ตอนที่ 13

นับตั้งแต่วันที่ป้ายหยกหลางหยาถูกส่งมอบให้แก่อวี๋เจียวหว่าน อำนาจการปกครองในเรือนหลังของจวนแม่ทัพก็เปลี่ยนมืออย่างสมบูรณ์ บ่าวไพร่ต่างเคารพยำเกรงฮูหยินเอกผู้นี้ประดุจเทพเซียนแห่งเตาไฟ ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยจำต้องเก็บตัวเงียบอยู่ในเรือน อ้างว่าป่วยไข้เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า

สิ่งที่น่ายินดีที่สุดในจวนเวลานี้ คือร่างกายของแม่ทัพเซี่ยกู่หานที่ฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื้อหนังที่เคยซูบตอบเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้าง ใบหน้าที่เคยซีดเซียวบัดนี้มีสีเลือดฝาดจาง ๆ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลงานจากกระทะทองเหลืองและการจัดแจงอาหารบำรุงร่างกายอย่างพิถีพิถันของอวี๋เจียวหว่านทั้งสิ้น

ทว่าความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานนัก

ยามซื่อ อวี๋เจียวหว่านกำลังยืนสั่งการให้ลูกมือทำความสะอาดเขียงไม้ในเรือนครัว สาวใช้เสี่ยวเถาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน

“ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูเมิ่งอวี้หลานมาขอเข้าพบเจ้าค่ะ”

อวี๋เจียวหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางเช็ดมือกับผ้าสะอาด “นางมาทำอันใดอีก”

“คุณหนูเมิ่งกล่าวว่า นางมาเพื่อขอขมาเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมบุปผา ซ้ำยังนำของสดมาฝากเป็นของกำนัล ตอนนี้นางรออยู่ที่โถงรับรองพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“เช่นนั้นข้าคงต้องไปต้อนรับเสียหน่อย” อวี๋เจียวหว่านแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้พ่อครัวหวังซึ่งยืนอยู่ด้านหลังถึงกับลอบกลืนน้ำลายและสวดมนต์ในใจให้แก่ผู้มาเยือน

ณ โถงรับรอง เมิ่งอวี้หลานนั่งจิบชาด้วยกิริยาสง่างาม วันนี้นางสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีเหลืองอ่อนดูสดใส บริเวณพื้นกลางโถงมีตะกร้าไม้ไผ่สานวางอยู่ ภายในบรรจุของสดมากมาย ทว่าที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือ ขู่กวา ผลสีเขียวเข้มอวบอ้วนผิวขรุขระ ซึ่งเป็นผักที่หาได้ยากยิ่งในฤดูเหมันต์

ทันทีที่อวี๋เจียวหว่านก้าวเข้ามาในโถง เมิ่งอวี้หลานก็รีบลุกขึ้นย่อกายคารวะด้วยท่าทีอ่อนน้อมผิดจากคราวก่อน

“ฮูหยินเซี่ย ข้ามาเยือนจวนแม่ทัพในวันนี้ เพื่อขออภัยที่ล่วงเกินท่านในงานเลี้ยงชมบุปผาเจ้าค่ะ ข้าอ่อนด้อยประสบการณ์ จึงมองข้ามความประณีตในรสมือของท่านไป” เมิ่งอวี้หลานกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“คุณหนูเมิ่งเกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยเพียงนั้น ข้าหาได้เก็บมาใส่ใจไม่” อวี๋เจียวหว่านตอบกลับอย่างสงวนท่าที พลางปรายตามองตะกร้าบนพื้น “ของกำนัลเหล่านี้ ช่างล้ำค่านัก”

