All Chapters of ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM): Chapter 21 - Chapter 30

“อึก...คนเลว...พะ..พอได้แล้ว..” “อ้าส์....เธอมันน่ากิน..จะให้ฉันพอคงจะทำไม่ได้...” “ตะ...แต่นี้มันคือร่างกายของอลิซ..” “...ฉันจะเอาเธออีกกี่ครั้งก็ได้…และไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ...” ไฟแห่งความปรารถนาที่เพิ่งมอดดับลงไปดูเหมือนจะถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมาร์ตินจ้องมองใบหน้าหวานที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา มาเฟียหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขาเริ่มบทรักครั้งใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างตะกรุมตะกราม แรงอารมณ์ที่ดิบเถื่อนทำให้เขากระแทกกระทั้นตัวตนเข้าไปในร่างบางไม่หยุดหย่อน เสียงโต๊ะทำงานไม้กระทบผนังดังกึกก้องยาวนานสลับกับเสียงครางสั่นพร่าของอลิซที่ค่อยๆ แผ่วลงไป จวบจนเวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่ทราบได้ ร่างบอบบางที่รองรับอารมณ์มหาศาลของเขาก็ถึงขีดสุด อลิซสลบไสลพับคาโต๊ะทำงานไปทั้งอย่างนั้น ด้วยความเหนื่อยอ่อนและบอบช้ำจากพายุพิศวาสที่มาร์ตินโหมกระหน่ำเข้าใส่ มาร์ตินค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออกมาอย่างอ้อยอิ่ง เขายืนมองร่างเปลือยเปล่าที่นอนหมดสติอยู่บนโต๊ะทำงาน กวาดสายตามองคราบหลักฐานแห่งความใคร่และรอยรักสีกุหลาบที่เขาประทับไว้ทั่วตัวเธอ “หึ..อึดกว่าที่คิด..” ความรู

โต๊ะอาหารถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย จานกระเบื้องสีอ่อนเรียงรายอย่างปราณีต อาหารหน้าตาดีจนแทบไม่เข้ากับอารมณ์คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น อลิซนั่งเก้าอี้ลงอย่างช้า ๆ สายตากวาดมองอาหารตรงหน้า ทั้งสเต๊กชิ้นหนา ผักสลัดจัดจานสวย และไก่ทอดน่ากินที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้นจาง ๆ “หรูหราเกินไปแล้วนะ… คิดจะตบหัวแล้วลูบหลังกันหรือไง” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความขุ่นเคือง มือบางหยิบส้อมขึ้นมาทั้งที่สมองไม่ได้จดจ่ออยู่กับรสชาติอาหารเลยสักนิด ความคิดทั้งหมดวนเวียนอยู่เพียงเรื่องเดียวคือจะหนีออกไปจากขุมนรกนี้ได้อย่างไร เพราะถ้าต้องนั่งรอให้มาร์ตินกลับมา เธอคงต้องอกแตกตายไปเสียก่อนแน่ๆ “ฮึก.. คนเลว” คำด่าทอนั้นหลุดออกมาจากปากโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด อลิซใช้นิ้วปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ เพียงแค่จินตนาการว่าต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ความเย็นเฉียบก็แล่นพล่านไปตามสันหลังจนตัวสั่น “อย่าให้อลิซออกไปได้นะ… ฮึก!” เธอยอมรับว่ากลัว... กลัวว่าจะรับมือกับความร้ายกาจของเขาไม่ไหว เพราะมาร์ตินไม่ได้มีแค่ความป่าเถื่อน แต่ความโหดร้ายของเขาเป็นสิ่งที่คนธรรมดาอย่างเธอเกินจะต้านทานได้จริงๆ “อลิซจะฟ้องพี่ดีแลนแน่ๆ!” เธอขบฟ

@หลายชั่วโมงต่อมา... “อะ..อะไร..?” อลิซยืนตัวสั่นเทาอยู่ภายในห้องลับหนึ่งในห้องของฐานลับ โดยที่มีแขนแกร่งของมาร์ตินที่คอยโอบกอดรัดเอวเธอไว้แน่นจากทางด้านหลัง ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว จ้องมองไปยังผู้ชายแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาถูกบังคับให้นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าในสภาพที่ดูไม่ได้ ใบหน้าบวมปูดจากการถูกซ้อมจนเลือดอาบ ทว่าสายตาที่จ้องกลับมายังคงแข็งกร้าวและดุดัน “คุณพาอลิซมาที่นี่ทำไมคะ...” เธอถามเสียงสั่นเครือ พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่กลับถูกมือหนาของมาร์ตินจับเชยคางให้จ้องมองภาพตรงหน้า “ฉันพาเธอมาเลือกเป้าหมายในชีวิต” มาร์ตินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก “เธอเห็นมันใช่ไหม... นั่นคือศัตรูของฉัน มันพยายามจะพรากสิ่งที่ฉันรักไป และคราวนี้มันก็เล็งมาที่เธอ” “….” “วันนี้จะมีเพียงแค่หนึ่งชีวิตที่รอดจากความตาย...ไม่เธอ ก็มัน” “คะ...คุณหมายความว่ายังไง” เขาไม่ตอบอต่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะส่งปืนพกสีดำสนิทที่เย็นเยียบใส่มือบางของเธอ มาร์ตินบังคับให้เธอจับมันไว้มั่น โดยมีมือของเขาซ้อนทับอยู่ด้านบนอีกชั้น “ยิงมันซะอลิซ!” “ไม่!

