All Chapters of ไม่ได้รักเธอ: Chapter 51 - Chapter 58

บทที่ 52 ตื่นได้แล้วครับ วันต่อมา..ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นหยุดยืนข้างเตียงคนไข้ ที่มีร่างของผู้หญิงที่รักนอนหลับตาอยู่ แม้ใบหน้าของเธอจะดูมีสีเลือดมากกว่าเมื่อวาน แต่เจคอปยังคงเป็นห่วงเธอสุดหัวใจ“คุณเจมาหาแล้วนะครับคนดี..” เจคอปโน้มตัวกระซิบข้างหูของใบบัว กดจูบบนแก้มเนียนอย่างแสนรัก ไล่สายตามองไปทั่วร่างบางแล้วหยุดที่หน้าท้องแบนราบของเธอ“ตื่นได้แล้วครับ”เจคอปหย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ก่อนกระซิบข้างหูคนตัวเล็กที่เปลือกตาเริ่มขยับ ลมหายใจที่เปลี่ยนไปทำให้รู้ว่าใบบัวกำลังรู้สึกตัว นิ้วเรียวยาวเกลี่ยผมออกจากใบหน้าให้เธอ จากนั้นไล้นิ้วไปตากรอบหน้าแสนสวยที่เขาหลงใหล เวลานี้เธอดูบอบบางเสียจนเขาไม่กล้าจับต้องแรง ๆ เพราะกลัวทำให้เธอเจ็บอีก“อือ” เสียงร้องเบา ๆ เปลือกตาบางใสค่อย ๆ ลืมช้าๆ ใบบัวขยับตัวแต่พอรู้สึกเจ็บเธอก็หยุด พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวก่อนหน้า ความจำสุดท้ายคือการพูดคุยกับเม็ดทราย หลังจากนั้นก็ถูกชนเข้าอย่างแรง แล้วภาพก็ตัดไปจำเหตุการณ์ต่อจากนั้นไม่ได้“อย่าเพิ่งขยับตัว”เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้ใบบัวกะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็น กลิ่นยากลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้รู้ได้ทันทีว่

บทที่ 54 อย่ากดหัว NC“อ่า..อยาก ใช้ปากให้ได้มั้ยครับ ที่รัก !”“เอ่อ..” ใบบัวหน้าแดงระเรื่อมีความลังเล แต่คนตัวโตก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขายกร่างบางออกจากตักจากนั้นจัดการถอดกางเกงออกอย่างรวดเร็ว แก่นกายใหญ่ดีดเด้งออกมาโชว์ความยิ่งใหญ่ให้ใบบัวเห็น“คุณเจไม่ไหวแล้วค่ะ ทำให้หน่อยนะ เธอจ๋า..”เสียงหวานสายตาออดอ้อนทำให้ใบบัวเม้มปากครุ่นคิด และเพียงไม่นานเธอก็พยักหน้า จากนั้นก็ลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้นตรงกลางหว่างขาของเขา ตากลมโตจ้องมองแก่นกายใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดของเขาลมหายใจเริ่มติดขัด“น่ารักที่สุด”จ๊วบ !เจคอปเชยคางมนขึ้นแล้วก้มลงดูดริมฝีปากล่างของใบบัวจนเกิดเสียงดัง มืออีกข้างก็ชักรูดแก่นกายที่ตั้งชันขึ้นลงจนหัวเห็ดแดงก่ำ“คนเจอย่ากดหัวบัวนะคะ ได้แค่ไหนเอาแค่นั้น”หญิงสาวต่อรองเพราะขนาดของลำกายกับปากของเธอไม่เข้ากันเลยสักนิด ทุกครั้งที่ใช้ปากให้เขาเธอไม่สามารถครอบครองมันทั้งหมดได้ นอกจากว่าเจคอปจะเป็นฝ่ายกระแทกเข้าใส่จนมิดลำเสียเอง“ครับ อ่าส์ เสียว..”ใบบัวครอบปากลงบนหัวเห็ดจากนั้นก็ใช้ลิ้นตวัดเลียช้า ๆ เสียงซู้ดปากอย่างเสียวซ่านทำให้เธอมีฮึกเหิม ใช้มือรูดท่อนลำขึ้นลงพร้อมกั

