Todos os capítulos de ม่านรักพนาเร้น: Capítulo 61 - Capítulo 70

หนึ่งอาทิตย์ต่อมานิ้วมือเรียวสวยที่หลังมือสีเข้มเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนใช้นิ้วกดบี้เนื้อปลาย่างส่งกลิ่นหอมเพื่อให้แน่ใจว่าเนื้อนี้ไร้ก้าง แล้วนำไปป้อนถึงปากคนตัวเล็กที่นั่งพับเพียบเอนหัวซบไหล่แล้วกอดแขนแกร่งของเขาไว้ไม่ยอมห่าง“พี่ป่าไม่เห็นจะกินบ้างเลย”นิลตราที่ขยับปากเคี้ยวเนื้อปลาจนแก้มพองเป็นก้อนกลมเอียงคอเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปลาตัวใหญ่ตัวนี้เหมือนเธอจะกินมันอยู่แค่คนเดียว“ค่อยกิน”“กินที่ไหน พี่ป่าย่างไว้แค่ตัวเดียว”“ให้เอ็งอิ่มก่อน”“ถ้าหนูกินจนหมดล่ะ”“ก็ดี”“ไม่ดี อิ่มก็อิ่มด้วยกันสิคะ”นิลตราโต้เถียงอย่างไม่ยอมเพราะมีอย่างที่ไหนให้เธอกินอิ่มคนเดียวแล้วเขาจะรอกินตอนเหลือ แล้วถ้าไม่เหลือเขาก็ไม่ได้กินอย่างนั้นน่ะเหรอนิลตราที่ไม่ยอมจึงปล่อยกอดออกจากแขนเขาแล้วเอื้อมมือไปหยิบจานสานที่ทำมาจากใบของต้นอะไรสักอย่างในป่าแห่งนี้ ที่มีปลาตัวโตนอนอยู่บนนั้นมาเพื่อหมายจะแกะเนื้อมันแล้วนำไปป้อนเขาบ้าง แต่เพียงแค่นิ้วเรียวสัมผัสมัน...“ฮือ ร้อน”“ดื้อ”“ไม่ดุ เป่าให้หน่อย”ความร้อนจากเนื้อปลาทำเอานิลตราชักมือกลับมาสลัดไปมาแทบไม่ทัน อีกทั้งยังโดนสายตาคมกริบมองมาด้วยความไม่พอใจและเ

กลางป่าที่แสนจะเงียบสงบของชุมชนที่ไม่คุ้นหูและแทบไม่เคยเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวหรือนักเดินป่า แต่บัดนี้กลับมีนายทุนผู้ซึ่งมีใจรักในการเก็บสะสมของทุกสิ่งอย่างที่ได้มาจากป่า กำลังเดินตามหลังไกด์หนุ่มผู้ที่อาสาเป็นคนพามาตัดหน้าพรานเฒ่าที่ใจคิดคดและคบไม่ได้“เดินมาตั้งไกลฉันยังไม่เห็นแม้แต่รอยเท้าของพวกสัตว์หรือว่าคน ใช่ทางนี้แน่หรือเปล่า”เดโช ไกด์หนุ่มลูกชายเพียงคนเดียวของ ชัชพล ผู้ซึ่งเป็นไกด์นำทางในป่าและเป็นคนสอนสั่งทุกอย่างถ่ายทอดมาให้เขารับช่วงต่อ หยุดเดินแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มมุมปากด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าผู้ว่าจ้างที่เขานั้นรู้จุดประสงค์ในการเข้าป่าในครั้งนี้ของอีกคนเป็นอย่างดีไม่เช่นนั้นคงไม่อาสาตัดหน้ามาด้วยตัวเองแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่กลับมาอีกหากไม่จำเป็น“รอยเท้าสัตว์ไม่เจอถือว่าเป็นเรื่องดี ไม่อย่างนั้นท่านและพวกเราทุกคนคงจะไม่ได้เดินทอดน่องสบายใจเช่นนี้หรอก”“...”“ส่วนรอยเท้าคน ผมคิดว่าท่านคงรู้อยู่แล้วก่อนที่จะมา ว่าป่าของชุมชนนี้นอกเสียจากบริเวณปากทางที่มีที่สักการะก็ไม่มีใครเข้ามา แล้วทำไมท่านถึงคิดว่าเราจะเจอรอยเท้าคนที่นี่ล่ะ”“.

