جميع فصول : الفصل -الفصل 190

พ่อบุญธรรมใคร่ครวญการกระทำของสองสามีภรรยาตั้งแต่เข้ามาในบ้าน นอกจากนั่งดื่มชาเงียบ ๆ ดูเหมือนทั้งสองไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอีก เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ผู้คุ้มกันที่เขาจ้างมายังไม่มีใครโผล่หน้าออกมาสักคน ถ้าไม่ถูกจัดการก็คงถูกควบคุมตัวไว้แล้วกระมัง คนมีทักษะการต่อสู้ยังพ่ายแพ้ราบคาบ นับประสาอะไรกับเขาและบุตรสาวที่เป็นเพียงคนธรรมดา คิดมาถึงตรงนี้ พ่อบุญธรรมพลันถอนหายใจยอมรับชะตา ในเมื่อกลายเป็นตะพาบในไหไปแล้ว อยู่หรือตายจึงไม่ใช่สิ่งที่เขามีสิทธิ์ตัดสินใจ เขาหลับตาสูดลมหายใจลึกยาว ครั้นสัมผัสได้ถึงความสงบจึงค่อยลืมตาขึ้น เขาอยากรู้เช่นกันว่าซื่อจื่อผู้นี้เก่งกาจถึงขั้นไหน ในมือมีความลับของพวกเขากี่มากน้อย หลิวหมิงหย่วนรินชาส่งให้สองพ่อลูกหลังทั้งสองนั่งลงเป็นที่เรียบร้อย นางส่งยิ้มบางให้สุ่ยหนิงที่นั่งอยู่ด้านข้าง จากนั้นหลุบตามองถ้วยชาเบื้องหน้า ไม่ได้ทักทายหรือถามไถ่อะไร เนื่องจากก่อนหน้านี้นางสงสัยว่าสุ่ยหนิงอาจเป็นคนที่คอยชักใยผู้อื่นให้ทำร้ายนาง ถึงซ่งเทียนเหิงจะบอกว่านางคิดมากไปเอง กระนั้นที่ผ่านมาก็ยังคอยระแวดระวังและเว้นระยะห่างกับสุ่ยหนิงอย่างชัดเจน

กลางอกหลิวหมิงหย่วนหวานล้ำราวกับมีบ่อน้ำผึ้งขนาดใหญ่อยู่ภายใน ซ่งเทียนเหิงเป็นสามีที่ดีมากจริง ๆ ดีจนนางรู้สึกว่าไม่คู่ควรกับเขา ดวงตาสีน้ำหมึกปรากฏอารมณ์หลากหลาย หงายมือไปข้างหน้าขอเครื่องรางจากเขา เห็นท่าทางลังเลของซ่งเทียนเหิง นางย่อมเข้าใจความคิดเขา เขาคงกลัวเครื่องรางนี้จะได้ผล เป็นเหตุให้นางไม่ได้แก้แค้น “ให้ข้าเก็บไว้เถอะ ลูกที่เกิดจากความรักของเราสองคน ถ้าเขามาจริงก็ถือเสียว่าเขาไม่อยากให้มือมารดาแปดเปื้อนเลือด ข้ายินดีปล่อยวางความแค้นเพื่อเขา ไม่ทำบาปทำกรรมด้วยการเข่นฆ่า แม้คนเหล่านั้นจะสมควรตาย หวังว่าบุญกุศลครั้งนี้จะส่งผลให้ลูกของเราเกิดมามีสุขภาพแข็งแรง สติปัญญาล้ำเลิศ เก่งกล้าสามารถไม่ต่างจากบิดาผู้ให้กำเนิด” หลิวหมิงหย่วนอาศัยจังหวะที่ซ่งเทียนเหิงกำลังขบคิดหยิบเครื่องรางมาจากมือเขา แย้มยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ลูกคนแรกท่านอยากได้บุตรชายหรือบุตรสาว” กว่าซ่งเทียนเหิงจะคืนสติ หลิวหมิงหย่วนก็เก็บเครื่องรางไว้ข้างเอวเรียบร้อยแล้ว เพราะรู้จักนิสัยนางเป็นอย่างดี เขาจึงไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นางถึงกับยอมปล่อยวางความแค้นเพื่อลูก ลูกที่เกิดจากคว

