ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา のすべてのチャプター: チャプター 231 - チャプター 240

หลิวหมิงหย่วนอึ้งงัน เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ปลายจมูกแสบร้อน ขอบตาร้อนผะผ่าว นางกะพริบตาขับไล่ม่านน้ำที่เกิดจากความเสียใจ การร้องไห้ไม่เพียงไม่ช่วยอะไร ยังอาจกระตุ้นอารมณ์เหออิ้งอี๋ให้พลุ่งพล่านมากกว่าเดิม สถานการณ์ระหว่างนางกับญาติผู้พี่หญิงในเวลานี้ การเงียบน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด มีหลายเรื่องที่ยังไม่กระจ่าง มิสู้ใช้โอกาสนี้ขบคิด เรื่องที่ลุงของนางสมคบกับอู๋ซั่วหยางก่อกบฏ นางได้รู้จากปากญาติผู้พี่ชายแล้ว ญาติผู้พี่ชายของนางไม่ได้ถูกชินอ๋องจับเป็นตัวประกัน ทั้งหมดเป็นกลลวงของอู๋ซั่วหยางที่ต้องการจับตัวนาง โดยมีญาติผู้พี่หญิงเป็นผู้ดำเนินแผนการ ความคิดหลิวหมิงหย่วนสับสนว้าวุ่น เนื่องจากนางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแผนการแย่งชิงบัลลังก์ของอู๋ซั่วหยาง ซ่งเทียนเหิงก็ไม่เคยเล่ารายละเอียดให้ฟัง รวมถึงวิธีการรับมือที่เขาตระเตรียมเอาไว้ บัดนี้นางตกอยู่ในมือศัตรู ไม่รู้จะกระทบต่อแผนการของเขาหรือไม่ คิดมาถึงตรงนี้ หลิวหมิงหย่วนให้แค้นใจตนเอง ทั้งที่ซ่งเทียนเหิงกำชับแล้วกำชับอีกว่าไม่ให้นางออกจากจวน แต่นางก็ยังขัดคำสั่งเขา ญาติผู้พี่ชายเป็นสหายสนิทของเขา หากอีกฝ่า

ใบหน้าหล่อเหลารีบหันไปทางอื่น ด้วยกลัวอดใจไม่ไหวหากยังเห็นริมฝีปากที่คิดว่ารสชาติต้องหวานล้ำมากเป็นแน่อยู่ หลังอารมณ์พลุ่งพล่านสงบ เขาจึงค่อยหันกลับมาพูดคุยกับหลิวหมิงหย่วนต่อ “ในเมื่อเจ้าเห็นข้าเป็นคนต่ำช้า เช่นนั้นก็รอดูว่าคนต่ำช้าอย่างข้าสามารถทำอะไรได้บ้าง” สองมือในแขนเสื้อกำแน่นโดยไม่รู้ตัว หลิวหมิงหย่วนสงบใจ ไม่ปล่อยคำพูดที่แฝงการข่มขู่ของอู๋ซั่วหยางเข้ามาทำลายความสงบนิ่งของตน “ไม่ว่าท่านอ๋องมีแผนการลึกล้ำอันใด หม่อมฉันเชื่อว่าสามีของหม่อมฉันมีความสามารถเพียงพอที่จะเอาชนะท่านอ๋องได้” สำหรับอู๋ซั่วหยาง ไม่ว่าหลิวหมิงหย่วนจะพูดจายั่วยุโทสะอย่างไรล้วนไม่เป็นผล ยกเว้นการเรียกซ่งเทียนเหิงว่าสามี ไม่เพียงแค่เรียก ยังแสดงความภาคภูมิใจในตัวสามีโดยไม่แยแสว่าเขาที่มีไมตรีต่อนางจะรู้สึกเช่นไร ประกายวาวโรจน์พาดผ่านดวงตาลึกล้ำ มือทรงพลังกระชากร่างบอบบางเข้าหา เค้นเสียงลอดไรฟัน “หย่วนเอ๋อร์ เจ้าจำความมั่นใจของเจ้าในวันนี้ให้ดี อีกไม่นาน ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นจุดจบของซ่งเทียนเหิงด้วยตาตนเอง” หลิวหมิงหย่วนใช้มือยันแผงอกอู๋ซั่วหยาง ความไม่พอใจส่งผลให้ดวงตานางแข

