ตอนที่ 11

เรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมบุปผาแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่ง เพียงชั่วข้ามคืน นามของอวี๋เจียวหว่าน ฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพเซี่ยก็กลายเป็นที่กล่าวขานในหมู่ชนชั้นสูง มิใช่ในฐานะคุณหนูรองจากตระกูลตกอับ ผู้แต่งงานแทนพี่สาวอีกต่อไป ทว่าในฐานะสตรีผู้มีฝีมือปลายจวักล้ำเลิศ สามารถนำของพื้นบ้านอย่างเผือกและซานเย่ามาปรุงเป็นขนมรสเลิศ ตอกหน้าคุณหนูตระกูลใหญ่จนอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ยิ่งไปกว่านั้น คำประกาศกร้าวของแม่ทัพเซี่ยกู่หานที่กางปีกปกป้องภรรยาต่อหน้าธารกำนัล ยังเป็นการยืนยันฐานะอันมั่นคงของนางในเรือนหลัง ผู้คนต่างตระหนักดีว่า นับแต่นี้ จวนแม่ทัพที่มีเพียงความเงียบเหงาและกลิ่นอายแห่งความตาย ได้มีนายหญิงผู้กุมอำนาจอย่างแท้จริงแล้ว

ยามโหย่ว ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีส้มอมแดง ลมเย็นแห่งเหมันตฤดูพัดโชย ใบไม้แห้งร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ภายในห้องหนังสือของเรือนหานอวิ๋น เซี่ยกู่หานนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือหนาวางตำราพิชัยสงครามลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีหมึกทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

เป็นครั้งแรกในรอบสามปี ที่เขาสามารถนั่งอ่านตำราได้นานนับชั่วยามโดยไม่มีอาการปวดเกร็งกระเพาะมารบกวน

ชายหนุ่มยกมือขึ้นทาบลงบนหน้าท้องของตนเอง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลเวียนอยู่ภายใน พิษกลืนนภาที่เคยทำให้เส้นลมปราณของเขาหนาวเหน็บและปฏิเสธอาหารทุกชนิด ยามนี้คล้ายถูกสะกดไว้ด้วยพลังงานบางอย่าง พลังงานที่มาพร้อมกับข้าวต้มสมุนไพร หมูตุ๋นน้ำแดง ซุยจินฟ่าน และขนมหวานรสละมุนเหล่านั้น

อาหารที่มาจากกระทะทองเหลืองใบนั้น มิเพียงเติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่า ทว่ายังค่อยๆ ขจัดความหนาวเหน็บในกระดูกของเขาให้มลายหายไป

ภาพของสตรีร่างเล็กที่ยืนตระหง่านท้าทายมารดาเลี้ยงและคุณหนูตระกูลใหญ่ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง นางมิได้มีกิริยาอ่อนหวานประจบสอพลอ นางดื้อรั้น รักเตาไฟยิ่งกว่าสิ่งใด ซ้ำยังมีพละกำลังเหนือสตรีทั่วไป ทว่ายามที่นางจับตะหลิวและกระทะ แววตาของนางกลับเปล่งประกายเจิดจ้า รอยยิ้มบางเบามักปรากฏที่มุมปากของนางยามเห็นเขากินอาหารจนหมด เป็นดั่งแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาในบ่อน้ำลึกที่มืดมิดและเย็นชาของเขา

เซี่ยกู่หานหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมจาง ๆ ของเครื่องเทศและเนื้อสัตว์ที่ลอยมาตามสายลมจากทางเรือนครัว ทำให้กระเพาะของเขาส่งเสียงร้องเบา ๆ ความหิวโหย อันเป็นสัญชาตญาณพื้นฐานที่เขาหลงลืมไปเนิ่นนาน ยามนี้ได้หวนกลับมาอย่างสมบูรณ์แล้ว

หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตาย คล้ายมีรอยปริร้าวและเริ่มสั่นคลอน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อคลุมให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องหนังสือ มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่กลิ่นหอมนั้นพัดโชยมา

ณ เรือนครัวใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อย บ่าวไพร่ต่างทำงานตามหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน ไม่มีผู้ใดกล้าเกียจคร้านหรือนินทาเจ้านายอีกต่อไป อวี๋เจียวหว่านยืนอยู่หน้าเตาไฟ นางเพิ่งจัดการล้างกระทะทองเหลืองคู่ใจจนสะอาดหมดจดและเช็ดจนแห้งสนิท

วันนี้ถือเป็นวันแห่งชัยชนะ นางจึงตั้งใจจะทำอาหารมื้อพิเศษเพื่อบำรุงสามีและฉลองให้กับความสงบสุขในเรือนหลัง นางสั่งให้พ่อบ้านไปหาซื้อไก่ตัวอวบอ้วนมาหนึ่งตัว จัดการถอนขนและทำความสะอาดจนหมดจด