บทที่ 56 อย่าทอดทิ้งเรา NCหลังจากพาใบบัวไปตรวจตามนัด แพทย์ยังไม่แนะนำให้หญิงสาวเดินทางไกล เจคอปเลยแก้ปัญหาโดยการส่งรถไปรับบุษที่น่านแทนซึ่งเป็นทางออกที่ดีที่สุด เพราะอยากพูดคุยกับบุษเรื่องใบบัวให้เร็วที่สุดก่อนอายุครรภ์จะมากขึ้น“ผมกับบัวกำลังจะมีลูกด้วยกันครับ”เจคอปพูดกับบุษขณะทั้งสามนั่งอยู่ห้องรับแขกภายในคอนโด บุษมองลูกสาวและก็มองชายหนุ่มสลับกันไปมา สงสัยตั้งแต่นั่งรถจากน่านว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับใบบัวหรือเปล่า และก็ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้“ทะ..ทำไมคะ คือคุณเจกับบัวถึง..” บุษอึกอักหน้าถอดสีไม่กล้าดุด่าลูกสาวอย่างที่อยากทำ เพราะดูท่าอดีตเจ้านายหนุ่มคงไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น“บัวขอโทษนะคะแม่ ที่ทำตัวไม่ดี ทำให้แม่ผิดหวัง” ใบบัวพูดเสียงสั่นเครือจับมือผู้เป็นแม่บีบไว้แน่น“เรื่องมันเป็นมายังไง แม่สับสนไปหมดแล้ว”บุษมีอาการคล้ายคนรับไม่ได้ นางมองหน้าลูกสาวด้วยสายตาผิดหวังจนใบบัวน้ำตาคลอรู้สึกผิดเต็มหัวใจ“ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะผมเป็นต้นเหตุเองครับที่ไม่ป้องกันไม่ใช่ความผิดของบัว ผมต้องขอโทษน้าบุษเรื่องนี้ด้วยนะครับ”“มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะคุณเจ..คือน้าสับสนไปหมดแล้วค่ะ”

บทที่ 58 THE ENDวันเวลาผันผ่านจนเจย์ลีนอายุได้หนึ่งขวบหกเดือน ซึ่งหนูน้อยมีพัฒนาการในการพูดที่ดี เริ่มออกเสียงสองพยางค์ได้เป็นบางครั้ง เริ่มจำชื่อพ่อแม่หรือคนรอบๆ ข้าง เดินได้คล่องและเริ่มปีนป่ายตามวัยที่กำลังเรียนรู้“ช้า ๆ ครับเจย์ลีน เดี๋ยวล้ม..”เจคอปเดินตามร่างเล็กในชุดเจ้าหญิงแสนสวยที่เดินนำหน้าเขาเข้าไปยังห้องทำงาน วันนี้เจคอปไม่มีเรียนจึงเข้ามาเรียนรู้งานในบริษัท เพราะคุณภามกำลังจะวางมือจากธุรกิจทั้งหมดเขาจึงต้องรับผิดชอบงานมากขึ้น เพื่อขึ้นเป็นประธานเต็มตัวเมื่อเรียนจบ“เจย์ลีน ระวัง !”เจคอปรีบพุ่งตัวไปยังลูกสาวที่ทำท่าจะล้มหน้าฟาดพื้น แต่ก็มีใครบางคนวิ่งตัดหน้าคว้าตัวเด็กน้อยเอาไว้เสียก่อน“ฮึก ฮือ ฮือ ฮึก”ด้วยความตกใจหนูน้อยเจย์ลีนจึงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้า ร่างเล็กดิ้นรนเพื่อกลับไปหาเจคอปอย่างตื่นตระหนก“ส่งลูกมาให้ผมเถอะครับ”เจคอปอุ้มร่างเล็กควบเอว สวมกอดไว้แนบอก กดจูบลงบนขมับของลูกสาว พึมพำปลอบโยนเบา ๆ เพื่อให้เจย์ลีนคลายความตกใจกลัว“ไม่ร้องนะคะคนเก่ง..พ่อเจอยู่ตรงนี้ไม่มีอะไรต้องกลัว”ภาพที่เจคอปกับลูกสาวตัวน้อยทำให้คุณภามที่ยืนอยู่ไม่ไกลน้ำตาร