Alle Kapitel von ม่านรักพนาเร้น: Kapitel 21 – Kapitel 30

สองวันต่อมาการใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ที่เต็มไปด้วยผู้คนรูปกายภายนอกแปลกตา แต่นิสัยภายในกลับไม่ได้ร้ายกาจแม้ว่าพวกเขาจะยังไม่วางใจพวกเธอมากเท่าไหร่ แต่เพราะประสบการณ์ที่เคยพบเจอผู้คนที่หลงเข้ามามีแต่เรื่องราวดี ๆ พวกเขาจึงไม่ได้ตั้งแง่คิดร้ายแล้วต่างคนต่างอยู่ไม่ได้มาทำอะไรให้เธอจะมีก็แต่แก๊งเงาะอันธพาลที่จับตามองพวกเธออยู่ตลอด โดยเฉพาะผืนป่าที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรืออะไรที่ทำให้เธอได้เจอเขาเกือบตลอดเวลา และทุกครั้งที่เจอก็ยังเอาแต่มองจ้องเธอแต่ไม่เคยพูดอะไร“น้ำอบกับสีฝุ่นไปไหน”นิลตราที่เดินออกมาจากบ้านหลังจากที่ทำการนุ่งผ้าถุงและรัดผ้าพันอกให้แน่นจนมั่นใจว่ามันจะไม่หลุดเสร็จแล้ว เอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาสายตาก็ชะเง้อมองไปยังเรือนของน้ำอบแต่กลับไม่เห็นใครแม้แต่คนเดียวตุบ!“อ๊ะ เจ็บไหมคะ”นิลตรารีบย่อตัวนั่งลงเพื่อประคองเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามาชนเธอแล้วล้มลงไปนั่งที่พื้น ซึ่งเมื่อลุกขึ้นเด็กคนนั้นก็ส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วเอียงคอมองเธอราวกับว่ากำลังพิจารณา แต่เด็กคนนี้วิ่งมาชนเธอจนล้มแต่ทำไมกลับเป็นตัวเธอที่รู้สึกเจ็บขาเสียเอง“ออกจากเรือน ไม่ใส่หัวสวม”“เอ่อ พี่ไม่มี”“ทำไ

“ขอบคุณค่ะ”น้ำเสียงหวานใสเอ่ยพูดเสียงแผ่วด้วยความเขินอายกับสายตาที่แม้จะไม่มีโอกาสได้มองสบแต่กลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนที่ส่งผ่านปลายนิ้วเรียว“นายอายุเท่าไหร่”นิลตรายังคงเป็นฝ่ายชวนคุยโดยที่ไม่ขยับใบหน้าหรือว่าถอยห่างออกจากเขาแล้วปล่อยให้เวลาเดินผ่าน ไม่ต่างไปจากผืนป่าที่มือเรียวยังคงเกลี่ยไล้เส้นผมที่ระใบหน้าสวยด้วยความเบามือ“ยี่สิบเจ็ดปี”“ฉันยี่สิบสี่ งั้นฉันขอเรียกนายว่าพี่นะ”“...”“ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไร”“อืม”“ให้เรียกได้เหรอ”ริมฝีปากอวบอิ่มระบายยิ้มดีใจเมื่อผืนป่าพยักหน้าให้แทนคำตอบ ก่อนจะหลุบสายตามองไปยังดอกไม้ที่อยู่ในมือตัวเองเพราะเกิดอาการปากหนักไม่กล้าจะเรียกเขาออกไปอย่างที่เอ่ยปากขอ“ให้เรียกเอ็งว่าอะไร”“เรียกว่านิลค่ะ แค่นิลสั้น ๆ ก็พอ”“แต่เอ็งเรียกข้าว่าพี่”“เอ่อ...”นิลตรารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยพูดในสิ่งที่เธอไม่กล้าจะบอกให้เขาเรียก แม้ว่ามันจะเป็นคำธรรมดาที่มีคนมากหน้าหลายตาเรียกเธอแต่เมื่อมันเป็นเขาแล้วเธอกลับไม่กล้าจะเอ่ยปากบอก“เรียกว่านิลก็พอค่ะ”“...”“เอ่อ เก็บตรงนี้พอแล้ว เดี๋ยวไปเก็บทางนั้นอีกหน่อย”เสียงหวานแผ่วเบาเอ่ยพูดเปลี

