All Chapters of ไม่ได้รักเธอ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 42 ไม่ได้รักเธอ“มีอะไรก็พูดมาเถอะ”“เราคิดว่าเราชอบเจ!”"......"เจคอปพ่นลมออกจากปากแล้วนิ่ง สายตาจับจ้องใบหน้าของเม็ดทราย พยายามค้นหาความต้องการที่แท้จริงของเธอจากแววตา แต่ไม่พบอะไรอยู่ในนั้นจึงได้แต่ยิ้มหยันให้กับตัวเองที่คาดหวังเกินไปถูกแล้วที่เขารักใบบัว เพราะเพียงแค่มองตาเขาก็ล่วงรู้ถึงความคิดและความรู้สึกของเธอ แต่กับคนตรงหน้าแม้แต่รอยยิ้มที่มี เขาก็ยังเดาไม่ได้ว่าจริงๆ เม็ดทรายกำลังมีความสุขหรือกำลังรู้สึกยังไงกันแน่ความรักคือความสุข ความสบายใจเมื่ออยู่ด้วยกัน ไม่ใช่ความอึดอัด คาดเดาอะไรไม่ได้อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้"ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?" เม็ดทรายถามด้วยความไม่มั่นใจ“เม็ดทรายอยากให้เราพูดอะไรล่ะ”คำถามของเจคอปทำให้เม็ดทรายสะอึกพูดไม่ออก ไม่เหลือความรู้สึกใดๆ แล้วสินะ เป็นเพราะเธอผลักใบบัวตกน้ำใช่ไหมเขาถึงเปลี่ยนไป หรือเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอมาตั้งแต่แรก“โห้..เย็นชาจัง”“เราไม่ได้เย็นชา เพียงแต่เราไม่ได้เอาใจเหมือนแต่ก่อน เม็ดทรายเลยรู้สึกอย่างนั้น”“.......” หญิงสาวเม้มปากคิดตามคำพูดของเขา“เรื่องที่เม็ดทรายทำกับบัว เราโกรธมากรู้มั้ย”ไหนๆ ก็คุยแล้วก็อยากเคลียร

บทที่ 44 คิดถึง NC“มะ..ไม่เอา พอแล้วค่ะ แค่นี้พอแล้ว” ใบบัวสะบัดหน้าหลุดออกจากจูบแล้วร้องห้ามเสียงสั่น“ไม่มีคำว่าพอ สำหรับเสือทีถูกปลุกให้ตื่น..!!”“คุณเจกำลังจะผิดสัญญา”เจคอปยิ้ม..มันเป็นยิ้มที่ทำให้สาวๆ หัวใจเต้นแรงและเข่าทรุดได้เลยทีเดียว ไม่เว้นแม้กระทั้งเธอ ตากลมโตสั่นระริกเริ่มไม่มั่นใจว่าจะต้านทานเสน่ห์ที่เขาจงใจโปรยใส่ได้หรือเปล่า“ฉันไม่ได้ผิดสัญญา เธอต่างหากที่ล้ำเส้นเอง”ปากหนาแนบคลึงที่แก้มเนียนใสแล้วไล่ละลงมาจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มซ้ำๆ ย้ำๆ อยู่หลายที พอเธออ้าปากจะเถียง เขาก็สอดลิ้นเข้ามาพัวพันนัวเนียในโพรงปาก อยากผลักไสแต่ทำได้เพียงกำเสื้อตรงหน้าอกของเขาไว้ แล้วจูบตอบอย่างดูดดื่มตามแรงชักจูงของคนมากประสบการณ์“อื้อ..”เรี่ยวแรงถูกเจคอปสูบออกไปจากร่าง มือที่กำเสื้อเริ่มอ่อนแรง กระแสความร้อนผ่าวรุนแรงวูบวาบไปทั่วร่าง ลมหายใจหอบถี่จนหายใจแทบไม่ทันกับจูบอันหนักหน่วงที่บดขยี้เข้าหา ราวกับพายุทอนาโดจ๊วบ!เสียงดูดริมฝีปากเป็นการส่งท้าย จากนั้นชายหนุ่มก็ลากลิ้นเลียลงมาตามสันกราม เลื่อนลงมายังซอกคอขาวเนียนหอมกรุ่น ขบเม้มสลับใช้ฟันกัดเบาๆ เพื่อปลุกอารมณ์คนใต้ร่างให้ลุกโชน“บะ..บ

