ริมฝีปากหลิวหมิงหย่วนคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แววตาลึกล้ำสงบนิ่งดุจห้วงน้ำลึก “ซุนกงกงเห็นไท่เฟยประสบเรื่องร้าย เขาไม่เพียงไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ยังหนีออกจากวังอย่างรวดเร็ว โชคดีที่หม่อมฉันรอบคอบ จึงสกัดจับตัวเขาได้ที่ประตูเมือง เรื่องซุนกงกงหนีเอาตัวรอด ท่านอ๋องไม่ส่งคนมาแจ้งไท่เฟยให้ทราบหรือ ไฉนท่านอ๋องจึงทำเช่นนี้ ปล่อยพระมารดาโง่งมไม่รู้เรื่องรู้ราวได้อย่างไร” ประหนึ่งมีสายฟ้าฟาดลงมาบนร่าง หัวใจฉินไท่เฟยหล่นวูบ เนิ่นนานถึงค่อยได้สติ นางรีบสงบใจ ใคร่ครวญจริงเท็จ หลิวหมิงหย่วนอยู่ฝ่ายตรงข้าม คำพูดเกินครึ่งล้วนเชื่อถือไม่ได้ ซุนกงกงทำงานให้นาง หลังผลัดเปลี่ยนแผ่นดินก็ย้ายมาช่วยเหลือบุตรชายนาง รุกถอยร่วมกัน ความเชื่อใจจึงไม่ต้องเอ่ยถึง เวลานี้แผนการเดินมาถึงช่วงสำคัญแล้ว แม้มีอุปสรรคไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขาก็ไม่น่าจะละทิ้งอำนาจที่อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม หนีไปอย่างนั้น ความสับสนว้าวุ่นค่อย ๆ ถูกขจัด ฉินไท่เฟยกลับมาสุขุมเยือกเย็น หลิวหมิงหย่วนมาที่นี่ไม่ได้มีจุดประสงค์ดี ไยนางต้องคล้อยตามให้เป็นที่ตลกขบขัน “แผนยุยงปลุกปั่นของเจ้าใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก เชิญพวกเจ้าหลงลำ
続きを読む
