Alle Kapitel von ม่านรักพนาเร้น: Kapitel 11 – Kapitel 20

บ้านแม่เฒ่า“อยู่ไม่ได้? ถ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วพวกหนูจะเจอคนที่แม่เฒ่าบอกได้ยังไงล่ะคะ”“แล้วแต่วาสนานำพา ถ้าพวกเอ็งจะรอดก็จะได้เจอ หากไม่รอดก็คงไม่ได้เจอ”นิลตราและสีฝุ่นหันมองหน้ากันด้วยใบหน้าที่เริ่มซีดเพราะนี่ไม่ต่างไปจากการไล่พวกเธอให้ออกไปจากหมู่บ้าน แล้วหาทางเอาตัวรอดอยู่ในป่าเพื่อรอวาสนาได้เจอกับคนที่ไม่รู้ว่าจะเข้ามาในป่าลึกลับนี้เมื่อไหร่นิลตราจึงนั่งเงียบไปสักพักเพื่อตั้งสติก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แม่เฒ่าแล้วเอื้อมมือที่สั่นเทาไปจับมือเหี่ยวย่นของหญิงชราที่อยู่ตรงหน้ามากุมไว้“แม่เฒ่า หนูกับเพื่อนไม่ได้มีเจตนาร้ายแล้วก็ไม่ได้มีใครมากับเรา พวกหนูมีกันแค่สองคนแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจอยากมาที่นี่เพื่อทำให้ใครเดือดร้อน หมายถึงไม่ได้อยากทำให้คนที่นี่ซวย พวกหนูแค่อยากออกไปจากป่านี้...เพื่อกลับบ้าน”“แล้วอย่างไร เอ็งจะให้ข้าช่วยงั้นรึ ข้าแค่หญิงแก่อยู่ที่นี่มาจนจะสิ้นลมยังไม่เคยออกไปไหน แล้วก็ไม่เคยมีใครออกไปมีแต่คนอย่างพวกเอ็งที่เข้ามา”“...”“ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่านอกจากป่าแห่งนี้มันมีคนอาศัยอยู่ที่อื่นอีก จนกระทั่งครั้งนั้น เฮ้อ...ข้าคิดไว้อยู่แล้วเชียวว่ามันจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ

“ขอบคุณนะ”นิลตราหันกลับไปขอบคุณพวกเขาทั้งสองคนที่ตอนนี้เดินกลับไปยืนข้างกันซึ่งหากไม่มองหน้าก็คงจะแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร แต่ไม่รู้ว่าทำไมนิลตราถึงรู้สึกว่าตัวเองจำคนที่ตัวหอมได้ต่อให้พวกเขาจะหันหลังให้ก็ไม่รู้ไร้ซึ่งเสียงใดตอบกลับมานิลตราและสีฝุ่นจึงหันมองหน้ากันก่อนที่พวกเธอจะก้มหัวให้พวกเขา แล้วหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำโดยไม่หันกลับมามองอีกซึ่งเมื่อทั้งสองคนเดินจากไปแล้ว ผืนฟ้าและผืนป่าก็ยืนมองอยู่สักพักก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางอื่นแต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว ผืนป่าก็หยุดเดินทำให้คนเป็นพี่หันมามองด้วยความสงสัย“รอดูก่อน”“ดูอะไร”“อาจจะย้อนกลับมา”“เป็นไปได้”ผืนฟ้าพยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่พวกเขาจะหันกลับมามองยังปากถ้ำโดยที่ใบหน้าที่อยู่ภายใต้หัวสวมนั้นนิ่งเรียบไม่ต่างกันอีกด้าน“ในที่สุดก็ออกมาได้อย่างปลอดภัย”นิลตราพูดขึ้นด้วยความโล่งอกหลังจากที่พวกเธอเดินออกมาจากถ้ำแล้วหยุดยืนมองพวงระย้าของดอกไม้สีแดงบริเวณปากถ้ำด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม“ใช่ และพวกเราก็ไม่จำเป็นจะต้องรอคนพวกนั้นที่แม่เฒ่าบอกด้วย แล้วถ้าเป็นเรื่องจริงฝุ่นคิดว่าพวกเขาก็น่าจะหลงป่าเหมือนกับเรานี่แหละ”“คงงั้น แต่ว่าตอนนี้เรา

“อยู่ได้ก็อยู่ แต่มีชีวิตอยู่จนกว่ามันจะมาให้ได้ก็แล้วกัน”ริมฝีปากที่กำลังจะคลี่ยิ้มด้วยความดีใจของทั้งสองคนเมื่อได้ยินว่าพวกเขาอนุญาตจากชายคนที่เกือบจะใช้กระบองตีสีฝุ่น แต่เมื่อได้ยินประโยคต่อท้ายก็ทำให้ใบหน้าของทั้งคนเริ่มซีดเพราะรู้ได้ทันทีว่าการอยู่ที่นี่เพื่อรอใครคนนั้นคงจะไม่ราบรื่นเป็นแน่และเมื่อพูดจบพวกเขาก็เดินผ่านพวกเธอเพื่อกลับเข้าไปยังหมู่บ้าน นิลตราและสีฝุ่นจึงถอนหายใจออกมาแต่สักพักเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้งทำให้ทั้งสองคนต้องลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไปมอง“ก้าวขาเข้ามา...ตาย”ปลายกระบองถูกขีดลงบนพื้นดินราวกับแบ่งกั้นอาณาเขตก่อนจะเอ่ยข่มขู่ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนที่ผืนฟ้าจะหันหลังแล้วเดินกลับไปด้วยท่าทางสบาย ๆ แถมยังควงกระบองไปมาด้วยความคล่องแคล่วอีกต่างหากจนเหลือเพียงแค่ผืนป่าที่ยืนนิ่งแล้วมองมายังพวกเธอซึ่งนิลตราเองก็มองเขากลับด้วยใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้และอ้อนวอนให้เห็นใจ แต่เขากลับหันหลังให้แล้วเดินจากไปเงียบ ๆ“ทำไมคนนี้ชอบมองนิล”“มองเรา?”“ใช่ เจอกันกี่ครั้งเขาก็เอาแต่มองนิล ขนาดจับโยนออกมาจากหมู่บ้านเขายังพุ่งเป้ามาที่นิลเลย”“ก็เพราะนิลเป็นคนเปิดประตูออกมาเจอเข

