Alle Kapitel von ม่านรักพนาเร้น: Kapitel 41 – Kapitel 50

พวกเขาทั้งสามคนยืนหันหน้าไปยังพ่อครูก่อนที่จะวางพวงดอกพุ่มแดงนั้นไว้บนสองฝ่ามือแล้วยกขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะก้มหัวให้พ่อครูทั้งสอง เมื่อเสร็จแล้วก็หันมาหาแม่เฒ่าที่นั่งอยู่ด้านข้างแล้วทำความเคารพในแบบเดียวกันก่อนที่จะหันกลับมายืนเผชิญหน้ากับเหล่าหญิงสาวที่มีใจรักและพร้อมที่จะถูกเลือกหัวใจดวงน้อยในอกข้างซ้ายของนิลตรามันเต้นแรงเสียจนเจ็บอกด้วยความตื่นเต้นที่แฝงไปด้วยความเศร้า ในขณะที่มองจ้องไปยังร่างสูงที่เมื่อคืนนี้เธอไม่ได้ออกไปพบเหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมา เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอหลุดปากพูดอะไรออกไป“ผืนฟ้าคนแรก ผู้ชายป่าเถื่อนจะมีคนออกมาให้เลือกถึงสองคนไหม”“ก็ไม่แน่หรอก...นั่นไง หนึ่ง สอง สาม...เจ็ดคนเลยฝุ่น”“กะ ก็อาจจะเป็นคนที่ไม่รู้นิสัยของเขาไง เลยคิดว่าหน่วยก้านและหน้าตาภายนอกแบบนั้นเป็นคนดีที่ดูแลปกป้องพวกเธอได้”“ไม่ดีกับพวกเราแต่ดีกับคนอื่นไง เหมือนที่น้ำอบบอก”“...”“ฝุ่นเป็นอะไรหรือเปล่า”“ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แค่ลุ้นเฉย ๆ ว่าผู้หญิงคนไหนจะเป็นคนที่วาสนาน้อยแล้วถูกเลือกคนนั้น”“เดี๋ยวเถอะ เขามาได้ยินเข้าฝุ่นจะโดน”นิลตราหันไปพูดกับสีฝุ่นอย่างหยอกล้อและสดใสแต่ก็ไม่อาจจะปกปิด

สีฝุ่นที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้ไม่นานแต่เมื่อได้ยินคำตอบที่ออกมาจากปากนิลตรา ก็ทำให้เธอทิ้งตัวไถลลงไปนั่งพิงกรอบประตูด้วยความรู้สึกที่อ่อนแรง“เข้าไปนำพวงดอกพุ่มแดงออกมา แล้วกลับเข้าไปในพิธีพร้อมข้า”แม่เฒ่าที่ลอบยิ้มอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ภายใต้หัวสวมเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบทำให้นิลตราที่ยืนมองสีฝุ่นด้วยความรู้สึกผิดอยู่นั้น จำต้องเดินกลับเข้าไปในเรือนเพื่อหยิบของสำคัญที่เธอรับมาด้วยตัวเอง อีกทั้งยังให้คำตอบกับแม่เฒ่าออกไปแล้วเมื่อนิลตราเดินออกมาแม่เฒ่าก็จับข้อมือเล็กของเธอให้เดินไปด้วยกัน นิลตราจึงได้แต่หันกลับมามองสีฝุ่นเพื่อนรักที่นั่งโบกลมเข้าหน้าด้วยสองมือเป็นการใหญ่แต่เมื่อเห็นว่านิลตราถูกพากลับเข้าไปในพิธีก็ไม่รอช้าที่จะคลานมาจนถึงบันไดแล้วลุกเดินตามไปด้วยความเป็นห่วงนิลตราที่ถูกแม่เฒ่าพาเดินกลับเข้ามาในพิธีไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าไปมองใคร จนกระทั่งแม่เฒ่าที่เดินอยู่ข้างหน้านั้นหยุดเดินเธอจึงต้องหยุดตาม พร้อมกับดวงตากลมโตที่เหลือบมองไปยังเบื้องหน้าที่เห็นชายผ้าสีขาวและสีดำของคนที่นั่งอยู่ ก็กำลังจะก้าวขาถอยหลังออกห่างด้วยความกลัวแต่มือใหญ่ของคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับจับมือเธ

