Alle Kapitel von ม่านรักพนาเร้น: Kapitel 51 – Kapitel 60

เช้าเหง้าไพลสดที่ถูกเก็บมาจากในป่าถูกนำมาตัดเป็นแผ่นบาง ๆ และทำการตำให้ละเอียดผสมรวมกับผงการบูรเพียงนิด ก่อนจะนำมาห่อไว้ในผ้าผืนแดงแล้วอังกับไฟให้พออุ่น ๆ โดยลองประคบกับต้นคอของตัวเองก่อนว่ามันไม่ได้ร้อนจนเกินไปก่อนจะนำมาประคบยังจุดหวงแหนที่บวมช้ำหลังจากที่เขาเช็ดตัวให้เธอเสร็จแล้ว“อื้อ”เสียงหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคอสวยเมื่อคนตัวเล็กที่นอนนิ่งให้เขาเช็ดตัวเริ่มรู้สึกตัวตื่นจากห้วงนิทรา หลังจากที่เธอหลับลึกเพราะความเหนื่อยล้าที่ทำเอาแทบจะสลบอยู่บนอกของเขาเมื่อคืนนี้“พี่ป่า”คำแรกที่ออกมาจากริมฝีปากบวมเจ่อคือชื่อของเขาเมื่อเปลือกตาสีมุกลืมตาขึ้นมองแล้วเห็นหน้าเขาเป็นคนแรก เพียงแต่ไม่ใช่ใบหน้าที่เธอเห็นมาตลอดทั้งคืนแต่เป็นใบหน้าของหัวสวมที่เขากลับมาใส่มันอีกครั้งในเช้านี้“อ๊ะ พี่ทำอะไร”“นิ่ง”“นิ่งได้ยังไง พี่ทำอะไรนิล”“พี่ทำมันบวม”“เอามาให้นิล เดี๋ยวนิลทำเอง”แต่เมื่อนิลตราหลุบสายตามองลงมายังส่วนล่างเพราะรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังแตะต้องลงยังกลางกายสาวของตัวเอง ก็รีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหุบขาเข้าหากันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำแล้วแย่งลูกประคบในมือเขามาไว้ในมือตัวเอง“ทำไม”“มัน ม

ใต้ต้นดอกพุ่มแดงดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับไม่ต่างไปจากผืนน้ำยามที่เล่นแสงกับดวงจันทร์ในยามค่ำคืน เมื่อขาเรียวได้ก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าต้นดอกพุ่มแดงที่ยังคงห้อยระย้าเต็มไปด้วยพวงดอกไม้สีแดงสด ตัดกับสีเขียวของใบไม้ท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายและแสนจะสดชื่นในตอนกลางวันนิลตราหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มของความสุข แม้จะไม่รู้ว่าสวรรค์ชั้นฟ้านั้นสวยเพียงใดและเป็นอย่างไรแต่ในตอนนี้สถานที่ที่เธอยืนอยู่ก็งดงามจนกล้าพูดได้เต็มปากว่าสวยจนไม่ต่างจากสวรรค์เลยแขนแกร่งของผืนป่าสอดเข้ามากอดยังเอวบางของนิลตราที่ยืนหลับตาดื่มด่ำกับบรรยากาศด้วยความเบามือ ทุกการแตะต้องและสัมผัสจากเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอมเว้นเสียแต่ตอนที่เขากำลังทำเธอ“นิลชอบที่นี่”“...”“กลิ่นหอมเหมือนตัวพี่เลย”“เหมือนเอ็ง”“นิลไม่หอม อ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ”นิลตราที่หันหน้าไปสูดดมกลิ่นหอมจากแก้มใสของเขารีบหันกลับมาสูดดมกลิ่นกายจากแขนเรียวของตัวเองที่ยกขึ้นมาดอมดม หลังจากที่รู้สึกว่ากลิ่นของเขานั้นมันชัดเจนมากกว่าครั้งไหน ๆแล้วก็พบว่ากลิ่นจากแขนของเธอทั้งสองข้างเป็นกลิ่นเดียวกันกับเ

“พอเลย เดี๋ยวฝุ่นจะโดนตีนะ!”“ฮ่า ๆ นี่โมโหหรือเขินคะนิลน้อย”เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาถึงบนเรือนทำให้ร่างสูงที่ทำการถอดหัวสวมออกแล้วและกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนถือตำราอ่านอยู่ในมือ ยกยิ้มมุมปากกับเรื่องที่พวกเธอกำลังคุยกัน ซึ่งเสียงที่เขาตั้งใจฟังที่สุดก็หนีไม่พ้นเสียงหวาน ๆ ที่เขาได้ยินมาตลอดทั้งคืนอย่างไม่รู้เบื่อโต้ตอบกับเพื่อนด้วยความเขินอาย ที่แม้จะยังไม่เห็นหน้าแต่ก็รู้ว่าแก้มใสนั้นจะต้องแดงก่ำเป็นแน่“เลิกแกล้งเลย”“ฝุ่นไม่ได้แกล้งนิลสักหน่อย เพราะฝุ่นต่างหากที่เป็นคนโดนแกล้ง”“นิลยังไม่ได้ทำอะไรเลย”“ข้าด้วย”สีฝุ่นมองหน้านิลตราและน้ำอบด้วยใบหน้างอง้ำก่อนจะนั่งกอดอกเตรียมตั้งท่าจะฟ้องเพื่อนรักถึงเรื่องที่ตัวเองโดนรังแก“ก็พี่ป่าเขาอยู่แต่กับนิล พี่ชายเขาก็คงเหงาเพราะไม่มีเพื่อนเล่นก็เลยมาแกล้งฝุ่นทั้งวัน”“เมื่อใด”“ก็ตอนที่น้ำอบไปเก็บสมุนไพรกับพ่อแม่นั่นแหละ ฝุ่นตื่นมาไม่เห็นใครก็เลยเดินไปดูพวกเด็ก ๆ เตะลูกมะพร้าวที่ลานกว้างข้างใน แล้วรู้ไหมว่าพี่ฟ้าผ่านั่นก็อยู่ด้วย เนี่ย! เขาเตะลูกมะพร้าวมาใส่ขาฝุ่นดูสิ ยังช้ำอยู่เลย”สีฝุ่นยื่นขาเหยียดตรงให้น้ำอบและนิลตราได้มองเห็นรอยช้ำที่ข้อ

