All Chapters of Love Beyond Time สวรรค์ลิขิตชะตารักเหนือห้วงเวลา: Chapter 61 - Chapter 70

ฝูโจวครวญครางเรียกชื่อสตรีผู้บิดกายเกร็งอยู่ตรงหน้า มองเธอที่กำลังบีบรัดส่วนนั้นของตนหนึบหนับ เมื่อผ่อนลงมือใหญ่กอดโอบร่างเธอพลิกสลับลงให้นอนอยู่ใต้ตัวก่อนเบียดเอวเหน็บอัดลึกต่อ เขาทำให้หลี่หลิงหลงกระตุกอยู่แบบนั้นไม่รู้กี่รอบ กรีดร้องคร่ำครวญหาเขาอย่างไม่ได้ศัพท์ ตาปรือมองคนพี่บดเบียดเน้น ปากพร่ำเพรียกหาแต่ชื่อฝูโจว ดั่งว่าต้องการให้ชายหนุ่มเข้ามาอยู่ในกายตนตลอดเวลา“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อา อ๊ะ พี่ฝูโจวข้าไม่ไหวแล้ว อ๊า จะถึงอีกแล้ว อื้อ พี่ฝูโจว อา อา” “แต่ข้ายังอยากทำต่อ เจ้าทนอีกหน่อยนะ”ว่าแล้วก็ยกร่างบางที่กำลังหายใจกระเส่าหอบออกจากโซฟาเดินตรงไปยังเตียงนอนทั้งที่ยังเบียดใส่รอยแยกก่อนปล่อยเธอให้ยืนตรงหน้าแล้วถอดกางเกงตัวเองออก ทว่าหญิงสาวทรงตัวไม่อยู่ล้มตัวลงเตียงนอนมองเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หุ่นดี สูงสง่า สมส่วนด้วยใจหลงใหลฝูโจวเดินเข่าขึ้นไปถอดกางเกงตัวน้อยเธอออกแล้วจับร่างขาวหุ่นบางเอวคอดให้นอนคว่ำดึงสะโพกเธอให้ยกสูงขณะที่ตนคุกเข่าซ้อนอยู่หลังบั้นท้ายกลม ผมยาวที่ถูกรวบไว้ไหลลงไปด้านข้างกองอยู่กับที่นอนขาวสะอาดเมื่อเขาโน้มตัวลงจูบดูดแผ่นหลังบางผิวเนียนจนเกิดรอยช้ำข

เสียงแผดร้องของเขาเกิดขึ้นพร้อมรังเพลิงระเบิดสามครั้งและครั้งที่สี่มันลั่นตอนหล่นกระทบพื้นโชคดีที่กระสุนลูกนั้นไม่โดนใครเพราะปลายกระบอกปืนหันไปทางเดียวกัน แต่คนละตำแหน่ง หูหญิงสาวเกิดเสียงวิ้งไม่ได้ยินอะไรอย่างฉับพลันนอกจากเสียงอื้ออึงเพราะปืนลั่นใกล้จนหูดับ เฉินไป่อี้กระชากแขนออกจากฟันหน้าแสนคมของริมฝีปากอิ่มก่อนผลักเธอให้ถอยห่างแล้วฟาดหลังมือเข้าใบหน้าเล็กจนทำให้หญิงสาวเลือดกบปากหงายล้มลงไม่ห่างจากปืน เขาก้มมองแขนตนจับบีบแน่นด้วยความเจ็บปวด เกิดรอยฟันฟกช้ำขึ้นทันตาเลือดซึมบางตำแหน่งหลี่หลิงหลงมองชายผู้นั้นด้วยความหวาดกลัว พยายามลนลานหนีแต่สายตาก็สบเข้ากับ .357 แม็กนั่ม ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างประตู เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายคิดจะเอาปืนมายิงใส่เขาให้มันจบๆ ไปแทน“อ๊าาา”หญิงสาวกรีดร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อชายผู้นั้นเหยียบกดบดมือเธอแน่นแนบพื้นบ้านไปพร้อมกับปืน มือเล็กอีกข้างที่ว่างเว้นพยายามผลักเขาออก ทั้งทุบ ทั้งชก แต่เฉินไป่อี้ก็จิกผมเธอขึ้นจนหน้าหงายมือที่ผลักขาต้องเปลี่ยนมาจับผมตนเองไว้ เผยอปากกัดฟันกรอดเลือดซึมย้อมไรฟันไปทั่วปาก จ้องหน้าชายที่ทำร้ายตนจนเลือดไหลไปถึงคางด้วยแววตาเจ็บปวดแต่แ

