ตอนที่ 12

การกระทำที่อุกอาจและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันทำเอาอวี๋เจียวหว่านเบิกตากว้าง ร่างกายของนางแข็งทื่อไปชั่วขณะ สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบผ่านผืนผ้า ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของนางเต้นผิดจังหวะ

“หน้าเจ้าเปื้อน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตากลับทอประกายอบอุ่นสายหนึ่ง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าเช็ดเองได้” นางรีบรับผ้าเช็ดหน้ามาจากมือเขา ก้มหน้าลงซ่อนความประหม่าที่หาได้ยากยิ่งสำหรับสตรีที่กล้าเผชิญหน้ากับนักฆ่าเช่นนาง “ท่านแม่ทัพไปนั่งรอที่โต๊ะตัวนั้นเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าจะยกอาหารไปให้”

นางชี้ไปยังโต๊ะไม้ตัวเล็กที่ตั้งอยู่มุมเรือนครัว เซี่ยกู่หานพยักหน้าและเดินไปนั่งลงอย่างว่าง่าย บ่าวไพร่ต่างรู้หน้าที่ รีบถอยห่างออกไปรออยู่ด้านนอก ปล่อยให้เจ้านายทั้งสองได้อยู่ตามลำพัง

อวี๋เจียวหว่านสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นางหันกลับมาเปิดฝาไม้ไผ่ออก ไอน้ำร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมา นางใช้ตะเกียบไม้ด้ามยาวคีบห่อใบบัวที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มและแห้งกรอบขึ้นมาจากกองเกลือ วางลงบนจานกระเบื้องใบใหญ่

หญิงสาวยกจานเดินมาที่โต๊ะ ก่อนจะใช้มีดสั้นตัดเชือกป่านและกรีดเปิดใบบัวออกทีละชั้น

ทันทีที่ใบบัวชั้นในสุดถูกเปิดออก กลิ่นหอมเข้มข้นที่ถูกกักเก็บไว้ก็ลอยออกมา เนื้อไก่สีเหลืองทองอร่ามปรากฏแก่สายตา หนังไก่สุกเหลือง ทว่าเนื้อด้านในกลับนุ่มชุ่มฉ่ำ น้ำหวานจากเนื้อไก่และสุราหมักไหลซึมอยู่ก้นใบบัว

“นี่คือไก่หมกเกลือเจ้าค่ะ การใช้ความร้อนจากเกลือจะช่วยรีดน้ำมันออก ทำให้เนื้อไก่สุกนุ่มแต่ไม่เลี่ยน รสชาติของสมุนไพรและใบบัวจะแทรกซึมไปถึงกระดูก เป็นอาหารที่บำรุงปราณและให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายได้ดีนัก” นางอธิบายพลางใช้ตะเกียบฉีกเนื้อไก่ส่วนน่องที่เปื่อยล่อนจนหลุดจากกระดูกอย่างง่ายดาย วางลงในชามของเขา

เซี่ยกู่หานมองน่องไก่สีทองตรงหน้า เขายกตะเกียบขึ้นคีบเนื้อไก่ชิ้นนั้นเข้าปาก

รสชาติแรกที่สัมผัสได้คือความเค็มอ่อนๆ ที่ผิวหนัง ตามด้วยความหวานละมุนของเนื้อไก่ที่นุ่มจนแทบละลายในปาก กลิ่นหอมของสุราหมัก ขิง และใบบัวอวลอยู่ในโพรงปาก ไม่มีรสชาติใดโดดเด่นจนเกินไป ทว่าหลอมรวมกันเป็นความกลมกล่อมที่ลึกล้ำ ร่างกายที่เคยหนาวเหน็บคล้ายได้รับการโอบกอดด้วยไออุ่น

ชายหนุ่มกินเนื้อไก่อย่างเงียบงัน ทว่าตะเกียบในมือกลับขยับคีบชิ้นต่อไปไม่หยุดพัก อวี๋เจียวหว่านเห็นดังนั้นก็ลอบยิ้ม นางคีบเนื้อส่วนอกที่นุ่มไม่แพ้กันลงในชามของตนเอง และร่วมกินอาหารมื้อนี้ไปพร้อมกับเขา

ภายในเรือนครัวมีเพียงเสียงตะเกียบกระทบชาม และเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ แสงตะวันด้านนอกลาลับขอบฟ้าไปแล้ว แสงสว่างจากกระถางไฟส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสอง…

“เหตุใดเจ้าจึงทุ่มเททำอาหารให้ข้าถึงเพียงนี้” เซี่ยกู่หานเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆ หลังจากที่กินไก่หมกเกลือไปกว่าครึ่งตัว เขาวางตะเกียบลงและจ้องมองดวงตาหงส์ของนาง