“น้ำอบ แล้วเราจะเข้าไปในหมู่บ้านได้ยังไง”นิลตราเอ่ยเรียกน้ำอบขึ้นพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุย จึงทำให้คนตัวเล็กหันกลับมาสนใจเธอและกลับมาพูดเข้าเรื่องสำคัญกันอีกครั้ง“คนที่จะอยู่ร่วมกันได้จะต้องเป็นสายเลือด เป็นพ่อแม่ เป็นลูกหลาน เป็นผัวเมียแต่เอ็งสองคนไม่ใช่”“...”“แต่พวกเอ็งเป็นผู้มีวาสนาต่อกันจนนำพาให้มาพบเจอและช่วยเหลือข้าได้”“ผู้มีวาสนาช่วยเหลือ?”นิลตราทวนถามพร้อมกับคิดตามซึ่งหลังจากที่ได้ฟังเธอก็เริ่มรู้ว่าน้ำอบกำลังคิดจะทำอะไร นั่นยิ่งทำให้เธอสงสัยว่าสิ่งที่น้ำอบต้องการจากพวกเธอนั้นมันสำคัญขนาดที่ตัวน้ำอบต้องยอมทำถึงขนาดนี้เชียวเหรอ“ข้าจะปีนต้นไม้แล้วปล่อยตัวเองให้ตกลงมาในลำธารนั่น อย่างน้อยก็คงพอจะทำให้ขาหักได้ แล้วพวกเอ็งสองคนก็ช่วยพยุงข้ากลับไปที่หมู่บ้าน เพียงเท่านั้นเอง”“ขาหัก! ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”สีฝุ่นเอ่ยถามด้วยความตกใจเพราะเพียงแค่คิดเธอก็รู้สึกเสียวขาแทนแล้ว“ใช่ แต่ไม่ต้องกลัวเพราะเดี๋ยวพ่อครูก็ช่วยรักษาให้ข้า ทนเจ็บแค่พักเดียวไม่ถึงตายหรอก”“พ่อครูนี่เขาเป็นใครเหรอ”“พ่อครูเป็นคนที่ช่วยปัดเป่ารักษาได้ทุกอย่างและเก่งมาก ๆ ข้ายังนึกสงสัยว่าหญิงใดในหมู่บ้านจะวา

“หนูคิดว่าเป็นเหตุร้ายค่ะ เพราะนำมาซึ่งความวุ่นวายจนแทบอยากจะร้องไห้และถ้ากลับออกไปไม่ได้คงจะยิ่งเสียใจ”“...”“ลำพังตัวหนูไม่เท่าไหร่เพราะไม่มีใครข้างหลัง แต่กับสีฝุ่นเพื่อนของหนูเธอมีพ่อแม่ที่รักและเป็นห่วง หากเธอไม่ได้กลับไปตามกำหนดและติดต่อไม่ได้ พวกเขาจะต้องทุกข์ใจแน่ ๆ”“รอดูกันไป”“แม่เฒ่าคะ”นิลตราเอ่ยเรียกแม่เฒ่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตาเพราะยังมีคำถามที่อยากจะรู้จากคนตรงหน้าไม่น้อย“ที่แม่เฒ่าไม่ห้ามพวกเขาตอนที่ลากหนูออกไป เพราะรู้ว่ายังไงจะต้องได้กลับมาใช่ไหม”“แล้วแต่วาสนานำพา นี่ก็คงจะเป็นวาสนาของเอ็ง”“วาสนามันน่าจะหมายถึงเรื่องดี ๆ ไม่ใช่เหรอคะ งั้นหนูก็คงไร้วาสนา”“ไว้วันใดวันหนึ่ง เอ็งอาจจะไม่ได้คิดเช่นนี้”“แม่เฒ่าเล่นของเหรอคะ ถึงได้อ่านใจหนูออกแถมยังพูดเหมือนรู้อะไร หรือว่าแม่เฒ่าเป็นหมอดู งั้นช่วยดูให้หนูหน่อยได้ไหมว่าจะได้กลับบ้านตอนไหน”“หากข้ารู้ถึงเพียงนั้นคงจะดูชะตาให้ตัวเองได้ว่าจะตายเมื่อใด”นิลตราที่ได้ยินก็เงียบไปแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ปักใจเชื่อว่าแม่เฒ่าไม่รู้ เพราะความจริงแล้วเธออาจจะรู้แต่ไม่ยอมบอกเสียมากกว่า“แต่สิ่งที่ข้าจะบอกเอ็งได้และเอ็งก็ควรจะจำใ