เรือนผืนป่าดวงตากลมโตของนิลตราจับจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างของผืนป่าที่นอนหันหลังให้เธอด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออก เพราะตั้งแต่ที่เธอกลับมาที่เรือนเขาก็ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอหรือพูดด้วยสักคำพรึบนิลตราที่ทนต่อความรู้สึกอึดอัดภายในใจไม่ไหวหยัดกายลุกขึ้นนั่งหันหน้าไปยังร่างสูงที่นอนหลับตา แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปวางแตะยังต้นแขนเขาเบา ๆ“พี่ป่า”“...”“นิลรู้ว่าพี่ยังไม่หลับ ขอนิลคุยอะไรกับพี่หน่อยได้ไหม”“...”“นิลขอโทษ นิลไม่ได้ตั้งใจจะไปโดยที่ไม่ได้บอกพี่เลยนะ แต่เพราะนิลรู้ว่ายังไงเราสองคนก็กลับออกไปจากป่านี้ไม่ได้ แล้วนิลก็ห่วงฝุ่นเลยไม่อยากให้เธอไปคนเดียว”แม้ว่าเขาจะนอนนิ่งไม่มีการตอบสนองว่าฟังเธออยู่หรือเปล่า แต่นิลตราก็ยังคงพูดทุกอย่างออกไปด้วยความจริงใจตามความรู้สึกของเธอ“นิลไม่ได้คิดจะทิ้งพี่ไปไหนเลยนะพี่ป่า เพราะต่อให้นิลจะออกไปได้ ยังไงนิลก็จะกลับมาอยู่กับพี่ที่นี่อยู่ดี”“คิดว่าจะได้กลับมาเหรอ”“...”“หากมันง่ายถึงเพียงนั้น เอ็งคงกลับออกไปได้นานแล้ว”“ง่ายหรือยากยังไงนิลก็ต้องกลับมาให้ได้ แต่ตอนนี้พี่จะให้นิลนิ่งเฉยแล้วไม่ทำอะไรเลยนิลก็ทำไม่ได้หรอกนะ นิลต้องกลับไปจัดการอะไรหล

เดโชเดินตามหามาเรื่อย ๆ จนเริ่มแน่ใจว่ารอยเท้าของชายคนนั้นที่มุ่งหน้าเดินมาราวกับมีจุดหมายอย่างไม่มีการลังเลนั้น เป็นความตั้งใจของเขาจึงหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อข่มกลั้นอารมณ์ที่กำลังมาคุแล้วหันกลับมามองหน้ากลุ่มของท่านทรงพลที่เดินตามเขามาด้วยสีหน้าและท่าทางที่ดูก็รู้ว่าพอใจแค่ไหน“คิดจะทำอะไร”“คิดอะไร? คนของผมหลงป่า แต่คุณกลับมาย้อนถามผมแบบนี้น่ะเหรอ”“หลงป่า? คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาหลงป่า”“...”“ถ้าแค่มาปลดทุกข์ เสร็จแล้วก็เดินกลับผมก็คิดว่าลูกน้องท่านไม่น่าจะทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากนะครับ”“มึงจะบอกว่าเพื่อนกูโง่เหรอ”“เท่าที่ฟังตอนนี้มีแต่มึงนะที่พูด”เมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะสุภาพเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องมีมารยาทกับคนแบบนี้ เดโชจึงพูดสวนกลับไปอย่างไม่ยอมยิ่งอีกฝ่ายทำทีเป็นคว้าจับบางอย่างที่อยู่ขอบกางเกง เขาเองก็จับปืนลูกซองกระบอกยาวที่ตกทอดมาจากคนเป็นพ่อและยังใช้งานได้ดีขึ้นมาเล็งปลายกระบอกไปยังกลุ่มพวกเขาทันทีอย่างไม่ลังเล“เฮ้ ใจเย็นสิ เราเป็นพวกเดียวกันนะ”“ผมไม่ใช่พวกเดียวกับพวกคุณ ผมเป็นคนนำทางและพวกคุณเข้ามาที่ป่านี้ในฐานะนักท่องเที่ยว เพราะฉะนั้นไม่ว่าเรื่องใดก็ช่างที่คิ

ตุบ!“โอ๊ย! ฮือ นี่มันวันอะไรของฉันเนี่ย”นิลตราและน้ำอบที่กำลังเดินตามหาสีฝุ่นแต่เมื่อได้ยินเสียงแหลมที่แสนจะคุ้นหูก็ทำให้หันมองไปยังลานกว้างที่บัดนี้เด็ก ๆ กำลังใช้เป็นสนามฟุตบอลวิ่งเล่นเตะลูกมะพร้าวด้วยความสนุกสนานแต่เหมือนสีฝุ่นนั้นจะไม่สนุกด้วยเพราะหนีจากผืนฟ้ามานั่งมองเด็ก ๆ วิ่งเล่นเพื่อหวังให้อารมณ์ดีขึ้น แต่กลับโดนเตะลูกมะพร้าวมากระแทกใส่น่องจนร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ“ฝุ่น”“ฮือ นิลเมื่อกี้ฝุ่นเจ็บใจ แต่ตอนนี้ฝุ่นเจ็บตัว”“แล้วเอ็งมานั่งเสนอหน้าอยู่ใกล้พวกมันทำไม”“อ้าว นี่ฉันผิดเหรอ”“อืม!!!”เสียงเด็ก ๆ ที่ยืนจับกลุ่มมองจ้องมายังสีฝุ่นต่างประสานเสียงตอบแทนน้ำอบ ทำให้สีฝุ่นได้แต่นั่งกะพริบตาปริบ ๆ ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าเงาะป่า ที่แม้แต่เพื่อนเพียงคนเดียวที่มาด้วยอย่างนิลตราก็เหมือนจะกลายสภาพเป็นพวกเดียวกับคนที่นี่ไปแล้ว“คงเป็นเคราะห์กรรมของฉัน”“ฝุ่นลุกมาทางนี้ก่อนเร็ว”“นิล ฝุ่นเจ็บ”“ไหน นิลพาไปทายานะ”สีฝุ่นเอ่ยอ้อนเพื่อนรักทำให้น้ำอบที่ยืนเท้าเอวมองอยู่นั้นส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินตามกันไปนั่งอยู่ใต้โคนต้นไม้ภายในป่าที่ห่างไกลจากรัศมีลูกมะพร้าวพอสมควร“น้ำ