“ข้าได้ยินมาว่า ท่านแม่ทัพโปรดปรานอาหารฝีมือฮูหยิน ข้าจึงไปเสาะหาขู่กวาจากแดนใต้มามอบให้เจ้าค่ะ ขู่กวามีฤทธิ์เย็น ช่วยดับพิษร้อนและบำรุงเลือดลม” เมิ่งอวี้หลานช้อนสายตาขึ้นมอง “และเพื่อเป็นการไถ่โทษ ข้าอยากจะขอฝากตัวเป็นศิษย์ ขอให้ฮูหยินช่วยชี้แนะวิชาหน้าเตาไฟให้ข้าสักเล็กน้อย จะได้นำไปทำอาหารให้บิดาที่จวนบ้าง”

ฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งฟังอยู่รีบกล่าวเสริมทันที “นับเป็นเรื่องดีนัก คุณหนูเมิ่งมีใจใฝ่รู้ เจียวหว่าน เจ้าก็สอนนางเสียหน่อยเถิด การแบ่งปันวิชาความรู้ถือเป็นกุศลยิ่ง”

อวี๋เจียวหว่านลอบหัวเราะในใจ สตรีผู้นี้มิได้อยากทำอาหารให้บิดากินเป็นแน่ ทว่าคงคิดจะขโมยวิชาทำอาหารของนางเพื่อไปเอาใจเซี่ยกู่หานต่างหาก ช่างเป็นความพยายามที่น่าขันยิ่งนัก คิดหรือว่าการทำอาหารชั้นเลิศจะเรียนรู้กันได้ในวันสองวัน

“ในเมื่อคุณหนูเมิ่งมีใจตั้งมั่น ข้าย่อมไม่ขัดศรัทธา เชิญตามข้ามาที่เรือนครัวเถิด”

เมื่อมาถึงเรือนครัวใหญ่ เมิ่งอวี้หลานต้องเบือนหน้าหนีเมื่อได้กลิ่นควันไฟและกลิ่นคาวเนื้อสัตว์ ทว่านางยังคงฝืนยิ้ม อวี๋เจียวหว่านสั่งให้พ่อครัวหวังนำขู่กวาที่เมิ่งอวี้หลานนำมาไปล้างให้สะอาด

“การทำอาหารต้องเริ่มจากการเตรียมของ คุณหนูเมิ่ง ขอมือท่านหน่อยเถิด” อวี๋เจียวหว่านกล่าว

เมิ่งอวี้หลานยื่นมือที่ขาวผ่องและเรียวระหงดุจลำเทียนออกมา อวี๋เจียวหว่านยื่นมีดเล่มใหญ่ที่ทำจากเหล็กกล้าหนักอึ้งส่งให้นาง

ทันทีที่รับมีดไป เมิ่งอวี้หลานก็ข้อมือทรุด ร้องอุทานด้วยความตกใจ มีดหล่นกระแทกเขียงไม้เสียงดัง

“มีดเล่มนี้หนักเกินไป ข้ายกไม่ไหวเจ้าค่ะ” นางหน้าเจื่อน

“นี่คือมีดพื้นฐานสำหรับสับกระดูก หากทนน้ำหนักเพียงเท่านี้ไม่ได้ จะหั่นของให้ขาดอย่างเฉียบคมได้อย่างไร” อวี๋เจียวหว่านส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะหยิบมีดเล่มนั้นกลับมา “ไม่เป็นไร วันนี้ข้าจะลงมีดให้ท่านดูเป็นขวัญตา สิ่งที่ท่านต้องทำคือการลิ้มรสและจดจำรสชาติก็พอ”

อวี๋เจียวหว่านจัดการหั่นขู่กวาออกเป็นชิ้นหนาพอคำ นางใช้ปลายมีดคว้านเมล็ดด้านในออกอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในขั้นตอนการลดความขม นางกลับจงใจแบ่งขู่กวาออกเป็นสองส่วน

ส่วนแรก นางนำไปลวกในน้ำเดือดที่ผสมเกลือเพียงครู่เดียว เพื่อดึงรสขมเฝื่อนออกและรักษาสีเขียวสดไว้ ส่วนที่สอง นางเพียงวางทิ้งไว้บนถาด ไม่ได้ผ่านการลวกน้ำเกลือแต่อย่างใด

