Todos os capítulos de ม่านรักพนาเร้น: Capítulo 71 - Capítulo 80

ผืนป่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดันและโกรธจัดยิ่งได้เห็นว่านิลตรานั้นโดนอะไรก็ยิ่งโกรธแค้น เท้าหนักที่เหยียบแผงอกของชายแปลกหน้าก็เตรียมจะยกขึ้นกระทืบมันอีกครั้ง แต่เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังก็ทำให้เขาต้องยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามร่างกายอย่างพยายามระงับอารมณ์“พอ”“ไสหัวกลับเรือนมึงไป”พ่อครูเปลวเทียนหันกลับไปเอ่ยพูดกับพ่อครูแสงไฟด้วยความรำคาญ ที่อีกคนเอาแต่ห้ามและใจดีกับคนที่คิดร้ายมากเกินไปจนเขาเริ่มหงุดหงิด“พวกมึงทำมันตาย กรรมตกอยู่ที่ใคร”“งั้นต้องรอให้พวกมันเข้ามาละลานจนทุกคนที่นี่ตายแทนอย่างนั้นรึ!”“เห็นอยู่ ว่ามันไม่มีปัญญา”ดวงตาคู่คมของพ่อครูแสงไฟมองไปยังชายแปลกหน้าที่นอนอยู่อย่างไร้ความรู้สึก น้ำเสียงนิ่งสงบก็เอ่ยพูดอย่างดูถูกแต่ก็เป็นความจริงที่ไม่อาจจะปฏิเสธ เพราะนอกจากลูกดอกที่ลงอาคมเพื่อซุ่มเล่นงานในยามที่เผลอไผล ชายคนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ยิ่งอาคมที่ร่ำเรียนมาก็ยังห่างชั้นจากพวกเขาอีกไกลนักซึ่งขามเองก็ได้แต่นอนทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดร้าวไปทั้งร่างกายแล้วมองพวกเขาด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับนึกโมโหตัวเองที่หลงใหลในเสน่ห์ของเงาะป่าสาวทั้งสองคนจนอดใจไม่ได้เลยบุ่มบ่ามทำอะไรอย่า

เรือนผืนป่ามือเรียวลูบไล้กรอบหน้าสวยหลังจากที่เขาทำการถอดหัวสวมออกไปให้เธอ แล้วมองดูคนรักที่นอนหลับตาพริ้มด้วยอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปจรดริมฝีปากประทับจูบยังหน้าผากใสด้วยความรักใคร่และหวงแหน“พี่ป่า”นิลตราที่ถูกแม่เฒ่าทำการปัดเป่าและคลายมนต์คาถาเอ่ยเรียกหาเขาเป็นคนแรกหลังจากที่ลืมตา ก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่งพร้อมกับสองแขนที่ยื่นมาหาเพื่อกอดเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว“นิลกลัว”“อยู่กับพี่แล้ว ไม่ต้องกลัว”“ฮึก เขาทำร้ายพวกเราทำไม”“...”“แล้ว แล้วน้ำอบล่ะคะ”นิลตราที่หวนย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ยิ่งหลั่งรินน้ำตาออกมากับแผงอกกว้าง ก่อนจะผละออกห่างแล้วเอ่ยถามถึงน้ำอบที่เธอจำได้ว่าภาพสุดท้ายน้ำอบก็สลบไปพร้อมกับเธอ“อยู่ที่เรือน”“น้ำอบไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมคะ”“ไม่”“ฮึก นิลนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่แล้ว”“ไม่มีใครพรากเอ็งไปจากพี่ได้”ผืนป่ากอดรั้งนิลตราเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งที่แสนอบอุ่นและปลอดภัย เขากอดกระชับเธอไว้แนบอกแล้วพรมจูบซ้ำ ๆ ยังกลุ่มผมหอมด้วยความหวงแหน และยิ่งนึกโกรธแค้นคนพวกนั้นที่เข้ามาทำให้เธอต้องหวาดกลัวและร้องไห้ แววตาคู่คมสงบนิ่งก็เต็มไปด้วยควา

เรือนผืนป่า“พี่ป่า”เสียงหวานเอ่ยเรียกหาพร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้ามากอดแขนแกร่งของผืนป่าหลังจากที่เขาเปิดประตูเข้ามาในเรือน พร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายด้วยความดีใจเพราะตั้งแต่ที่ผืนป่าออกไปนิลตราก็เอาแต่นั่งรอเขาด้วยความกระวนกระวายใจ เนื่องจากกลัวว่าผืนป่าจะโกรธจนทำอะไรให้ตัวเองเดือดร้อนหรือบาดเจ็บพรึบก่อนจะต้องยืนอึ้งด้วยความตกใจเมื่อผืนป่าดึงตัวเธอเข้าไปกอดไว้ด้วยความแรงอีกทั้งยังกอดไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป ซึ่งนิลตราก็ไม่ได้ผลักไสหรือเอ่ยถามอะไรทำเพียงแค่กอดตอบเขาไว้แน่น ๆ ไม่ต่างกัน“หากพี่กลับคำ ไม่ยอมให้เอ็งกลับไปพร้อมมันจะได้ไหม”“พี่ป่า พี่หมายความว่ายังไง”“...”“พวกเขา คือคนที่แม่เฒ่าเคยบอกเหรอคะ”ดวงตากลมโตสั่นระริกไม่ต่างไปจากน้ำเสียงและหัวใจที่กำลังเต้นแรงเพราะวินาทีที่เธอหันไปเจอชายคนนั้นก็ทำให้ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน แต่หากคนที่แม่เฒ่านั้นหมายถึงคือพวกเขาทำไมถึงได้ทำร้ายเธอและน้ำอบแบบนั้น“แค่มัน คนเดียว”ผืนป่าผละกอดออกแล้วยืนมองใบหน้าสวยหวานของนิลตราด้วยสายตาที่นิ่งเรียบ แต่ใครจะรู้ว่าหัวใจเขากำลังจะแตกสลายที่ต้องปล่อยให้เธอจากไปโดยที่ไม่มีสิ่งไหนยืนยันได้ว่าเธอจะกล

สองวันต่อมาหลังจากวันที่เกิดเรื่องพร้อมกับคำขาดที่พ่อครูได้เอื้อนเอ่ย เดโชก็ต้องทำหน้าที่พาท่านทรงผลและลูกน้องที่สติล่องลอยราวกับคนไร้วิญญาณเดินออกไปจากหมู่บ้านและกลับออกไปจากป่าซึ่งพอทุกคนออกไปแล้วก็ราวกับได้สติแต่กลับจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ขนาดไอ้ขามที่ร่างกายสะบักสะบอมจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะฟันร่วงเกือบหมดปาก และอวัยวะข้างในก็ได้รับการกระทบกระเทือนจนเหมือนโดนลากออกมาเหยียบกระทืบยังจำไม่ได้ว่าตัวเองไปโดนอะไรมาสร้างความแปลกใจให้แก่พวกเขาและคุณหมอที่ทำการรักษา แต่เพราะคุณหมอพอจะรู้ว่ากลุ่มคนพวกนี้มีเบื้องหน้าเบื้องหลังเป็นอย่างไรจึงไม่ได้มีใครเค้นถามเพราะคิดว่าคงเกิดจากธุรกิจบางอย่างที่ผลประโยชน์ไม่ลงตัวส่วนเดโชเมื่อส่งพวกตัวปัญหาทั้งหมดออกไปจากป่าแล้วก็ต้องกลับเข้ามาที่หมู่บ้านอีกครั้ง ด้วยคาถาวิชาที่มีผู้รู้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น หนึ่งในนั้นก็คือเขา พรานขาวและพรานอิน“มึงอยู่ได้แค่ตรงนี้ หากเมื่อใดที่มึงล้ำเส้น เรื่องทุกอย่างได้หายไปพร้อมกับมึงแน่”ผืนฟ้าใช้กระบองขีดเส้นแบ่งกั้นอาณาเขตและเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงดุดันเพื่อบ่งบอกว่าเขาทำจริง ในขณะที่ยืนเผชิญหน้ากับเดโช

ในครั้งแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้หัวใจของนิลตราและสีฝุ่นเต็มไปด้วยความกลัว แต่ในวันนี้ที่พวกเธอกำลังก้าวเดินออกไปกลับเต็มไปด้วยความผูกพันและโศกเศร้าราวกับถูกพลัดพรากจากครอบครัวซึ่งเป็นความรู้สึกที่ทำให้ระหว่างนิลตราและสีฝุ่นนั้นต่างเงียบและมองไปรอบ ๆ หมู่บ้านเพื่อเก็บภาพบรรยากาศและทุกอย่างไว้ในความทรงจำโดยเฉพาะสีฝุ่น“ทำราวกับจะไม่กลับมา”ควันธูปที่เดินรั้งท้ายตามมานั้นเอ่ยพูดขึ้นลอย ๆ แต่กลับทำให้นิลตราและสีฝุ่นรู้ว่าเขากำลังหมายถึงใคร“ต้องกลับมาสิคะ แฟนนิลอยู่ที่นี่”“แฟนอะไรของเอ็ง”“ก็พี่ป่าไงคะ”“ไอ้ป่ามันทำไม เกี่ยวอะไรกับที่ข้าถามเอ็ง”“เฮ้อ นิลเขาหมายความว่า ผัวของเขาอยู่ที่นี่เขาก็จะต้องกลับมาอยู่แล้ว ส่วนคำว่าแฟนก็หมายถึงคนรักแต่นิลก็ใช้ผิดไปจริง ๆ นั่นแหละเพราะต้องเรียกว่าสามีไม่ใช่แฟน”สีฝุ่นที่พูดแทรกเพื่ออธิบายให้ควันธูปนั้นเข้าใจหันหน้ามาพูดกับนิลตราในท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ล้อเลียนจนทำให้นิลตรานั้นมองหน้าเพื่อนด้วยความเขินอาย“จะเรียกว่าอะไรก็ช่าง แต่หากไม่กลับมาหญิงอื่นคงจะได้เรียกมันแทน”“พี่ฟ้า อย่ามาพูดแบบนี้นะ”“ทำไมข้าจะพูดไม่ได้ แล้วเหตุใ