หลิวหมิงหย่วนจากไปแล้ว เหออิ้งอี๋จึงขอตัวเช่นกัน เนื่องจากกระโจมที่เตรียมไว้ให้อู๋ซั่วหยางถูกผู้อื่นยึดครอง เหอหงเชาจึงเชิญเขาไปสนทนาที่กระโจมตนเองแทน “ท่านอ๋อง ข้อตกลงความร่วมมือระหว่างเราสองคน หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ลืม” เหอหงเชาเปิดบทสนทนาทันทีที่นั่งลง เรื่องที่อู๋ซั่วหยางมีใจให้หลิวหมิงหย่วน เขาไม่ใช่ไม่เคยได้ยินจากปากเกาหงซวน แล้วอย่างไร คนจิตใจทะเยอทะยาน แต่ไหนแต่ไรเห็นเพียงผลประโยชน์ไม่เห็นความรัก เขากับอู๋ซั่วหยางมีผลประโยชน์ร่วมกัน ส่วนหลิวหมิงหย่วนเป็นเพียงความรู้สึกไร้ค่า ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงหรือกลัดกลุ้ม นี่ยังไม่นับรวมที่นางแต่งงานมีสามีแล้ว กระทั่งวันนี้ การกระทำของอู๋ซั่วหยางเริ่มทำให้เขาไม่มั่นใจในความคิดที่ผ่านมา บุตรสาวเขาคือว่าที่ฮองเฮาในอนาคต ทว่าว่าที่กษัตริย์กลับพาสตรีอื่นร่วมโดยสารรถม้ามาตลอดทาง ในขณะที่นางต้องนั่งรถม้าอีกคัน จะเป็นการไม่ให้เกียรติกันเกินไปกระมัง อู๋ซั่วหยางรินชาใส่ถ้วยไม่รีบไม่ร้อน ดันไปเบื้องหน้าเหอหงเชา จากนั้นถึงค่อยรินให้ตนเอง “ข้ารู้ว่านายท่านเหอเป็นกังวลเรื่องใด วางใจเถิด ข้ากับอิ้งอี๋ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว”

“เจ้าเคยได้ยินเรื่องเจิ้งปั๋วปราบต้วนในเมืองเยียน[1]หรือไม่ พี่ชายข้าคือเจิ้งจวงกง ส่วนข้าคือก้งซูต้วน เขารู้เห็นจิตใจมักใหญ่ใฝ่สูงของข้า ทว่าแสร้งปล่อยปละละเลยเหมือนคนเลอะเลือน ความจริงแล้วเขาหาใช่ฮ่องเต้ผู้มีจิตใจเมตตาอันใด สิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอดคือเหตุผลที่จะใช้สังหารข้า บัดนี้ข้ากลายเป็นกบฏ ต่อให้เขาสั่งสังหารข้า ก็ไม่มีผู้ใดตำหนิเขาว่าเป็นกษัตริย์ใจคอโหดเหี้ยม สังหารได้กระทั่งพี่น้องสายเลือดเดียวกัน” เส้นเลือดฝอยบริเวณนัยน์ตาขาวแตกเป็นเส้นสาย ขับเน้นดวงตาแดงก่ำของอู๋ซั่วหยางให้น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ความคับแค้นส่งผลให้สองมือกำหมัดแน่น ท่ามกลางความเงียบ เสียงกระดูกข้อต่อลั่นจึงดังชัดเจน “เขากับซ่งเทียนเหิงร่วมมือกัน บีบให้ข้าต้องร่วมมือกับแคว้นจิ้ง ใช้ข้อหากบฏปราบปรามข้า ใช้ข้อหารุกรานแผ่นดินเปิดศึกกับแคว้นจิ้ง สงครามคราวนี้ไม่ใช่ศึกตีให้ถอยทัพ แต่เป็นศึกบุกยึดดินแดน รวมอาณาจักรแคว้นจิ้งเข้ากับแคว้นอู๋ ปีก่อนบิดาเจ้ารบชนะแคว้นเฉิน สิ่งที่ผู้แพ้ต้องจ่ายคือดินแดนครึ่งหนึ่งของแว่นแคว้น รอเขาจัดการแคว้นจิ้งซึ่งเป็นตะปูในตาได้เมื่อใด ดินแดนแคว้นเฉินอีกครึ่งที่เหลือก็เพีย

“ฮูหยิน” ทันทีที่เห็นหลิวหมิงหย่วน ซ่งเทียนเหิงที่ยังปกปิดใบหน้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งเข้าไปสวมกอดภรรยาด้วยความเป็นห่วงและคิดถึง “เจ้าสบายดีหรือไม่” หลิวหมิงหย่วนจดจำน้ำเสียงสามีตนเองได้ดี จึงกอดตอบพร้อมหลั่งน้ำตาแห่งความยินดี “ในที่สุดท่านก็มา” “ขอโทษที่ปล่อยให้ฮูหยินรอนาน ฮูหยินไม่ตำหนิข้ากระมัง” หลิวหมิงหย่วนส่ายหน้า “เป็นข้าที่ดื้อรั้นไม่เชื่อฟังท่าน ดังนั้นคนที่ต้องขอโทษคือข้ามิใช่ท่าน” “ไม่เป็นไร ปลอดภัยก็ดีแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ ชินอ๋องต่อสู้พัวพันอยู่ในเมือง พวกเราต้องรีบจากไปก่อนเขาจะรู้ว่าข้ามาช่วยเจ้าที่นี่” ซ่งเทียนเหิงผละตัวออก สองมือประคองดวงหน้าภรรยาราวสิ่งล้ำค่า ทันใดนั้น รอยแดงรูปนิ้วมือทั้งห้าพลันปรากฏสู่สายตา เขาไม่แม้จะสอบถามว่าเป็นฝีมือใคร สายตาก็ตวัดไปทางเหออิ้งอี๋ซึ่งนั่งฝั่งตรงข้าม “รอยมือบนหน้าภรรยาข้าเป็นเจ้าที่ทำใช่หรือไม่” แน่นอนว่าเหออิ้งอี๋ก็จดจำน้ำเสียงซ่งเทียนเหิงได้เช่นกัน รูม่านตานางขยายกว้าง มองคนชุดดำที่ปกปิดใบหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านกับกองทัพยังอยู่ระหว่างเดินทางมิใช่หรือ ไฉนจึงมาปรากฏตัวท