อวี๋เจียวหว่านชะงักตะเกียบ นางสบตาเขากลับด้วยความหนักแน่น

“ประการแรก ข้าแต่งให้ท่านแล้ว ย่อมมีหน้าที่ดูแลสามีให้แข็งแรง ประการที่สอง ข้าเป็นแม่ครัว อาหารคือชีวิตและเกียรติยศของข้า การได้เห็นผู้ที่กินอาหารของข้ามีสุขภาพดีขึ้น ย่อมเป็นความภาคภูมิใจที่สุด และประการสุดท้าย” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย “ข้าไม่ชอบเห็นท่านถูกรังแกจากผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัว”

ประโยคสุดท้ายของนาง ทำให้เซี่ยกู่หานแววตาไหววูบ เขาเติบโตมาท่ามกลางความเย็นชาและการแก่งแย่งชิงดีในจวนแม่ทัพ มารดาเลี้ยงพยายามทุกวิถีทางเพื่อลดทอนอำนาจเขา บิดาก็มิเคยใส่ใจ เมื่อเขาต้องพิษจนร่างกายอ่อนแอ ผู้คนรอบข้างต่างรอคอยวันที่เขาจะสิ้นลม ไม่เคยมีผู้ใดก้าวออกมายืนขวางหน้าและประกาศปกป้องเขา อย่างเช่นที่อวี๋เจียวหว่านทำ

“เจ้าไม่กลัวรึ การก้าวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งในจวนแม่ทัพ อาจนำภัยมาสู่ตัวเจ้า กระทะทองเหลืองของเจ้า แม้จะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจกันธนูหรือคมดาบได้ทั้งหมด” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อวี๋เจียวหว่านหัวเราะเบา ๆ นางยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ “ข้าเคยบอกท่านแล้วกระมัง ว่าข้าเกลียดความยุ่งยาก ทว่าในเมื่อข้าก้าวลงเรือลำเดียวกับท่านแล้ว ข้าย่อมไม่ยอมให้เรือลำนี้จมลงไปง่ายๆ หรอกเจ้าค่ะ ผู้ใดกล้ามาระรานความสงบสุขในการทำอาหารของข้า ข้าจะฟาดมันด้วยกระทะใบนี้แหละ ท่านแม่ทัพไม่ต้องกังวลไป ข้าปกป้องตนเองได้”

เซี่ยกู่หานมองรอยยิ้มมั่นใจของนาง หัวใจที่เคยหนาวเหน็บคล้ายถูกหลอมละลายลงไปอีกส่วน เขาตระหนักได้แน่ชัดแล้วว่า สตรีผู้นี้มิใช่หมากที่ฮ่องเต้ส่งมาเพื่อหยามเกียรติเขา ทว่านางคือโอสถล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาเพื่อรักษากระเพาะและจิตวิญญาณของเขา

ชายหนุ่มปลดป้ายหยกสีดำสนิทเนื้อดีที่ห้อยอยู่ข้างเอวออกมา ป้ายหยกชิ้นนี้สลักลวดลายเขี้ยวหมาป่า เป็นของดูต่างหน้ามารดาของเขา และเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจสูงสุดในกองทัพหลางหยาที่เขาบัญชาการอยู่

เขาวางป้ายหยกชิ้นนั้นลงบนโต๊ะ เลื่อนไปตรงหน้านาง “กระทะทองเหลืองของเจ้า ปกป้องเรือนครัวได้ ทว่าป้ายหยกชิ้นนี้ จะปกป้องเจ้าจากทุกสิ่งในใต้หล้า” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลัง “นับแต่นี้ไป เจ้ามิใช่เพียงฮูหยินที่ดูแลเรือนครัว ทว่าเจ้าคือนายหญิงที่แท้จริงของจวนแม่ทัพเซี่ย ผู้ใดพบเห็นป้ายนี้ เสมือนพบเห็นข้า หากผู้ใดกล้าล่วงเกินเจ้า เจ้าสามารถสั่งประหารมันได้ทันทีโดยไม่ต้องรอความเห็นจากข้า”

อวี๋เจียวหว่านมองป้ายหยกสีดำขลับตรงหน้า นางทราบดีถึงความหมายและน้ำหนักของมัน การมอบสิ่งนี้ให้นาง เท่ากับเขามอบชีวิตและอำนาจทั้งหมดในมือของเขาให้นางเป็นผู้กุมไว้

นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเขาบัดนี้มีความอ่อนโยนและซื่อตรงแฝงอยู่ หญิงสาวยื่นมือออกไปรับป้ายหยกมาถือไว้ สัมผัสของหยกสวนทางกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในหัวใจ

“ในเมื่อท่านแม่ทัพวางใจมอบสิ่งล้ำค่าให้ข้าดูแล ข้าย่อมรับไว้ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ” นางเก็บป้ายหยกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะยกยิ้มซุกซน “เช่นนั้น เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะตั้งใจทำอาหารบำรุงท่านให้กลับมามีเรี่ยวแรงเหมือนเดิมในเร็ววัน พรุ่งนี้เช้า ข้าจะเคี่ยวน้ำแกงปลาหลีฮื้อให้ท่านดื่มดีหรือไม่”

“ตามใจเจ้าเถิด” เซี่ยกู่หานตอบรับ มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา