Todos os capítulos de ม่านรักพนาเร้น: Capítulo 81 - Capítulo 90

“นายหมายความว่ายังไง นายรู้อะไร”นิลตรารีบเอ่ยถามด้วยความร้อนใจแม้ว่าตั้งแต่ที่คุณตาของเธอเสียไป นิลตราจะมีคำตอบนั้นอยู่ในใจว่าใครเป็นคนทำอยู่แล้วก็ตาม แต่การที่ได้รู้จากปากคนที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมยืนยันทุกอย่างได้มากกว่าการที่เธอนั้นคิดไปเอง“วันนั้นพรานอิน พ่อของผม ตัวผมและพรานอีกหนึ่งคนรวมทั้งพรานขาวเราเดินทางแบบไร้จุดหมายเพื่อตามหาป่าที่ยังไม่เคยไปและคิดว่าไม่เคยมีใครมา”เดโชเดินไปทิ้งตัวนั่งลงยังขอนไม้ที่ผุพังเพื่อถือโอกาสให้ทั้งสองได้พักเหนื่อย ก่อนจะพูดเข้าเรื่องที่เขาและพ่อยังคงรู้สึกผิดอยู่เต็มอกและติดค้างอยู่ในใจตลอดมา“แล้วพวกเราก็ได้เจอป่าแห่งนี้ ที่อยู่ดี ๆ ก็เหมือนอะไรที่บังตาไว้มันหายไปอย่างที่พวกผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดจากอะไร”“...”“พอเดินเข้ามาแรก ๆ ก็เหมือนป่าทั่ว ๆ ไปแต่พอยิ่งเดินเข้ามาลึกเท่าไหร่ก็รู้สึกว่ามันสวยมาก แถมยังมีพวกสัตว์ป่าที่น้อยครั้งนักจะออกมาให้พวกเราเห็นแบบนี้ ราวกับว่าที่นี่...มันเต็มไปด้วยความสมบูรณ์และปลอดภัยจนพวกเขาสามารถออกมาเดินเพ่นพ่านได้ตามที่ต้องการ”“...”“ซึ่งผมคิดว่าป่าทุกที่ก็ควรจะเป็นแบบนั้น เป็นที่ที่พวกเขาสบายใจเพราะป่าเป็น

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปตลอดหลายวันที่ผ่านมาหลังจากที่นิลตราและสีฝุ่นกลับมาถึงบ้านก็ต่างแยกย้ายกันไปจัดการเรื่องของตนเองสีฝุ่นที่เครียดและเป็นกังวลว่าพ่อแม่จะเป็นห่วงเมื่อเธอนั้นขาดการติดต่อ แต่กลับได้พบว่าพ่อแม่ของเธอไม่ได้ติดต่อมาหาเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเป็นช่วงที่บริษัทมีปัญหารวมถึงพ่อกับแม่ของเธอบอกว่าไม่อยากรบกวนเวลาท่องเที่ยวพักผ่อนของลูกซึ่งทำให้สีฝุ่นและนิลตรานั้นต่างงุนงงเป็นอย่างมากเพราะมันผิดนิสัยของพวกเขาที่เคยเป็นมา แต่พวกเธอก็ให้ข้อสรุปกับตัวเองได้ว่า มันอาจจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องลี้ลับที่มีผลพวงมาจากป่าแห่งนั้นส่วนนิลตราเมื่อกลับมาถึงบ้านก็จัดการเรื่องเอกสารการรับปริญญาต่าง ๆ ที่เปลี่ยนแปลงให้จัดส่งมาที่บ้านเพราะยังไงในวันนั้นเธอก็ไม่ได้มีใครมาร่วมแสดงความยินดีอยู่แล้ว เพราะคนที่รักและยินดีกับเธอที่สุดตอนนี้ได้ขึ้นไปอยู่บนฟ้าและคอยมองลงมาทั้งหมดแล้วก่อนจะโทรไปหาคนเป็นพ่อและแม่ที่แยกกันอยู่จนแทบจะขาดการติดต่อ เพื่ออย่างน้อยหากมีสักครั้งที่พวกเขาอยากคุยกับเธอแล้วโทรมาจะได้ไม่ต้องห่วงว่าเธอหายไปไหนโดยนิลตรานั้นบอกเพียงแค่ว่าเธอจะไปใช้ชีวิตอยู่เงียบ ๆ ในธรรมชาติที่เธอรัก

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ”นิลตราเอ่ยถามด้วยความร้อนใจอีกทั้งยังเดินวนไปวนมาหน้าถ้ำที่เธอจำได้ว่าเพิ่งจะเดินเข้าไปแต่ทำไมตอนนี้ถึงกลับมาออกมายืนอยู่ที่เดิม“ตั้งสติ ไม่มีอะไร”เดโชที่ยังคงนิ่งสงบมองจ้องไปยังปากถ้ำก่อนจะหันมาพยักหน้าให้นิลตราเดินตามเขาเข้าไปในถ้ำอีกครั้ง และเมื่อก้าวเท้าเดินออกมาก็พบว่าเธอและเขากลับออกมายืนที่เดิมเหมือนก่อนหน้านี้“ตอนจะออกก็หลงป่า พอตอนจะเข้าก็ยังหลงถ้ำอีกเหรอเนี่ย”“...”“นายได้สวดท่องคาถาก่อนเข้ามาหรือยัง”“ผมทำทุกอย่างเหมือนเดิม”“แต่ทำไมเข้าไม่ได้ล่ะ”เดโชหันมองหน้านิลตราด้วยความไม่เข้าใจเช่นเดียวกันกับเธอ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้าออกที่นี่ แต่ก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้สักครั้ง“อาจจะเป็นเพราะผม”“นายทำไม”“ผมโดนสั่งห้ามไม่ให้กลับมาที่นี่อีก เพราะงั้นผมเลยหาทางเข้าไปไม่ได้”“...”“คุณอาจจะต้องเดินเข้าไปคนเดียว”“...ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะช่วยนายได้ยังไง เพราะฉันจะไม่มีทางรู้เลยว่านายมา”คำพูดของนิลตราราวกับมีดที่กรีดแทงใจเขาซ้ำ ๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลาก็ยังคงระบายยิ้มออกมาบาง ๆ แล้วมองไปยังถ้ำเบื้องหน้าด้วยสายตาที่แสนเศร้า“ไม่เป็นไรหรอก แค่คุณกลั

ตกค่ำเรือนผืนป่าน้ำอบที่รู้ว่านิลตรานั้นกลับมาก็ไม่รอช้าที่จะมาชะเง้อหาทำให้นิลตรารีบเรียกเธอขึ้นเรือนแล้วพากันนั่งดูข้าวของมากมายที่เธอนั้นหอบเอาเข้ามาด้วยจึงทำให้ตอนนี้ร่างสูงของผืนป่าได้แต่กึ่งนั่งกึ่งนอนเหยียดยาวอ่านตำราอยู่ด้านหลังโดยที่ยังไม่ถอดหัวสวม เพราะนิลตรานั้นหวงเขาไม่อยากให้ใครเห็นเว้นเสียแต่เธอแต่แม้ว่าผืนป่าจะเงียบไม่ได้รบกวนหรือพูดอะไร แต่ก็เป็นความเงียบที่ทำให้น้ำอบต้องแอบมองเป็นระยะและรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก“เอ่อ คืนนี้ข้ากลับก่อนนะ”“...ทำไมกลับเร็วนักล่ะ ยังมีหลายเรื่องเลยที่ยังไม่ได้คุยกัน”“ช่างเถอะ เอ็งกลับมาแล้วมีเวลาให้พูดคุยกันอีกเยอะ”“...”“ไว้พรุ่งนี้หากเอ็งมีแรงเหลือ ก็ไปหาข้าที่เรือนแล้วกัน”“น้ำอบ”นิลตราเอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเอ็ดดุ แต่แก้มใสกลับขึ้นสีราวกับในหัวกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ ทำให้น้ำอบที่เห็นสีหน้าของนิลตราลอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ภายใต้หัวสวมและอดจะเขินอายกับภาพในหัวของตัวเองไม่ได้คืนนี้และอีกหลายคืนนิลตราคงจะต้องไถ่โทษที่ปล่อยให้เขารอจนเสียงแหบเสียงแห้งหมดแรงเป็นแน่“ข้าไปแล้ว พี่ป่าฉันกลับเรือนก่อนนะ”“อืม”เสียงทุ้มขานต

ท่อนเนื้อแข็งถูกสอดใส่เข้าไปในร่องรักเปียกแฉะและกดแช่ค้างไว้จนนิลตราสั่นเทิ้มด้วยความเสียวกระสัน เพราะความยาวของเขาที่เข้าไปโดนตุ่มไตที่ไวต่อความรู้สึกและอ่อนไหวของเธอนั้น ทำเอาแทบจะเสร็จตั้งแต่ที่เขายังไม่ทันจะได้ขยับ“เป็นอย่างไร ลึกอีกดีไหม”“พะ พอแล้วพี่ป่า นิลจะแตก”“แตกแล้วอย่างไร เอ็งแตกได้อีกซ้ำ ๆ”“อื้อ ของพี่มันใหญ่นะ กดเข้ามาแบบนี้นิลได้ตายพอดี”นิลตรานั่งงอตัวแล้วเอ่ยพูดด้วยความงอแงสองมือที่วางอยู่บนไหล่กว้างก็ออกแรงจิกข่วนฝังไปในผิวเนื้อของเขาเพื่อระบายความรู้สึก แต่ผืนป่าก็ไม่ได้ว่าเพราะนอกจากเขาจะไม่เจ็บยังชอบให้เธอทำลอยทิ้งไว้บนตัวเขาด้วยซ้ำ“อ่า รัดพี่แน่นนัก”“นิลรัดพี่แน่น หรือของพี่ใหญ่จนเต็มของนิลกันแน่”“ใหญ่แค่ไหนเอ็งก็ครอบครองพี่ไว้ได้ทั้งหมด”ผืนป่าเลื่อนหน้าเข้ามากระซิบชิดใบหูเล็กแล้วแลบลิ้นปาดเลียสลับกับขบกัดด้วยความมันเขี้ยวจนนิลตราต้องเอียงคอหนีด้วยความขนลุก“เห็นทีว่าเอ็งจะใหญ่กว่า”“อ๊ะ ของนิลไม่ได้ใหญ่สักหน่อยเพราะพี่นั่นแหละที่เข้ามา...ขยายมัน”“พี่เชื่อ เห็นอยู่เต็มตาว่ามันขยายปริออกถึงเพียงนี้”“พี่ป่าอย่า อ๊า!”นิลตราโต้เถียงอย่างไม่ยอมด้วยใบหน้างอง