@เพนท์เฮาส์หรูของมาร์ติน ทันทีที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือพื้นที่กว้างขวางโอ่อ่า เฟอร์นิเจอร์โทนสีดำสนิทเรียบหรูถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ ทุกตารางนิ้วอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งที่เยือกเย็น ฉันยืนนิ่งกำสายกระเป๋าเดินทางใบเล็กในมือไว้แน่น จริงอยู่ว่าบ้านของฉันไม่ใช่คนยากจน ครอบครัวเรามีฐานะ มีทุกอย่างที่คนทั่วไปเรียกว่าสุขสบาย แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้... มันอยู่คนละระดับอย่างสิ้นเชิง และฉันก็สัมผัสได้ว่านี่ไม่ใช่ความรวยที่ได้มาจากธุรกิจใสสะอาด แต่มันคือความรวยที่ต่อยอดมาจากการใช้อำนาจควบคุมชีวิตคนอื่น “กว้างดีนะคะ…” ฉันพึมพำออกมาเบาๆ พยายามปั้นหน้านิ่งเหมือนกำลังบอกตัวเองว่ามันก็แค่บ้านหลังหนึ่ง ไม่ใช่กรงขังหรือคุกใต้ดิน ถึงแม้ในใจจะรู้ดีว่าเส้นแบ่งระหว่างคำว่า ‘บ้าน’ กับ ‘คุกกรงทอง’ มันบางเฉียบจนแทบแยกไม่ออกก็ตาม “ยืนดูให้พอ... เพราะนับจากนี้ไป เธอต้องอยู่ที่นี่” “ค่าาาาา” น้ำเสียงทุ้มเรียบของมาร์ตินดังขึ้นจากทางด้านหลัง คำว่า ‘อยู่ที่นี่’ ทำเอาฉันเผลอเบะปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบหันกลับไปฉีกยิ้มบางๆ ทำสีหน้าให้ปกติที่สุด ทั้งที

@หน้าบริษัท ประตูรถยุโรปคันหรูถูกเปิดออกโดยพอร์ชที่ก้าวลงมาทำหน้าที่อย่างสุภาพ มาร์ตินก้าวลงจากรถก่อนจะหันกลับมาส่งมือให้คนข้างใน ฝ่ามือหนาที่ค้างอยู่กลางอากาศนั้นดูมั่นคงและกดดันอยู่ในที ราวกับเขากำลังรอให้เหยื่อตัวน้อยยอมก้าวออกมาแต่โดยดี อลิซเหลือบมองมือนั้นสลับกับภาพอาคารสูงระฟ้าตรงหน้า พนักงานหลายคนเริ่มเดินเข้าออกและส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมายังรถคันหรูที่จอดเด่นอยู่หน้าทางเข้า “ทำไมยังไม่ลงมาอีก” อลิซเม้มริมฝีปากแน่น เธอขยับตัวมาชิดขอบประตู ยื่นหน้าออกไปมองซ้ายทีขวาทีราวกับสายลับที่กลัวความลับรั่วไหล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประท้วงเขาเสียงเบา “มันเวอร์ไปไหมคะ… อลิซมาฝึกงานเฉยๆ เองนะคะ ถ้าเดินเข้าไปพร้อมกันแบบนี้ มีหวังโดนเอาไปเม้าส์ฉ่ำทั้งบริษัทแน่ เมื่อกี้บอกให้จอดส่งตรงหัวมุมก็ไม่เชื่อ!” “เหอะ…” มาร์ตินถอนหายใจช้าๆ สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังใช้ความอดทนกับอาการ ‘กระต่ายตื่นตูม’ ของเธออย่างถึงที่สุด “อลิซกลัวนี่คะ…” “จะกลัวอะไรหนักหนา ฉันยังไม่ได้ประกาศออกไมค์เสียหน่อยว่าเป็นอะไรกัน” “แล้วถ้าคนอื่นรู้ขึ้นมาล่ะคะ… อลิซจะทำหน้ายังไง” “แล้วมันจะยังไงล่ะ ใครจะกล้ามี