“อ๊า พี่ป่า”นิลตราเอ่ยเรียกเขาเสียงหลงด้วยความจุกที่ระคนไปด้วยความเสียวกระสันและสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สองแขนที่คล้องกอดต้นคอแกร่งเอาไว้ก็ฝังเล็บจิกข่วนเขาเพื่อระบายความทรมาน สองขาเรียวที่ตั้งชันอ้าออกกว้างก็หนีบรัดตัวเขาเอาไว้แน่น“พี่ป่า อ่า พะ พอแล้วไม่ดันเข้ามาแล้ว”“ทำไม”“ของพี่เข้ามาโดน...”“โดนอะไร”“ไม่รู้ แต่นิลเสียวมาก”นิลตราส่ายหน้าแทนคำตอบน้ำตาก็พานจะไหลเพราะทั้งจุกทั้งเสียวจนความรู้สึกตีรวนกันไปหมด ซึ่งผืนป่าที่พอจะรู้ว่าเธอเป็นอะไรก็สอดแขนเข้าไปกอดประคองแผ่นหลังบอบบางเพื่อให้ร่างกายของเธอได้แนบชิดสนิทกับเขา ก่อนจะก้มหน้าลงไปดูดกินหน้าอกขาวผ่องของเธอด้วยความหลงใหลในขณะที่เอวสอบก็ขยับโยกสอดใส่เป็นจังหวะที่ไม่ได้เร่งเร้าแต่ทุกครั้งที่เขาถอนมันออกไป ก็ถอนจนเกือบสุดแล้วดันกลับเข้ามาฝังลึกซ้ำ ๆ จนนิลตราได้แต่ร้องครางเสียงสั่นราวกับจะขาดใจ“อ๊ะ อ๊า พี่ป่า อ๊ะ นิลเสียว”“...”“อื้อ ฮึก เสียวจะตายอยู่แล้ว”มือเล็กจิกข่วนไปตามแผ่นหลังกว้างน้ำตาก็รินไหลออกทางหางตาเมื่อเขาปรนเปรอเธอในทุกส่วนอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจนเธอแทบจะทนไม่ไหว บางครั้งเผลอดันไหล่เขาให้ออกไปก็ทำให้เธอโดนเขากลืนกิ

บรรยากาศในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องผืนน้ำเป็นประกายระยิบระยับมองดูแล้วราวกับเพชรงามที่ต้องแสง แต่กลับไม่ได้เงียบจนน่าใจหายเพราะว่ากันว่าผืนป่าที่เงียบสงบน่ากลัวเสียยิ่งกว่าผืนป่าที่ส่งเสียงเป็นไหน ๆแต่ไม่ว่าผืนป่าแห่งนี้จะเป็นเช่นไรแต่ร่างเล็กที่ถูกโอบกอดแนบชิดอยู่ในวงแขนและแผงอกกว้างของเขาจะไม่มีวันได้รับอันตรายให้ระคายเคืองผิว“เย็นสบายมาก ๆ เลยค่ะ”นิลตราเงยหน้าขึ้นไปพูดบอกเจ้าของร่างสูงที่ยืนซ้อนกอดเธอจากทางด้านหลังด้วยสายตาที่เป็นประกายไม่ต่างจากผืนน้ำ พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้งก็ยังสะกดให้เขาหลงรักเธอซ้ำ ๆ ได้เสมอ“อารมณ์ดี”“นิลชอบเล่นน้ำ”“ทั้งที่ว่ายน้ำไม่เป็น”“...ใครบอกกัน”“...”“นิลว่ายน้ำเป็น วันนั้นก็ไม่ได้จมน้ำแค่ลื่นเสียหลักเฉย ๆ”นิลตราพูดบอกเสียงเบาถึงเรื่องในวันนั้น ซึ่งเป็นวันแรกที่เธอได้รับอนุญาตให้เข้ามาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้และน้ำอบนั้นพามาอาบน้ำ ซึ่งเธอเหยียบหินที่อยู่ในน้ำแล้วเกิดลื่นเสียหลักแต่เขาก็เข้ามาช่วยเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีราวกับว่าคอยมองเธออยู่ตลอด“พี่มาไวมาก แอบมองนิลอยู่แน่ ๆ เลย”นิลตราแกล้งพูดแซวเขาด้วยใบหน้าที่ยังคงขึ้นสีซึ