Alle Kapitel von ม่านรักพนาเร้น: Kapitel 31 – Kapitel 40

เช้านิลตราที่หลังจากเดินตามเขากลับเข้ามาในหมู่บ้านก็นอนไม่หลับเกือบทั้งคืน เช้านี้ก็ยังจิตใจล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาแต่คิดวกวนถึงคำพูด น้ำเสียง ใบหน้าและกลิ่นกายเขาราวกับคนที่หลงใหลและโดนของ“หรือว่าฉันโดนทำของใส่”เมื่อคิดได้ดังนั้นสองมือเรียวก็ยกขึ้นมากอบกุมใบหน้าของตัวเองเอาไว้ด้วยความตกใจทำให้น้ำอบที่กำลังเดินมาขมวดคิ้วมองเธอด้วยความสงสัยว่าเป็นอะไรส่วนสีฝุ่นเช้านี้ก็ขอติดตามแม่เฒ่าไปเก็บสมุนไพรเพราะอยากสำรวจเส้นทางเผื่อบังเอิญเจอลู่ทางที่พากลับบ้านได้ และหากนิลตราไม่ได้คิดไปเองกับสายตาของเพื่อนสนิทยามที่มองไปยังผืนฟ้า ก็คิดว่านอกจากเหตุผลข้อนั้นก็คงเป็นเพราะเขาที่ไปด้วย“หรือว่าพวกเราจะโดนของทั้งสองคน!”“เอ็งเป็นอะไร ไข้ป่ารึ ทำไมหน้าแดงตัวแดงแบบนี้”“น้ำอบ เธอต้องช่วยพวกเรานะ”“ช่วยอะไร เอ็งเป็นไข้จริง ๆ ใช่ไหม งั้นข้าจะพาไปหาพ่อครู!”“ไม่ใช่! ไม่ได้เป็นไข้”นิลตรารีบยื้อตัวเองเอาไว้จนสุดแรงเมื่อน้ำอบพยายามจับข้อมือเธอแล้วออกแรงลากให้ลุกจากแคร่หน้าเรือนของแม่เฒ่าเพื่อไปกับเธอ ตัวแค่นี้แต่ทำไมแรงเยอะแบบนี้นะน้ำอบ!“จะไม่เป็นได้อย่างไร หน้าเอ็งแดงก่ำราวกับคนร่ำสุรามาสิบไห

นิลตราถึงกับนั่งนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าไปสบตาคนพูด อีกทั้งระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็ไม่ได้มากนั่นยิ่งทำให้แม้แต่หายใจแรง ๆ เธอยังไม่กล้า“อยากเจอข้ารึ”“ก็ ก็ถ้ามาเร็วหน่อย พี่จะได้มีเวลาสอนฉันเยอะ ๆ”“เอ็งจะรีบกลับรึ”“ไม่ค่ะ เสร็จตอนไหนก็กลับตอนนั้น กลับพร้อมพี่ก็ได้”“หากข้าไม่กลับล่ะ”“ก็แปลว่าพี่อยากอยู่กับฉันน่ะสิ”“พูดให้ดัง”“ปะ เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้พูดอะไร”เสียงหวานเอ่ยโกหกด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวกับคำพูดของตัวเองโดยที่หลงลืมไปว่าเขานั้นแสนจะหูดีแค่ไหน และทุกคำที่เธอพูดเขาเองก็ได้ยินอย่างชัดเจน“ข้าก็อยากอยู่”สิ้นเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังร่างสูงก็หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทิ้งให้นิลตราที่นั่งตาค้างอยู่นั้นหัวใจเต้นแรงด้วยความเขินอายเพราะเธอได้ยินชัดทุกคำ ว่าเขาอยากอยู่ด้วยผืนป่ามองไปยังป่าด้านในที่ พ่อครูเปลวเทียน เดินผ่านด้วยใบหน้านิ่งเรียบซึ่งเมื่อเห็นว่าเขาไม่อยู่แล้วก็เดินกลับไปนั่งยังริมธารทำให้นิลตราที่เพิ่งจะประกอบสติกลับมาได้นั้นลุกยืนก่อนจะมองไปยังจุดเดิมที่เธอเห็นร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่แต่เมื่อพบว่าตอนนี้ไม่มีแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอก เพราะอะไรบางอย่างใน

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปดวงตากลมโตมองจ้องใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนออกมาจากกระจกบานเล็กในเรือนของแม่เฒ่า พร้อมกับมือที่จับลูบเส้นผมในขณะที่หันมองทางซ้ายทีทางขวาทีอย่างพิจารณา“สวยอย่างที่พี่เขาบอกจริง ๆ นั่นแหละ”พอพูดชมตัวเองออกไปจนจบก็เพิ่งจะมารู้สึกกระดากปากจึงได้แต่ยกมือขึ้นมาปิดหน้าแต่กลับไม่อาจจะปิดบังความเปล่งประกายที่ออกมาจากดวงตาคู่สวยได้เลย“เป็นเอามากแล้วนะ”นิลตราลดมือลงจากใบหน้าแล้วมองจ้องผู้หญิงในกระจกอีกครั้ง ซึ่งใบหน้าของเธอนั้นเนียนใสไร้ซึ่งสิ่งใดประทินผิว ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อก็เป็นสีธรรมชาติเพราะทาเพียงแค่ลิปมันที่มีติดอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเล็กมาด้วยนิลตรานั่งมองหน้าตัวเองอยู่สักพักก็ก้มลงจัดเสื้อผ้าที่เป็นผ้าคาดอกสีแดงและผ้าถุงความยาวเหนือเข่าขึ้นมาพอสมควรให้มันแน่นหนาแล้วลุกขึ้นยืนหมุนตัวเพื่อส่องดูความเรียบร้อยอีกสักพักก็เปิดประตูออกมาจากเรือนสายตาก็กวาดมองไปยังผู้คนเรือนอื่น ๆ ที่ขนาดนิลตราคิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้ว แต่ก็ยังช้ากว่าผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้รวมถึงแม่เฒ่าที่กำลังนั่งดูผ้าที่นำออกมาจากในหีบอยู่ที่ชานหน้าบ้าน“ทำอะไรเหรอคะ”“นำออกมาดูและเตรียมไว้”“เตรียมไว้? แ