“ฮูหยิน วันนี้ท่านจะทำน้ำแกงไก่ตุ๋นรึขอรับ” พ่อครัวหวังที่บัดนี้กลายมาเป็นผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม

“กินน้ำแกงมาหลายวันแล้ว วันนี้เปลี่ยนมาทำของแห้งเพื่อเปิดกระเพาะบ้างดีกว่า ข้าจะทำไก่หมกเกลือ” นางตอบพลางหยิบชามกระเบื้องใบเล็กขึ้นมา

อวี๋เจียวหว่านนำขิงสด ต้นหอม และกระเทียมมาตำให้แหลก ผสมกับสุราหมักชั้นเลิศและเกลือเม็ดหยาบเพียงเล็กน้อย จากนั้นนำส่วนผสมทั้งหมดมาชโลมทาให้ทั่วตัวไก่ ทั้งด้านนอกและด้านในช่องท้อง นวดคลึงอย่างเบามือเพื่อให้กลิ่นหอมของสมุนไพรและสุราซึมซาบเข้าสู่เนื้อไก่

นางหยิบใบบัวใบใหญ่ที่นำไปลวกน้ำร้อนจนนุ่ม มาห่อหุ้มตัวไก่ไว้อย่างมิดชิดถึงสามชั้น ใช้เชือกป่านมัดจนแน่นหนาไม่ให้มีช่องว่าง

จากนั้นนางก็หันมาจัดการกับกระทะทองเหลือง นางเทเกลือเม็ดหยาบจำนวนมากลงไปในกระทะ เร่งไฟให้แรงขึ้น ใช้ตะหลิวคั่วเกลือในกระทะไปมาจนเกลือเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนและส่งเสียงแตกประทุเบา ๆ ความร้อนถูกถ่ายทอดลงสู่เม็ดเกลือจนร้อนระอุ

“เกลือมีคุณสมบัติกักเก็บความร้อนได้ดี เมื่อนำมาคั่วในกระทะทองเหลืองที่กระจายความร้อนได้สม่ำเสมอ ย่อมทำหน้าที่เสมือนการอบความร้อนในเตาดิน” นางอธิบายให้พ่อครัวหวังฟัง

เมื่อเกลือร้อนได้ที่ นางใช้ตะหลิวแหวกเกลือตรงกลางกระทะออก นำห่อไก่ใบบัววางลงไป ก่อนจะกลบเกลือร้อนทับจนมิดห่อไก่ ปิดฝาไม้ไผ่ให้สนิท ลดระดับไฟลงเหลือเพียงไฟกลาง ปล่อยให้ความร้อนจากเกลือระอุเข้าไปทำให้เนื้อไก่สุกอย่างช้า ๆ

เวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์เริ่มลอยโชยออกมาจากขอบฝาไม้ไผ่ มันคือกลิ่นความหอมสดชื่นของใบบัวที่ถูกความร้อนจนแห้ง ผสมผสานกับกลิ่นสุราหมักและสมุนไพรที่ซึมซาบอยู่ในเนื้อไก่

เซี่ยกู่หานเดินมาถึงหน้าประตูเรือนครัวพอดี เขายืนนิ่งมองสตรีร่างเล็กที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบริเวณหน้าผาก เปลวไฟสะท้อนกับใบหน้างดงามของนาง ทำให้ผิวกายที่ขาวผ่องดูอมชมพูระเรื่อ ดวงตาหงส์ของนางจดจ่ออยู่กับกระทะตรงหน้าด้วยความตั้งใจ

บ่าวไพร่ที่สังเกตเห็นการมาเยือนของท่านแม่ทัพต่างรีบคุกเข่าทำความเคารพ อวี๋เจียวหว่านจึงรู้สึกตัว นางหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ท่านแม่ทัพมาถึงเรือนครัวด้วยตนเอง หิวแล้วรึเจ้าคะ อาหารมื้อนี้ปรุงเสร็จพอดี” นางเอ่ยทักทาย

เซี่ยกู่หานก้าวเดินเข้าไปหานาง เขามิได้สนใจบ่าวไพร่รอบกาย สายตาจับจ้องเพียงใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของภรรยา เขาหยุดยืนห่างจากนางเพียงครึ่งก้าว กลิ่นหอมของอาหารบนเตามิอาจกลบกลิ่นหอมละมุนจากกายของนางได้

ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดที่ปักลายไผ่เขียวออกมา ก่อนจะยื่นมือออกไปเช็ดคราบเขม่าสีดำจาง ๆ บริเวณแก้มของนางอย่างแผ่วเบา