ามออก “ข้าช่วยไขความกระจ่างเพิ่มให้ดีหรือไม่ เพื่อที่เจ้าจะได้ตายตาหลับ ไม่เป็นผีที่มีเรื่องติดค้างใจ ชดใช้กรรมในนรกอย่างไม่มีความสุข” คำพูดหลิวหมิงหย่วนฟังดูเหมือนสอบถาม ความจริงกลับไม่คิดจะเอาคำตอบ สิ่งที่นางตัดสินใจ ศัตรูมีเพียงต้องน้อมรับห้ามปฏิเสธ หูเจียนเห็นสายตาผู้เป็นนายก็ก้มตัวดึงมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าออกมา โลหะสีเงินสะท้อนแสงไฟเกิดเป็นประกายวาบผ่านดวงตา การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มคล่องแคล่วว่องไว ทุกคนยังไม่ทันได้เห็นว่ามีดเล่มนั้นเป็นอย่างไร อึดใจต่อมาก็ได้ยินเสียงโหยหวนของซุนกงกง โลหิตสายหนึ่งฉีดพุ่งกลางอากาศ แตกกระจายประหนึ่งดอกไม้ไฟก่อนร่วงลงสู่พื้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันสร้างความแตกตื่นให้กับทุกคน ไม่เว้นกระทั่งสององครักษ์ที่จับตัวซุนกงกง ถึงพวกเขาอยู่ใกล้ซุนกงกงที่สุด แต่กลับไม่เห็นว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ดัง

หูเจียนจากไป ที่ตรงนี้จึงเหลือเพียงหลิวหมิงหย่วนกับซุนกงกง นางยอบกายลง ยิ้มให้กับร่างที่นอนหลับตาแน่นิ่ง กดเสียงต่ำให้ได้ยินกันสองคน “ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย ซุนกงกง เวลานี้มีเพียงเราสองคน เจ้าจงฟังข้าให้ดี นิทานที่ข้าเล่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่การปั้นแต่ง ข้าคือหญิงสาวนางนั้น ส่วนเจ้าคือสุนัขรับใช้จิตใจวิปริต ชาติก่อนบุรุษที่ข้ารักคืออู๋ซั่วหยาง เขาหลอกใช้ข้า เหยียบย่ำข้า ทำร้ายข้า ส่งข้าให้เจ้าทรมาน พวกเจ้าทำลายชีวิตข้า ทำลายครอบครัวข้า ความแค้นลึกล้ำแม้ตายมิอาจลืม ด้วยเหตุนี้สวรรค์จึงเมตตาให้ข้าได้หวนกลับมา กลับมาเพื่อแก้แค้นพวกเจ้า เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าส่งคนที่เคยทำร้ายข้าลงนรกไปบ้างแล้ว เจ้าตามไปอยู่กับพวกเขาอย่างวางใจ จากสถานการณ์ในตอนนี้ คาดว่าอีกไม่นานคงมีคนทยอยไปอยู่กับเจ้าเรื่อย ๆ ข้ารับรอง นรกที่เจ้าอยู่ไม่เงียบเหงาอย่างแน่นอน” ซุนกงกงลืมตาพึ่บ หันหน้ามามองหลิวหมิงหย่วนที่อยู่ด้านข้างอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาดำขลับไร้ประกายสะท้อนภาพหญิงสาวใบหน้าอำมหิต เขากะพริบตาปริบ ๆ เหมือนคนโง่งมคนหนึ่ง “เรื่องราวอาจดูเหลือเชื่อจนเจ้าคิดว่าข้าเสียสติ จริงเท็