ตกค่ำนิลตราที่พยายามนับแกะซ้ำไปซ้ำมาเพื่อหวังให้ตัวเองนั้นผล็อยหลับ แต่พอนับได้ไม่เท่าไหร่จิตใจก็คล้ายว่าจะไขว้เขวไปคิดสิ่งอื่นจนลืมว่านับถึงเท่าไหร่แล้วสุดท้ายก็ทนไม่ไหวเปิดเปลือกตาขึ้นมองผนังบ้านด้วยใบหน้าที่เรียวคิ้วขมวดผูกเป็นปมและถอนหายใจออกมาอยู่หลายครั้ง“หากนอนไม่ได้ก็ลุกออกไปนั่งสูดอากาศให้ใจสงบเสียเถิด”“ขอโทษค่ะ”นิลตราหยัดกายลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปยังแม่เฒ่าที่นอนหันหลังให้ ก่อนจะรีบเอ่ยปากขอโทษที่ทำให้คนแก่กว่าพาลนอนไม่หลับไปด้วย“ข้าไม่ได้ว่าอะไร แค่บอกหนทางให้เอ็งใจสงบ”“หนูแค่ยังไม่ง่วงเฉย ๆ ค่ะ ไม่ได้จิตใจร้อนรุ่มหรือเป็นอะไร”“จริงรึ”“...”“ไม่จริงสินะ”ถามเองตอบเองเสร็จสรรพแถมยังเป็นความจริงที่นิลตราปกปิดไว้อีกต่างหาก จึงทำให้ใบหน้าสวยพาลงอง้ำที่แม่เฒ่านั้นรู้ทันเธอไปเสียทุกอย่างแต่ถึงอย่างนั้นก็ค่อย ๆ คลานเข่าไปยังประตูบ้านเพื่อจะออกไปสูดอากาศข้างนอกเรือนตามคำที่แม่เฒ่าบอก“นอนกันเงียบหมดเลย”นิลตราที่เดินลงบันไดมานั่งลงยังแคร่ไม้หน้าเรือนแล้วกวาดสายตามองไปยังบ้านเรือนของคนอื่น ๆ พูดกับตัวเองท่ามกลางความเงียบที่ชาวบ้านต่างปิดประตูนอนกันหมดไร้ซึ่งเสียงดังโวยวาย ไม่

เช้าพิธีเลือกคู่ดวงตากลมโตทั้งสองคู่ต่างจับจ้องมองไปยังลานกว้างท้ายหมู่บ้านที่ตอนนี้ถูกตกแต่งไปด้วยพวงดอกพุ่มแดงทั่วทั้งบริเวณจนเต็มไปด้วยสีแดงสดมองแล้วช่างแสนงดงามโดยด้านหน้าสุดจะมีร่างสูงในชุดนุ่งขาวห่มขาวโดดเด่นท่ามกลางชาวบ้านที่นั่งและยืนอยู่ริมสองฝั่งในชุดสีแดง ซึ่งผู้ชายคนนั้นก็คือพ่อครูแสงไฟแต่พ่อครูมิได้นั่งอยู่ผู้เดียวเพราะบัดนี้กลับมีชายอีกคนที่รูปร่างสูงโปร่งแข็งแรง รัศมีที่แพร่กระจายออกมาจากตัวก็ช่างแสนจะน่ายำเกรงในชุดแบบเดียวกันกับพ่อครูแสงไฟเพียงแต่ชุดของพ่อครูเปลวเทียนนั้นเป็นสีดำและเขาก็คือชายคนนั้นที่นิลตราบังเอิญไปเห็นเข้าและภาพที่ปรากฏแก่สายตาของนิลตราและสีฝุ่นตอนนี้ก็ทำให้พวกเธอถึงกับยืนตัวเกร็งอยู่หลังต้นไม้ด้วยความกลัว เพราะแม้ว่าหัวสวมและสีเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่จะแตกต่างกันแต่สีผิวดำสนิทและใบหน้าที่ล้วนแล้วแต่ถูกวาดและแกะสลักเป็นลวดลายเฉพาะตัวเมื่ออยู่รวมกันแบบนี้ ก็ยิ่งน่ากลัวไม่น้อยเลย“ไม่อยากจะเชื่อเลยนิล ว่าเรื่องแบบนี้มันจะมีอยู่จริง”“ใช่ ถ้าพวกเราไม่ได้บังเอิญหลงเข้ามา ที่นี่ก็คงไม่ต่างจากโลกคู่ขนานที่ต่างฝ่ายก็ต่างไม่รู้ว่ามีกันและกันอยู่”“แต่ตอนน