นางเงียบไปชั่วครู่ก่อนพูดต่อ “เจ้าตัวคนเดียวคิดแก้แค้นให้ครอบครัวถือเป็นเรื่องยาก ที่เจ้าเข้าจวนโหวคงเพราะต้องการให้ท่านพ่อกับสามีข้าช่วยเจ้า ในใจข้ามีข้อสงสัยอย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าแม่นางสุ่ยหนิงจะช่วยไขความกระจ่างให้ได้หรือไม่” สุ่ยหนิงเงยหน้าขึ้นมองหลิวหมิงหย่วน ระลอกคลื่นในดวงตาค่อย ๆ สงบลง ชั่วคราวนี้ถึงกับปล่อยวางเรื่องทุกอย่างในใจเพื่อคนตรงหน้า ไม่รู้คิดไปเองหรือไม่ ทุกครั้งที่พบหลิวหมิงหย่วน นางมักรู้สึกว่าสตรีผู้นี้มีความแค้นลึกล้ำไม่ต่างจากตน แต่กับผู้ใดนั้นนางไม่แจ่มแจ้ง และไม่คิดหาคำตอบในเรื่องที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตนเอง “ฮูหยินน้อยมีข้อสงสัยอะไรหรือ” “เหตุใดถึงเป็นจวนซ่งโหวแทนที่จะเป็นศาลาว่าการหรือศาลต้าหลี่” ซ่งเทียนเหิงชะงักงัน ไม่คิดว่าหลิวหมิงหย่วนจะถามในสิ่งที่เขาไม่เคยนึกสงสัยมาก่อน เขารู้เพียงสุ่ยหนิงต้องการให้เขากับบิดาช่วยเหลือ ส่วนเหตุผลนั้นกลับไม่ใส่ใจ จวบจนได้ยินหลิวหมิงหย่วนเอ่ยถามสุ่ยหนิง เขาถึงเกิดความใคร่รู้ขึ้นมาบ้าง เขาหดมือที่ยื่นไปหาหลิวหมิงหย่วนกลับ จากนั้นเอามือไพล่หลังรอฟังคำตอบของสุ่ยหนิง สุ่ยห

ข้ามเขาอีกลูกก็จะถึงเมืองหลวงแล้ว ต้นไม้ใบหญ้าพลิ้วไหวตามแรงลม หอบกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าให้ล่องลอย บนกิ่งไม้มีนกร้อง สองข้างทางเป็นเสียงจักจั่น แม้ยังไม่ถึงวันลี่เซี่ย[1] แต่อากาศเริ่มร้อนอบอ้าวแล้ว เสียงรถม้าวิ่งกุบกับไปตามถนน เด็กหนุ่มคนหนึ่งเลิกผ้าม่านหน้าต่างขึ้นคล้องตะขอเหล็กด้านข้าง มองทัศนียภาพแปลกใหม่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ลมเย็นพัดเข้ามาปะทะใบหน้า เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ส่งเสียงหัวเราะสดใสตามประสาเด็กที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง “อาฉี อย่าเสียงดังรบกวนคุณชายอ่านหนังสือ” เสียงหวานใสเจือการตำหนิดังขึ้นด้านหลัง อาฉีรีบหดศีรษะกลับเข้ามาในรถม้า นั่งห่อไหล่พลางทำหน้าเศร้าสลด พูดเสียงงึมงำ “อาฉีขออภัยคุณชาย” เหอหงซินวางหนังสือในมือ มองอาฉีก่อนเลื่อนไปหาสตรีที่มีผ้าปกปิดใบหน้าช่วงล่าง ต้องยอมรับว่านางมีดวงตาที่งดงามมากจริง ๆ เวลาจ้องมองทำให้ยากถอนสายตากลับ พาให้ในใจนึกถึงใครบางคน คนผู้นั้นไม่ได้มีเพียงดวงตาที่น่ามอง กระทั่งใบหน้ายังงดงามไร้ที่ติ ทุกครั้งที่คิดถึงหลิวหมิงหย่วน มุมปากเหอหงซินจะยกโค้งเป็นรอยยิ้ม ยามเขายิ

เฉาเฉวียนยกกระบี่ขึ้นมาชักออกจากฝัก กลิ่นอายดำมืดขับเน้นความเหี้ยมเกรียมในดวงตา หัวหน้านำแล้ว ลูกน้องจะไม่ทำตามได้อย่างไร เพียงพริบตา กระบี่สีเงินยวงหลายสิบเล่มก็ออกมาเปล่งประกายแข่งกับแสงแดด “ในเมื่อคุณชายเหอไม่รับสุราคารวะ ข้ามีแต่ต้องมอบสุราพิษ” ยามสองฝ่ายประจันหน้ากันด้วยอาวุธ แรงกดดันจึงมากมายมหาศาลจนทำให้คนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ความร้อนระอุของอากาศเพิ่มระดับขึ้นอีกหลายเท่า พาให้ร่างกายแต่ละคนชุ่มโชกเหงื่อ หัวหน้ากลุ่มองครักษ์ที่ซ่งเทียนเหิงส่งมารีบเอาตัวเข้าบังเหอหงซินไว้ด้านหลัง “คุณชายเหอ ท่านรีบขึ้นรถม้าเถอะ” เหอหงซินไม่เพียงไม่ขึ้นรถม้า ยังพูดอีกว่า “หัวหน้าเหยียน คนของข้าล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าไม่อยากให้พวกเขาเดือดร้อน เปลี่ยนสถานที่สู้กันเถิด” หัวหน้าเหยียนที่เหอหงซินพูดด้วยขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ขณะกำลังจะหันไปถาม กลับพบว่าคนไม่อยู่แล้ว หัวหน้าเหยียนรีบมองหาตัวเหอหงซิน ครั้นพบก็ถึงกับต้องหยุดหายใจ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนตื่นตระหนก “คุณชายเหอ ท่านจะไปที่ใด” เหอหงซินพลิกตัวขึ้นหลังม้า เชิดหน