บทที่ 46 ความกังวลเจคอปขับรถออกจากบ้านด้วยใจที่ว้าวุ่น คิดหนักเรื่องที่คุณภามพูดถึงคู่ชีวิตและผู้หญิงที่เหมาะสม ก่อนมาก็เผื่อใจไว้พอสมควร แต่ไม่คิดว่าพ่อจะจริงจังจนถึงขั้นพูดว่าไม่ยอมรับ หากคู่ชีวิตของเขาเป็นคนที่ไม่คู่ควร คบได้ไม่ว่าแต่จะเอามาเป็นคนในตระกูลท่านไม่มีทางยอมเด็ดขาดพ่อคงรู้เรื่องเขากับใบบัว ถึงได้พูดออกตัวอย่างจริงจัง ไม่เครียดก็เป็นไปไม่ได้ เพราะยังไงก็คือผู้ให้กำเนิด ถึงรู้ว่าพ่อรักและตามใจมาตลอด แต่คงยากหากจะขอให้ท่านเปิดใจ และยอมรับใบบัวในฐานะผู้หญิงที่เขาอยากแต่งงานด้วย3 วันต่อมา..“วันเสาร์ไปเที่ยวเขาค้อมั้ย..มีที่ที่หนึ่งอยากพาเธอไป”เจคอปเอ่ยชวนขณะนั่งอยู่ในคลาสเรียนของเขาช่วงบ่าย ซึ่งใบบัวไม่มีเรียนจึงถูกชายหนุ่มบังคับให้มานั่งรอ เธอรู้สึกประหม่าเมื่อถูกสายตารุ่นพี่มองเป็นตาเดียว บางคนถึงกับพูดให้ได้ยินว่า ‘มาคุมผัว’ ทั้งที่ความเป็นจริงเธอไม่ได้เป็นคนอยากมาแต่นั่นแหละ เจคอปก็จัดการเสียงซุบซิบให้เงียบลงโดยการขู่ด้วยท่าปาดคอ ทุกคนจึงเลิกให้ความสนใจ แต่ก็มีแอบมองเป็นระยะตามประสาคนสอดรู้สอดเห็น“เสาร์นี้บัวว่าจะถ่ายรูปเสื้อผ้าลงเพจค่ะ คงไม่ว่าง”“ไม่ต้องทำ..เดี๋

บทที่ 48 หน้ามืดหลายวันต่อมา“พ่อจะให้เวลาเจได้ทบทวนตัวเองและคิดให้ถี่ถ้วนเรื่องใบบัว ถ้าคิดได้เมื่อไหร่ค่อยมาคุยกับพ่ออีกครั้ง”เสียงเด็ดขาดจากคนเป็นพ่อดังก้องอยู่ในหู ขณะเจคอปขับรถออกจากบ้านหลังใหญ่ เส้นเลือดบนมือปูดขึ้นในยามที่เขากำพวงมาลัยไว้แน่น นัยน์ตาแดงก่ำอารมณ์คุกรุ่นจากบทสนทนาที่ไม่ได้ดั่งใจเป็นไปไม่ได้ที่พ่อจะมองใบบัวแง่ลบ จนถึงขั้นเอ่ยปากห้ามไม่ให้เขาพาเธอมาเหยียบที่บ้าน ต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่นอน“แม่งเอ๊ย..!”เสียงสบถดังในตอนที่เท้าเหยียบคันเร่ง รถหรูพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงตามอารมณ์เกรี้ยวกราดที่หาทางออกไม่ได้ ความสัมพันธ์กับใบบัวกำลังดีขึ้น แต่ก็ต้องมาสะดุด เพราะพ่อไม่เห็นด้วยโดยให้เหตุผลเรื่องความเหมาะสม ซึ่งเขามองว่าไร้สาระทำไม? ต้องหาผู้หญิงที่มีฐานะเท่าเทียม ในเมื่อสมบัติที่มีก็มากมายเสียจนตายไปยังใช้ไม่หมด เขาแค่ต้องการอยู่กับคนที่รัก คนที่ทำให้สบายใจ ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ทำไม?พ่อไม่เข้าใจ..“นั่งซึมเป็นหมาหงอย มีปัญหากับเมียอีกแล้วเหรอวะ?”กวินตบไหล่เจคอป หย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ม้าหินตัวเดียวกัน หลังจากเลิกคลาสสุดท้ายของวัน“เปล่า..กูมีปัญหากับพ

บทที่ 50 ใครทำ“ขอคุยอะไรหน่อยสิ..”“ค่ะ”ใบบัวเดินตามหลังเม็ดทรายไปยังอีกด้านของอาคารเรียน ซึ่งเป็นมุมสุดและมีทางเดินลงบันไดไปชั้นล่าง“จะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ พี่อยากให้น้องเลิกกับเจซะ”น้ำเสียงมั่นคงและท่าทางเย่อหยิ่ง คาดเดาอารมณ์ไม่ถูกของเม็ดทราย ทำให้ใบบัวชักสีหน้าไม่พอใจ รู้สึกหงุดหงิดที่รุ่นพี่สาวดูไม่ให้เกียรติเธอเท่าที่ควร“ไม่ค่ะ..บัวขอตัวนะคะ” ปฏิเสธเสียงแข็งจากนั้นก็หันหลังเดินห่างเม็ดทรายออกมา แต่ถูกกระชากแขนเอาไว้เสียก่อน“เดี๋ยวสิ..”“บัวจะรีบไปเรียนค่ะ” ใบบัวสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม แต่เม็ดทรายก็ยังจับไว้แน่นจนเกิดการยื้อยุดฉุดกระชาก และในที่สุดใบบัวก็เป็นฝ่ายยอม เม็ดทรายถึงได้ผละมือออก“ที่พูดเพราะหวังดี ยังไงน้องกับเจก็ไปกันไม่รอด อาภามไม่มีวันยอมรับน้องหรอก”“........” ใบบัวสบตากับเม็ดทรายด้วยความขุ่นเคืองแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายพูดความจริง“อาภามมาคุยกับพี่เรื่องเจหลายครั้ง น้องคงไม่รู้ว่าการดันทุรังจะทำให้เกิดผลเสียแค่ไหน โดยเฉพาะกับตัวน้องเอง”“........” ใบบัวเม้มปากไม่อาจพูดอะไรได้ ตากลมโตแดงก่ำทั้งโกรธทั้งน้อยใจตัวเอง อารมณ์แปรปรวนตีกันมั่วไปหมด“เลิกตอนนี้ยั