หลี่หลิงหลงพยักหน้าเมื่อน้องชายบอกให้รอ เธอเข้าใจสถานการณ์ดีแต่น้ำตาของหญิงสาวยังคงไหลรินไม่หยุดในขณะที่ตำรวจเริ่มทยอยกลับมารายงานว่าหาผู้ร้ายไม่เจอเธอยืนกุมมือตนแนบกลางอกด้วยใจและกายที่สั่นเทาน้ำตาร่วง อกสั่นขวัญแขวนและได้ยินทุกอย่างที่ตำรวจพูดจนน้องชายกลับมาพร้อมเสื้อคลุมกันหนาว เขาห่มให้เธอก่อนบอกตำรวจว่าจะไปรอที่โรงพยาบาลเพราะแม่ถูกชายที่นอนตายอยู่ตรงนั้นยิง หากจะสอบปากคำให้ตามไปได้เลย“เราต้องไปแล้วนะครับ พี่สาวผมเองก็ถูกไอ้เลวนั่นทำร้ายจนบาดเจ็บผมจะพาเธอไปให้หมอดูอาการ และเธอยังช็อกเพราะพวกคุณยิงแฟนเธอ”“เอ๋! ใครกันครับ แฟน!!!? คนไหนกัน”“ไม่ใช่ไอ้เลวที่นอนตายอยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน ถ้ามันไม่บุกเข้าบ้านผมมันคงไม่มีสภาพแบบนั้น”หลี่อี้หลงทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ให้ตำรวจปวดหัวเล่น เขาไม่รู้ว่าการพูดแบบนั้นอาจเป็นอันตรายแก่ตนเองและพี่สาวได้ เพราะรู้สึกโมโหที่คนในเครื่องแบบเหล่านั้น ยิงไม่รู้เหนือรู้ใต้จึงพูดไปโดยไม่ยั้งคิด ก่อนจะประคองร่างที่มองด้านหน้าอย่างเลื่อนลอยไปขึ้นรถแล้วขับออกไปโชคดีที่ตำรวจไม่พบร่างฝูโจวไม่เช่นนั้นหากมีตำรวจชั้นเลวอยู่ในคดีคืนนี้พวกเขาอาจโดนปิดปากเรื่องที่ตำรวจ

คริสต์มาสอีฟเวียนมาบรรจบอีกครั้ง สี่คนพ่อแม่ลูกนั่งดื่มกินกันอย่างมีความสุขและมันเป็นแบบนี้มาทุกปี หลังกินเสร็จต่างก็ช่วยกันเก็บจานแล้วพากันมานั่งเล่นอยู่หน้าทีวี ก่อนที่หลี่หลิงหลงจะขอตัวออกไปสูดอากาศในสวนหลังบ้าน หลี่ซือเหนียงกำชับลูกสาวว่าอย่าอยู่นานเพราะอากาศข้างนอกเย็นมากและปีนี้ก็รู้สึกได้ว่าหนาวกว่าทุกปีหลี่หลิงหลงพยักหน้ายิ้มอ่อนให้มารดาก่อนจะหันไปหยิบเอาเสื้อโค้ตตัวหนาสีครีมยาวเลยหัวเข่าที่พาดอยู่โซฟามาใส่พลางหันมองรูปใครบางคนที่เธอไม่เคยลืมเลือนครืด!! หลี่อี้หลงหันมองตามพี่สาวเดินออกนอกบ้านหลังประตูกระจกถูกเลื่อนออกพร้อมกับกรอบรูปในมือเขารู้ดีว่านั่นรูปใครเพราะเธอตั้งไว้มุมอ่านหนังสือที่ประจำของเธอ ตลอดหลายเดือนมานี้บางครั้งเขายังเห็นร่างบางนั่งอ่านหนังสือแล้วคุยกับคนในรูป ชี้ให้ดูว่าเรื่องไหนบรรทัดไหนตอนไหนน่าสนใจ และส่วนใหญ่หนังสือพวกนั้นเป็นหนังสือแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว จนบางครั้งตัวเขาเองที่มองอยู่ยังแอบร้องไห้เพราะสงสารพี่สาวจับใจ.............................ครืนนนน!“อืม...ถึงเวลาแล้ว นี่คงเป็นการเดินทางครั้งสุดท้ายสินะ”“เอ๋..การเดินทางของใครเหรอขอรับอาจารย์ปู่ หร

ตะวันสายโด่งหลี่หลิงหลงผู้นอนเพลินสะดุ้งตื่น นึกว่าตนฝันไปที่ได้ย้อนกลับมายังโลกอดีต แต่ก็ต้องยิ้มภายหลังก่อนยืดตัวบิดขี้เกียจเมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้ฝัน เพราะตอนนี้เธออยู่ในห้องพักของอารามเขต“พี่ฝูโจวข้าจะได้เจอท่านแล้วนะ”หญิงสาวยิ้มให้กับรูปภาพ ลูบอย่างแผ่วเบาก่อนจะบรรจงจูบแล้ววางกลับที่เดิม จากนั้นจึงเดินออกไปหานักพรตเจียเอ๋อ ขอคำปรึกษาว่าจะเดินทางไปเมืองหลวงยังไง“ท่านไม่ต้องไปหรอก”“ทำไมล่ะ”“ท่านรู้ทางเหรอ”“ข้าลืมไปแล้ว”“ก็นั่นแหละ สตรีเดินทางลำพังอันตรายมีมาก ทางที่ดีท่านรอเขาอยู่ที่นี่ดีกว่า”“แต่ข้าอยากเจอเขาเร็วๆ นี่นา”“ท่านตายระหว่างทางก็ไม่ได้เจอเขาอยู่ดี”“นี่..ปากเสียจริงเป็นนักพรตประเภทไหนเนี่ย”“ฮ่าๆๆๆ ข้าพูดความจริงนะ” หญิงสาวได้ยินก็ทำปากงุ้ยขมวดคิ้วสะบัดหน้ากอดอก“ท่านอยู่ที่นี่แหละ รอบนี้เขาอาจมาช้าหน่อย แต่ข้าเชื่อว่าเขาต้องมา ส่วนเรื่องเวลาข้าไม่ขอรับรอง ความจริงเขามาขอพรทุกปีนะ ท่านรออยู่ที่นี่ก็สวดมนต์ภาวนาสงบจิตสงบใจเถอะ ปลอดภัยที่สุดแล้ว”“โธ่เอ๊ย เอาแบบนั้นก็ได้ แล้วมีอะไรให้ข้าช่วยไหมล่ะ”“ท่านแค่ช่วยข้าทำความสะอาดอารามเท่าที่จะทำได้ก็แล้วกัน ส่วนอาหารต้