เช้าร่างสูงคุกเข่าอยู่หน้าหิ้งบูชาที่มีหัวสวมวางอยู่ยังชั้นบนสุดภายในเรือนที่ถูกปิดหน้าต่างและประตูอย่างแน่นหนา ก่อนที่สายตาคมกริบนิ่งเรียบจะเงยหน้าจ้องมองไปยังสิ่งที่เขาสวมใส่ปิดบังใบหน้ามาตั้งแต่อายุครบสิบปี โดยจะถอดมันออกแค่ตอนที่อยู่ภายในเรือนและตอนนอนเพียงเท่านั้นผืนป่ามองจ้องอยู่แบบนั้นสักพักก่อนที่เขาจะลากสายตามองไปยังหัวสวมที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ที่วางอยู่บนแท่นไม้ด้านข้างต่ำลงมาเพียงนิดเขาเอาแต่มองมันด้วยสายตานิ่งเรียบ สายตาที่ต่อให้จ้องลึกเข้าไปแค่ไหนก็ไร้ซึ่งสิ่งใดให้ค้นหา มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดหรือรู้สึกอะไร“ป่า”แต่เสียงทุ้มของคนเป็นพี่อย่างผืนฟ้าที่มาร้องเรียกอยู่ข้างนอกเรือนก็ทำให้ผืนป่าจำต้องละทิ้งความคิดต่าง ๆ แล้วลุกขึ้นยืนเพื่อหยิบหัวสวมมาใส่ปิดบังใบหน้าก่อนที่จะเปิดประตูออกไปข้างนอก“เมื่อวานมึงไม่อยู่เรือน แล้วไปอยู่ที่ไหน”“ลำธาร”“ไปทำไม หรือมึงเห็นพวกนั้นมันไปแอบทำอะไร”“ทำหัวสวม”“ทำไมถึงได้เร่งทำ ต่อให้พิธีมาบรรจบอีกสิบรอบมึงกับกูก็ยังไม่ได้คู่เหมือนทุกรอบนั่นแหละ”ผืนฟ้าที่ยืนกอดอกอยู่ข้างนอกมองจ้องมายังคนเป็นน้องด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ซึ่

คำถามของพี่ชายไม่อาจจะได้คำตอบอะไรกลับคืนมา เมื่อผืนป่านั้นกระโดดลงไปจากต้นไม้แล้วเดินลัดเลาะไปตามลำธารด้วยท่าทางนิ่งสงบราวว่าไม่ได้ยิน“ไม้มึงก็ไม่มี จะเอาอะไรไปแทง”ผืนฟ้าเอ่ยบ่นกับตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายแล้วมองไปยังกลุ่มของนิลตราที่พากันยิ้มแย้มดีใจที่ตัวเองแทงปลาได้ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าโศกเศร้าเสียใจที่ฆ่าชีวิตมัน“เห็นทีน่าจะสติไม่ครบ”“ปลาตัวใหญ่มาก นิลเก่งที่สุด!”สีฝุ่นเอ่ยชมเชยเพื่อนรักด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มจนดวงตาแทบจะปิด พร้อมกับยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างขึ้นชูไปตรงหน้าของนิลตราทำให้คนตัวเล็กที่แม้จะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปก็ยังอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม“เอ็งมีแรงขนาดนี้เชียวรึ”น้ำอบที่ชะโงกหน้าเข้ามามองดูปลาใกล้ ๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วมองจ้องนิลตราอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ถืออยู่ในมือขนาดนี้ยังไม่เชื่ออีกเหรอ”“ข้าแค่แปลกใจ อีกอย่าง...”น้ำอบยืนกอดอกแล้วยกมือขึ้นมาใช้นิ้วชี้เคาะเข้ากับหัวของตัวเองด้วยท่าทางใช้ความคิด ทำให้นิลตราและสีฝุ่นนั้นมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ“ข้านึกไว้อยู่แล้วเชียว!”“เฮือก! /โอ๊ย!ตกใจหมด”นิลตราและสีฝุ่นต่างสะดุ้งด้วยความตกใจเมื

“เดินไปทางไหนแล้ว”นิลตราเดินถือตะเกียงส่องนำทางติดตามร่างสูงเข้ามาในป่าเพื่อมุ่งหน้าไปยังน้ำตก แต่เมื่อเดินมาจนถึงลำธารบริเวณที่เธอและเขาเคยนั่งคุยกันเมื่อครั้งนั้นกลับไม่เห็นใครแม้แต่คนเดียว“เดินเร็วจัง”เสียงหวานเอ่ยพูดกับตัวเองท่ามกลางความเงียบแล้วหันตะเกียงส่องไปรอบ ๆ เพราะตอนนี้มันค่ำจนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำ อีกทั้งสีผิวของเขาคนนั้นก็ยังมีสีเดียวกันซึ่งทำให้มองหายากไม่น้อย“กรี๊ด! อุ๊บ!”นิลตรากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะเมื่อเธอหันหลังเพื่อจะเดินกลับเรือน แต่กลับหันมาพบคนที่เธอกำลังตามหายืนจ้องมองมาด้วยท่าทางถมึงทึง“พี่ป่า เฮ้อ! ฉันหัวใจจะวาย”มือเรียวที่ยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองไว้นั้นเลื่อนลงมาวางที่หน้าอกข้างซ้ายแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเพราะเมื่อแสงไฟจากตะเกียงที่เธอยกขึ้นส่องไปที่ใบหน้าของใครคนนั้นจนทำให้เห็นว่าเป็นเขา ก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจที่หล่นไปกองอยู่ที่เท้าถูกนำกลับมาไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายเหมือนเดิม“ตามมาทำไม”ประโยคคำถามแรกที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ และเป็นประโยคแรกที่ทำให้นิลตราได้ยินเสียงเขาหลังจากที่วันก่อนนั้นผืนป่ามีท่าทีเหมือนว่ากำลังโกรธเธอ“...แม่เฒ่