“ฉันลองถอดเองได้ค่ะ”นิลตรายิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่เพราะแม้ว่าเรื่องที่กำลังคุยกันคือเรื่องถอดหัวสวมแต่จิตใจไม่บริสุทธิ์ของเธอกลับคิดเป็นอื่นกับคำว่าถอดของเขาแล้วทำไมเสียงของเขาตอนนี้มันถึงได้หวานนัก แถมยังแทนตัวเองว่าพี่อีกต่างหากนิลตราวางมือจับหัวสวมด้วยความระวังก่อนจะยกมันขึ้นจากศีรษะ ซึ่งผืนป่าก็เอื้อมมือไปรับแล้วนำไปวางบนแท่นบูชาเคียงคู่กับหัวสวมของเขาที่เคยวางเป็นประจำในยามที่ถอดออก“แล้วพี่เคยถอดบ้างไหม”“ตอนนอน”“ค่ะ”“...”“ตอนนั้น...”“...”“ตอนที่พี่เดินมาหา ฉันเห็นหน้าใครก็ไม่รู้”“หน้าเป็นอย่างไร”“...หล่อ”เมื่อพูดความในใจออกไปแล้วก็รีบก้มหน้าด้วยความเขินอาย เพราะผู้ชายคนนั้นที่เธอเห็นเพียงไม่กี่วินาทียังติดตาของเธอไม่หายเลย“เอ็งชอบรึ”“ฉันชอบพี่”นิลตราตอบกลับทันทีอย่างไม่หยุดคิดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ซึ่งผืนป่าก็เงียบไปสักพักเพราะในตอนนั้นนิลตราไม่ลังเลเลยที่จะรับพวงดวงพุ่มแดงนั้นไปจากเขา เธอรับมันไว้ก่อนที่จะได้เห็นหน้าของเขาด้วยซ้ำ เพียงแต่ตอนนี้จะให้เห็นอีกครั้งเขาก็ยังไม่กล้า“แล้วทำไมพี่ถึงเลือกฉันล่ะ”“รัก”“...”“ทำอะไรก็คิดถึง อยากเป็นเจ้าของ อยากครอง

“ยังไม่ให้คำตอบพี่”“คำตอบอะไร”“พี่จูบเอ็งได้ไหม แต่จะไม่รุกล้ำ”“พี่ก็ยังไม่ตอบว่า...รุกล้ำคือยังไง”“รุกล้ำก็คือ...”น้ำเสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบบอกเสียงเบาในขณะที่ใบหน้าเลื่อนเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดติดกันอยู่แล้ว“สอดลิ้นของพี่เข้าไปในปากของเอ็ง”“...”“แล้วเกี่ยวพันจนน้ำลายผสาน”“พี่ป่า”“ยอมพี่รึไม่”“แล้วพี่จะหยุดใช่ไหม เพราะฉันยัง...ไม่พร้อม”“เพียงแค่เอ็งพูด”นิลตรากลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกที่สับสนเพราะความคิดตีรวนกันอยู่ในหัวไม่เลิก แต่ในขณะที่สมองกำลังทำงานอย่างหนักร่างกายกลับตัดสินทุกอย่างด้วยการเงยหน้าขึ้นไปหา และเผยอริมฝีปากตอบรับริมฝีปากของเขาที่เลื่อนเข้ามาใกล้จนกระทั่งแนบชิดกันและกันดวงตากลมโตปรือขึ้นมองสบตาสายตาคมกริบที่จับจ้องมองเธออยู่ตลอดแม้แต่ยามที่กำลังแนบริมฝีปากจูบซับ ฝ่ามือใหญ่อบอุ่นก็ยกขึ้นลูบสัมผัสแก้มนิ่มก่อนจะจับประคองให้เธอเงยหน้าขึ้นมาหาเพื่อให้เขาแนบริมฝีปากได้อย่างแนบชิดมากขึ้นกว่าเดิมทั้งสองต่างปล่อยเวลาให้เดินผ่านและทำเพียงแค่สัมผัสกันแค่ภายนอกไร้ซึ่งการรุกล้ำตามที่เขานั้นเอ่ยขอไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าออกห่างแล้วมองจ้องริมฝีปากเธอด้วยสาย

“ส่วนล่างเอ็งคงทรมานไม่ต่างจากพี่”“พี่ป่า! เรื่องอะไรจะให้ฉันถอดคนเดียว”นิลตรารีบเอื้อมมือมาจับมือเขาไว้ในตอนที่ผืนป่ากำลังจะปลดปมผ้านุ่งของเธอออก เพราะแค่นอนเปลือยอกให้เขาดูดกินก็เขินจนทำตัวไม่ถูกแล้วเธอไม่ยอมเขินคนเดียวหรอกนะ คนหน้านิ่งแบบเขาจะต้องเป็นฝ่ายเขินเธอบ้างสิ“พี่ไม่ได้คิดเอาเปรียบ”“แต่พี่...ไม่ถอด”“ย่อมถอด ถ้าเอ็งอยากเห็น”“ฉันไม่ได้อยากเห็น! แต่แค่ถ้าจะทำ ก็ต้องถอดอยู่แล้วไงคะ”“พี่จะถอดตอนนี้”พูดจบร่างสูงก็หยัดกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่าท่ามกลางสายตาของนิลตราที่นอนมองไปยังเขาด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้น เขินอาย และกลัวเพราะแม้ว่าเธอจะไม่เคยเห็นของชายใดมาก่อนแต่ดูจากขนาดตัว กล้ามเนื้อ และความแข็งแรงของเขาแล้วในส่วนนั้นก็คงจะไม่ธรรมดาซึ่งแสงจากตะเกียงที่ถูกเปิดไว้ขับไล่ความมืดก็ทำให้เห็นทุกอย่างได้ชัดเจน เห็นมือหนาที่กำลังปลดปมผ้าโสร่งสีแดงที่เขานุ่งไว้ออกไปจากเอวหนา เผยให้เห็นกล้ามท้องที่ต่ำลงเรื่อย ๆ ยิ่งเมื่อผ้าของเขาร่นลงมาเท่าไหร่เธอก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น“!”ดวงตากลมโตถึงกับม่านตาขยายกว้างเมื่อเห็นแท่งเนื้อแข็งสีเดียวกันกับสีผิวเขาแข็งโด่ชูชันผงาดอยู่เบื้องหน้