จากนั้นนางก็นำกระดูกหมูอ่อนไปต้มในน้ำเดือดเพื่อล้างคาวเลือด ใส่ขิงและกระเทียมทุบลงไปเพื่อดับกลิ่นคาว ตามด้วยกระดูกหมูและขู่กวาทั้งสองส่วนลงในหม้อดินใบเดียวกัน เติมน้ำสะอาดและเกลือ ปิดฝาเพื่อเคี่ยวด้วยไฟอ่อน

“ขู่กวาตุ๋นกระดูกหมู เป็นอาหารที่ทำง่ายทว่าควบคุมรสชาติได้ยาก หากคุมไฟหรือจัดการความขมไม่ดี ขู่กวาจะคายความขมออกมาจนกลืนไม่ลงคอ” นางอธิบายพลางคอยดูระดับไฟในเตา

นางจดจำตำแหน่งของชิ้นขู่กวาที่ไม่ได้ลวกน้ำเกลือไว้อย่างแม่นยำ เวลาผ่านไปชั่วก้านธูป กลิ่นหอมของน้ำแกงกระดูกหมูก็ลอยอบอวลไปทั่วเรือนครัว สีของขู่กวาเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมเหลือง ดูเปื่อยละมุน…

อวี๋เจียวหว่านตักขู่กวาชิ้นที่งดงามที่สุด ซึ่งเป็นชิ้นที่ไม่ได้ลวกน้ำเกลือ ใส่ลงในชามกระเบื้องใบเล็ก พร้อมตักน้ำแกงราดลงไปจนชุ่มฉ่ำ ส่งให้เมิ่งอวี้หลาน

“นี่คือผลงานของวันนี้ คุณหนูเมิ่งลองชิมดูเถิด ว่ารสชาตินี้พอจะนำไปทำให้บิดาท่านกินได้หรือไม่”

เมิ่งอวี้หลานรับชามมาถือไว้ นางเห็นขู่กวาเปื่อยนุ่มและได้กลิ่นหอมของกระดูกหมู ก็คิดในใจว่าการทำอาหารหาได้ยากเย็นอันใด เพียงนำของใส่หม้อแล้วต้มก็เสร็จสิ้น นางตั้งใจจะชิมแล้วแสร้งติเตียนสักสองสามประโยคเพื่อกดข่มอีกฝ่าย

บุตรีเสนาบดีคีบขู่กวาชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวอย่างเต็มคำ

ทันทีที่ฟันขบลงบนเนื้อผัก รสขมจัดจ้านที่รุนแรงราวกับเคี้ยวรากไม้แห้งก็ระเบิดออกในโพรงปาก ความขมนั้นบาดลึกทะลวงลงไปถึงลำคอ ผสมกับความมันของกระดูกหมู รสชาติตีกันจนทำให้เมิ่งอวี้หลานหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาแห่งความทรมานรื้นขึ้นมาทันที

นางอยากจะคายออกมา ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าบ่าวไพร่และศัตรูหัวใจ กิริยาของสตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ทำให้นางต้องฝืนกลืนก้อนความขมนั้นลงคออย่างยากลำบาก ลำคอของนางตีบตัน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความขมปร่าที่ติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น

“เป็นอย่างไรบ้าง รสชาติกลมกล่อมดีหรือไม่” อวี๋เจียวหว่านแย้มยิ้มถามด้วยท่าทีไร้เดียงสา

“ขะ ขมยิ่งนัก” เมิ่งอวี้หลานเค้นเสียงตอบอย่างยากลำบาก มือจับผ้าเช็ดหน้าแน่น “ฮูหยิน ท่านทำอาหารขมคาวเช่นนี้ให้ท่านแม่ทัพกินหรือ”

ยังไม่ทันที่อวี๋เจียวหว่านจะได้ตอบคำถาม เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนครัว

“บังอาจนัก ผู้ใดกล้าบอกว่าอาหารของภรรยาข้าขมคาว”